Saturday, 9 September 2017

I

Lūnārēs vallēs haec lītoris arva videntur
tempore quō prīmum vēnerit hospes homō,
nam lūx collūstrat nitidam sat fortis arēnam
ōrae cūstōdis, sīc nihil est ut erat.

II

Nōn melius valeō trānsvectō tempore multō,
sānātur pellis vīscera saepe dolent,
intereā fugiunt mīrantia frusta celebrī
quae vītam rapiunt laetitiamque meam;
Pīpius et Singus stultī mea vulnera rīdent,
rīdēbō lacrimāns ultimus ipse tamen.

III

Cor concallēscit: nihil illud sentit amōris,
dūrum fit saxum quod subit omne malum.

IV

Cūr cupiam semper cōnscrībere carmina vāna
cum nīl sit fandum mē modo saepe rogō.
Cum mihi mūsa favet vīsus, dēlīria mīrā,
lūcem stēllārum, corpora fusca canō,
rēs quās nūllus homō cūrat nec sentit adesse:
splendida nauca notō parvaque gesta nova.

V

Ante tuam faciem corrumpor et omnia perdō,
tōtus dissolvēns, membra cruōre fluēns.
Collige tū mālās, oculōs et crūra recīsa,
concine perdulcem frācta per ossa melum.

VI

Martīnum nātum celebrēmus verbaque laudīs
omnēs tollēmus quam decet atque libet!
Quisnam dum loquitur nostrī superāre bohēmī
dīcendī cultum calliditāte potest?
Littera nūlla fugit mentem neque forte pusillum
ejus cōnfundit lingua perīta sonum,
longās vōcālēs prōdūcere mōre latīnō
vōce valet nitidā, corripit ille brevēs
ut nēmō nostrum poterit cōnāmine captus!
Ad multōs annōs vīvat et arte micet.

VII

Lūcēscunt silvae, nova lūx in grāmine fulget,
sōl ruber est discus, pallida lūna pila;
nōlī, cāra, loquī, fugiat tua corporis umbra!
nōlī tū tacitum rumpere lūcis iter.

VIII

Somnō captus eram cum tē, messāpa, vidērem
mīrantem mēcum lītus adīre latēns,
in sabulō noctū numerāvimus astra sedentēs,
nēmō turbāvit nōs neque vīdit eō.

VIII bis

Lūcēs urbis adhūc turbant oculōs et adumbrant
effigiem spurcam quae tremit atque labat
corporis indomitī, manuum sub līmine mēnsae
et fessī vultūs. Est mihi nūlla quiēs.

IX

Quis nōn invidiā complētur et igne flagrātur,
quis mihi dissimilis? Quis genuīnus homō?

X

Ignōrō plānē mihi quid studeamque velimque
nōn satis est quicquid, nīl mea membra replet.

XI

Permultās studuī jam tōtō corde puellās:
multās et variās quod mihi nūlla placet.

XII

Perdere tē nōlō, sub stēllīs lūcibus albīs
errās et lūgēs, nōnne redīre nequīs?
Sed tibi mox veniam, mea candida nympha, salūtī
dux mihi collūstrāns stēlla polāris erit.

XIII

Ad mare nāvigerum cinerēs veniant et amārus
cantus cētōrum conterat ossa mea.

XIV

Est amnis placidus, speculum mihi lēve vidētur
quod semper restāns undula nūlla movet
et pellēs, vēnae religantur corpore pulchrō,
ossa, carō, nervī, cor, jecur atque cruor;
tempus jam trānsit, liquidam corrumpit amīcae
fōrma superficiem fragminibusque subit.

XV

Pertenuis flātus mulcet tua crūra rubella
et sōlīs radium sanguine plēna manus
obstruit ut videās undās hominēsque natantēs,
candida pellis erit cocta locusta tibi.

XVI

Thūlē mē revocat, collēs montēsque nivōsī
mē tōtum rapiunt haec nebulōsa loca,
sīc illūc studeō quam prīmum saepe redīre
ut lūcēs boreās īnsequar atque canem.

XVII

Candidus ursus egēns agitābat mē per aperta
grāmina vēlōcem, nōn erat ūlla casa
vel domus apta fugae nam jānua nūlla patēbat,
sīc prōmptē faucī mē lacerāvit atrōx,
ut dolor est sēnsus sopor omnis fūgit ad umbrās
et vīdī lectum, strāgula fusca, librōs.

XVIII

Cāra Selēna, silēs neque cūrās amplius istum
stultum quī scrībit sōlus et aeger hebēs,
nōn multum rēfert sine cūrā vīve, puella,
hoc carmen moriēns ultima verba feret.

XIX

Vāgītus mundī populum conquassat et orbat,
dum cultus moritur, dum perit omne decus.

XX

Heu, nēmō nostrum cupiet Fabiāne parumper
nūgārī laetus verbave vāna dare,
est lūctus validus nam pressī pondere mortis
tē flēmus, sapiēns, quī levis atque fugāx
ad stēllās tendis tibi quae sunt ultima mēta,
nōn aliud scrībam, trīstis amīce, valē.

XXI

Quid studeam tōtī vulgō satis esse relātum
ā mēmet patulō, lēctor amīce, putō
sed nī scīs dīcam sine vēlīs versibus istīs,
rīdiculus videar, sit mihi fundus ubī
aedificāre licet casulam procul urbe molestā
in prātīs Thūlēs aequoribusque vagīs.
Sōl prō mē vigilet pernox aestāte renātā
et dōnent flōrēs alba lupīna mihi,
germina dum glīscunt ovibus jam pābula pullant
captum tunc veniam rhēa colōre rubrō
ut faciam blandum pulmentum, caespite caesō,
in madidīs herbīs frīgora magna ferēns.
In sellā sedeam spectāns in montibus umbrās
crēscere post longum perpetuumque diem,
post tenebrās moriar stupidus sub tegmine caelī,
signātō boreīs lūcibus, astra petēns.




XXII

Sint mihi tot fartae scriblītae nunc quot in orbe
terrārum nigrī repperiantur equī.

XXIII

Lingua latīna valet mihi trīstī reddere rīsum,
est hoc prōdigium quod sine pāce queror.

XXIV

Albior Ārbjorgā nēmō nī candidus ursus
est vīsū prōrsus! Sed caret illa pilīs.

XXV

Nē cūrem reliquās rēs nī tē, lingua latīnā!
quod nihil est melius, māter amāta, mihi,
tū numquam reliquīs mē sōlum; littera nūlla
mē fugiat vellem plēna nitōre tua!

XXVI

Mūsculus est cerebrum quem vōs īnsūmere taedet
semper dum loquitur garrula lingua tamen.

XXVII

Dum studet et relegit scrībens Ārbjorga silenter,
indāgor sōlus singula parva viae:
mōtāntur betulae fragilēs in līmite callīs
hūmānum praebēns ōs speciemque novam, 
Fūmōsī Portūs lūx candida percutit undās
sub ventō boreō quī mea membra gelat.

Thursday, 10 August 2017

I

Magnīs tam populīs hic noster mundus abundat
temporibus maestīs ut male vīvat homō:
nam sufferre potest pondus tōtumque labōrem
longum per tempus vix tener iste solus.
Dēcrēscat numerō speciēs hūmāna maligna
sīc erit ut Thūlē fulgida terra virēns.

II

Quam terram vīsam sparsam glaciē vel amictam
annō quī veniet? Mēmet Alāsca capit.

III

Tē videō maestam, stolidam, sub stīpite flentem;
cūr tondēs capitis sīc oculīque pilōs?
Cūr vīs, pulchra, tuam faciem turpāre furōre?
nam valdē doleō glīscere plūra mala.

IV

Quae fārī vellēs, ave, dē tē facta, paterne?
Quōmodo sunt tandem Tartara fusca tibi?
Nōnne puellārum pergis fōrmās et amōrēs
in tēlīs lepidē scrībere Mārte tuō?

V

Tū sapis et redolēs glaciem dē montibus ortam
perpulchram vīsū quae cadit ante mare,
tū sapis et redolēs līchēnem frustaque muscī
nūdīs ā pedibus mollia tācta tuīs,
bāsia mel sapiunt apium tua dulceque nectar:
sānctior es caelō candidiorque nive.

VI

Quis superāre potest oculōs faciemque lepōre
Ārbjorgae Carolī? Nūlla puella potest.
Quis Dēsīderiae poterit dēvincere sēnsum?
Anteferam neutram, nūlla puella mihi.

VII

Laeta vidētur adhūc faciēs stupefactaque caelī,
nostrārum manuum fōrma repente cadit;
Saltā tū mēcum, quamvīs nequeāmus et addūc
mē tēcum saltāns: mūsica corpus habet!
Dēmenter rogitō tē num sīs arbor adunca
quam ventus flexit flāns ubi terra gelat.

VIII

Sunt puerī cārī mihi Flāvulus atque Micilla,
dulcēs et lepidī cor lacrimāsque movent.

IX

Percurrī sōlus dūmēta vetusta sub astrīs
cum pervēnissem trāns loca nōta mihi
ad campum parvum sine frondibus atque rubētīs,
illīc cōnsēdī conticuīque simul
tunc vīdī subitō dē caelō nāscere lūcem
numquam stēlla fuit lūmine major eā.
Fūgērunt aprī pavidī vēlōciter omnēs
quod coepit strepitus pellere saxa solī,
dēscendēbat enim sabulumque movēbat in aurā,
fulgēns et strīdēns orbiculāta rota.
Immōtus mānsī neque dīxī verba pavōris,
exīvit virgō cui coma lēvis erat;
mōnstrāvit caelī nebulās ubi vīvit et astra
quae necdum juvenis nōverat illa bene;
rettulit inde domum mē flentem tempore parvō
et tamquam fēlēs fūgit ad astra levis.


IX BIS

Scrīpsī carmen herī quod nūllus lēgit amīcus,
nōn hodiē scrībam, mūsa superba silet.

X

Tardigradum parvum vīvit prope flūminis ōrās,
in muscīs madidīs foetidulīsque solīs
parvulus ursus erit sī tandem vīderis illud
per vitream lentem corpus in amne movēns,
omnia ferre potest: ignōrat mortis aduncōs
unguēs quī rapiunt nōs reliquāsque ferās,
nōn opus est animā, cūstōdibus atque tepōre,
in glaciē superest sīdereīsque locīs.

XI

Nī fueris laetus dīcent "laetāre, moleste",
complentur culpā nam pudet hujus eōs.

XII

Sōlus sum, sōlus sine verbīs, pectore cassō:
trīstēs sunt oculī, corpus amōre caret.

XIII

Urbs ibi magna fuit tamquam tua verba gravāta
quae spōnsae dīcis, quae tibi dīxit item;
dē caelō cecidit mōnstrum quī corpore magnum
urbem dēlēvit nīl superest ut amor.

XIV

Parvula mūsa venit, mihi lēniter atque modestē
nārrat rēs dignās versibus ipsa meīs;
sāgula silvestrīs nigrantī crīne vidētur
cui timor est hominum quōs fugit atque latet.

XV

post umbram terrae nunc candida lūna labōrat
īnsolitum vultum praebet inermis eī,
rem minimī faciunt hominēs hanc, forte vidētur
trītīs ex saxīs offula morsa mihi.

XVI

Cum sīs tū nemoris silvaeque perīta viātrīx,
dūc mē dēfessus per tua rēgna silēns
ad rapidōs rīvōs ubi nymphula candida mergit
fōrmās et corpus, dā nova membra mihi.

XVII

Singus cōnātur mē laedere menda pusilla
cōnstanter fingēns sed nihil ipse valet,
ignōrant reliquī neque verba molesta relāta
mōmentī faciunt, nōnne misellus homō?
Ast aliud faciat! Cum draucō Felle loquātur 
quī verbīs blandīs semper adōrnat eum
vel clam dēglūbēns meretrīcem spectet amātam,
ut libet āmentem, quae bene fellat equom.

Sunday, 23 July 2017

I

Nūdī summersī sumus in tepidīs et amoenīs
sūcīs ex petrā. Corpus, amīca, tuum
compalpō digitīs et blandior artubus albīs:
trāns vērī portās subque liquōre sumus,
nōn spīrāre licet quia nōbīs corpora dēsunt,
mortua jam fluitant jūncta sub amne nigrō.

II (DĒ PUELLĪS ITALĪS ET ĪSLANDĪS)

Pulchrae vōs omnēs estis neque foeda vidētur
quae barbam rādat crassa puella quidem,
nōn multum rēfert quid sit speciēs et amāta
fōrmae cūra, patet, fōrma tumōre datur.

Quae virgō poterit quondam superāre lepōre
illās Īslandās? Nūlla puella valet.
Caeruleōs oculōs spectā flāvōsque capillōs,
corpore sunt rēctae, candida pellis eīs;
nōn cūrant fāmam populī nec verba sevēra:
dulcēs esse solent nē rapiāre cavē.

III

Perditus et sōlus sēnsī mea vīscera pandī,
in magnō spatiō nūllus amīcus erat,
sīc tōtus mundus fuit illō tempore paelex
quae sibi mē rapuit, quae tulit inde domum.

IV

Ructant et spūtant, similēs clāmōre videntur
montibus ignivomīs ex quibus exstat Hecla,
ut nātūra jubet, Thūlēnsēs saepe puellae  
praecipuā, dīcam, nōbilitāte tamen.

V

Nē fīam crassus comedō tantummodo frūctūs:
sīc stomachus repleō, sīc fugit ipsa famēs.

VI

Nē jaceās trīstis tibi centum bāsia mittam
trāns totidem terrās et loca tēcta gelō;
adveniam quondam Thūlēn iterumque volābō
ad tē ductrīcem quae mihi multa dedit.

VII

Fac Dēsīderiae videās oculōs ut amāscēs,
sunt guttae minimae terrificaeque chaī.

VIII

Quid scrībam dignī tibi nunc quae perficis annōs?
nōn sum quem dīcis, cāra, poēta bonus
sed cōnor timidē nōnnūllōs pangere versūs
ut capiās cordī tē satis esse mihi.
Prōrsus sunt asinī stolidī plērīque magistrī
quī gaudent tantum caedere quemque micet,
sed tū jam splendēs! tua lingua Latīna refulget,
nēmō dēlēbit scrīpta venusta tua!
Es valdē juvenis, vīvāx, et plēna vigōre
fac scrībās multum trīstitiamque fuge.

IX

Undīs percutitur vērī vēlāmen et umbrīs;
nōn exstās, vērum, nam tibi nūlla basis.

X

Haud intellēctū facilis rēs saepe vidētur
maeror quem dīcō crēscere post reditum
perdita pars cordis mēmet latet atque vagātur
In Thūlēs prātīs, sub gelidīs scopulīs.

XI

Tē futuam validē quamquam tibi candida fōrma
ā mē praebētur, stulta puella mea;
est mendum stolidum, nōlī tū crēdere fōrmis!
dēsine nempe loquī, blanda cubīle pete.

XII

Hōs fugiam pulchrōs, sum longē foedior illīs,
nōlō tam miserum corpus adesse mihi.


XIII

Mūnere perdulcī vīvāx in lītore fungor
morbīs nunc medeor vulneribusque tuīs
quī mergīs corpus tepidīs sub aquīs et amātās
hīc feriās dēgis, sed nihil est quod agam
quod nūllus morbus male vōs vexāre vidētur
sīc scrībam multum scrīptaque multa legam.

XIV

Āmīsī mentem nec vīvere laetus in orbe
nunc valeō, doleō, perdoleōque mihi.

XV

Post reditum vīdī ferventia lītora Tusca
et doluī multum mōris inānis onus:
nūlla puella sinit nūdum spīrāre sub umbrā
corpus quod scītur causa pudōris eī.
Īslandae corpus nūdant sine pondere mōris,
quī nōbīs tribuit dēdecus atque metum,
et placidae vestēs crepidāsque repōnunt
ut pellem mergant atque natent in aquīs.

XVI

Doctrīnae Marxī teneor, licet ūror, amōre,
nam studeō tribuī vim pariterque cibum
cui meret et nōlō quidvīs opus esse labōrem,
sint hominēs operae nec sine jūre bovēs!
Hōc dictō, firmē spernō, cape, quemque tyrannum
et laudātōrēs quī mala gesta canunt;
multī sunt fūrēs cupientēs
commoda dōna
quī comitēs fingunt sē populīque virōs.
Spēs mihi magna fuit cūrandī vulnera plēbis,
nunc rabiēs major lātrat et ātra rugit
cum sit dēlētus puerīlis somnus et ārdor
stultīs ā sociīs, stultior ipse fuī:
"partēs nōn possunt Carolī perdūcere mōrēs"
ignōret nēmō trīstia verba mea.

XVII

In Tuscīs agrīs ole
ās, mihi mōnstra timenda,
vīdī quae noctū sūmere corda volunt
nam pedibus possunt omnem percurrere collem
:
ad summum veniunt ut videātur homō
quī fit praeda dolēns. Oleae convertere possunt
rādīcēs solidās in nova crūra suās,
et frondēs unguēs fīunt ubi pervenit ēsca:
sub caelō nigrō mōnstra vagantur e
a.

XVIII

Cūr maerēs? tibi tempora fausta fuērunt,
circulus est vītae cursus, amīca, manē.

XIX

Singus vult monachī vītam cōnscīscere trīstem
quod
pūram spōnsam vīsere forte nequit
nam fugit et clāmat quae quondam fīnxit amōrem
dum agitat vēlōx ille misellus eam.
Crēdidit atque dedit tōtum cor cuique puellae
quae teneram sēsē praebuit atque lupīs
fōrmōsīs, stultīs ex hīs Rhododactyla quaedam
est odiī vertex: is maledīcit eī.

Nunc dīcit miserum sē Chrīstō velle dicāre
sed nūgās prōfert, quōmodo laetus erit?

XX

Nōn lea tū prōrsus mordāx mihi, cāra, vidēris
cui vigor est magnus quō vorat ossa quoque,
es viridis mantīs, gracilīs taciturnaque certē:
post coitum comedis vīscera, crūra, caput.

XXI

Pāgina mē terret quae vult sibi signa venusta,
tunc ātrāmentī nūda parumper eget.

XXII

Omnēs sunt pulchrae nam fēmina foeda vidētur
interdum, rārē: tempora maesta mihi.
Ēvertit cosmum quaedam mala sāga, puellīs
ōs tribuit lepidum, corpora rēcta, manūs
longās et mammās patulās at adēmit honōrem
tōtum nam falsum tegmen in ōre locat:
sunt tacitae nōbīs timidīs mālunt et amāscunt
hōs puerōs stultōs quī sine mente boant.
Rārius est foedōs quam pulchrōs nempe vidērī:
fātō bis miser est īnspeciōsus homō.

Saturday, 1 July 2017

I

Cum biberim validē caput et mea vīscera maerent, 
omnia jam vomeō: crāpula magna fuit.

II

Circum lectīcam saltās ubi perditus errō
mente per astra volāns et tua laeva manus
tangit mē tractim; tē, mūsa, feram sub amictum
orbis terrārum quod tegit umbra mea.

III

Thūlē, mox veniam, quaesō mē accipe tōtum,
nix muscusque tuus mē tegat atque terat.

IV

Lūna jacet dulcis dērōsa lepōre perāctō
nocturnae pompae sīdereae sub eā.

V

Flōs rubicundus eram, juvenis sub sōle virēbam
sed coepit calamum rōdere musca rapāx,
hoc caelum vīdit doluitque perīre superbum
mē gemmam dulcem, flēvit, hiemsque celer
in muscam miseram pugnāvit frīgore magnō:
crystallōs genuit ventus in orbe reflāns.
Omnia tēcta gravī nive sunt ningōre molestō
sīc maneō juvenis semper, inulta tamen
sub glaciē jaceō: flōrēbō lūce renātā
crēscere cum rīvus coeperit amne novō.

VI

Hūc saxum cecidit quod parvus nauta colēbat
ut serpēns viridis, callidus atque fugāx.

VII

Cūr siccīs oculīs ōrnās mea verba maligna?
fac laxē doleam, fac moriātur honor;
vestēs dum loquimur nōdātae forte plicantur
fit nūdum caelum praecipitatque solum.

VIII

Lūcibus et scrīptīs urbēs ubicumque replētae
albēscunt noctū sint quasi signa mala.

IX

Numquam mē certē tē, cāra, relinquere posse
nōvī cum teneās cor calidamque manum.

X

India, tē vellet postrēmum vīsere Nīcus
sed cancrum vexat: somniat ille modo.

XI

Verbum mē fūgit neque nunc nihi velle vidētur
reddere laetitiam quae scatet amne diō.

XII

Flāva puella valē, tibi det bona mūnera fātum,
sīs mē sub stēllīs tū revidēre potes.

XIII

Sunt glaciēs oculī dum stat vēsāna puella,
nīl dīcēns terret mē faciemque tegit;
sub strātīs cultrum cēlat coriumque ligāmen
"hic puer īnsomnis dormiat" illa canit.

XIV

Haec fugiat vēlōx mē pessima vīta dolentem
nē patiar poenam quam dedit ista mihi.

XV

Errāvī miserē certāmen, amīca Diāna,
neglēxit jūdex carmina parva mea,
sum longē pejor superā victrīce poēta
pulchrior et macrior, jūnior et Latius.

XVI

"Texia, tē vīdī sed numquam corpore vēnī;
sīc sabulum tetigī, mente vagātus eram”.

XVII

Praedita perpulchrīs ālīs adamantina virgō
dē caelō cecidit lēniter usque solum,
hūmānum corpus nitidē lūcēbat in arvō,
strīnxit mē flentem flēvit et illa simul.

XVIII

Silvās et montēs Italōs salvēre jubēbō
haec cum dēbēbō linquere cāra loca
quae semper vīdī quibus est mea vīta dicāta;
ut veniam fessus per mare trīste domum
quam nebulae condunt tenebrīs in vertice mundī
et tepidus rīvus conterit amne nigrō.

XIX

Cāra, diēs moritur neque sōl spatium dat amoenīs
stēllīs quae fugiunt ōs oculōsque meōs.

XX

Tū semper mēcum procul hinc, Īslanda, manētō
fac moriar tepidōs vīnctus amōre tuō.

XXI

Sī bene mē tractēs sit mundus plēnus amōris
quod modo sum sōlus, cāre, viātor egēns.

XXII

Dīc aliquid pulchrī, mihi dīc verbum quod amābō,
spōnsula tange manūs ōs faciemque meam.

XXIII

Quod praeoptāstī dōnō tibi, cāra magistra,
ante meum saltum per nebulās ad eōs
quī Thūlēn pedibus pulsant, ursōsque polārēs,
sed redeam tandem, docta magistra cave;
haec socolāta tamen sapiat ceu perleve nectar
ut vītae parvum sit tibi dulce bonum.

XXIV

Tē dīcunt foedam sed tū mihi pulchra vidēris
trāns vēlum spissum conditur alba cutis.

XXV

Patrem mendīcum male fīliolamque neglēxī:
nunc culpā morior, cor putrefit sub humō.

XXVI

Lūna volat mēcum per nūbēs: aequora tangit,
nox quae mē vēlat rumpitur atque fugit.

XXVII

Quid faciās quaerō tū, dormītūra puella,
vellem tē nitidē fingere nāre levis.

XXVIII

Terra valē genetrīx! salvēre volō, bona māter,
quae semper fīdēns mē comitāris ita.

XXIX

Quōmodo tē, Thūlē, poterō laudāre venustam
tam perfecta virēs ut nequeam nec agam.

XXX

Nōn scrīpsī carmen quidquam tibi, cāra puella,
quod plēnē vīxī cum moderārer iter.

XXXI

Sōl hīc tābificus lūcet glaciēsque liquēscit
dum flātō calefit frīgida paene manus,
corpus nōn agitās, tibi nūlla procella molesta,
ventō tū levior candidiorque nive.

XXXII

Quot lacrimās fundis, quot fundō, cāra, vicissim?
Hanc terram linquō quae fuit apta domus
et perdō cordis partem, dolet, ōscula rapta,
ōs rubrum, spīcās caeruleumque mare.

XXXIII

Bālaenae comedit carnēs Īslanda puella
dum prō mē vigilat mortuus ille senex,
lignea mēnsa manūs concussū saepe vacillat
sed portus splendet, saltat ubīque sonāns.

XXXIV

Mē Carolus semper rīdet quia frīgora tussī
faucēs afficiunt usque sub ossa meās
et quia sōl mediae noctis jubet īre per urbem,
impeditō somnō, pervigilāre, morī!
aestū fac Carolus mea tunc petat oppida Tusca
ut sūdāns sōlem ferre nequīre putet.

XXXV

Hoc nigrum lītus viret atque renāscitur herba,
muscum tū pedibus tundis, amīca, labāns
saxaque fusca, vidē, reddunt tua membra comamque
lūmine percussam candidiōra nive.





Saturday, 20 May 2017

I

Pangere Rōmānōs versūs ego cōnor amoenōs
sed foedōs scrībō: mūsa maligna silet.

II

Fac veniās mēcum neque nōs pugnāre valēbit
quisquis, vincēmus semper, amīca, simul.

III

Cunnus, amīca, magis placet ac dēlectat in annōs
tam mē quam tēmet, nōnne sumus similēs?

IV

Incola tū Thūlēs quae fīda sodālis in orbe
terrārum superes sōla, tibī sit honor;
pulchra puella diem nātālem dēge serēna
fac vīvās iuvenis semper amōre fruēns
huius sermōnis: tē dīligat atque vicissim
contrectet mālās, candida docta, tuās.

V

Stēlla cadit vēlōx dē caelō, cauda manēbit
paulisper, fugiet. Sed mihi, nympha mea,
iam voluī tēmet semper mēcum, mihi tantum,
stēllae sunt surdae verbaque flātus erunt.

VI

Haec pariēs lacerat cosmum sīc gurgite sūgor
praecipitor rapidus taetra per astra nigra
et vacuōs caelōs quī mē condunt sub amictū,
parvī sunt hominēs, praedor et inde secor
nam comedunt pavidum corpus portenta pusilla
hōrum mundōrum trīstia mōnstra mala.

VII

Signa Latīna latent nūllum verbum mihi dīcis,
est sōlum nōmen rīdiculumque tuum.

VIII

Vespera fusca rapit lūmen periēns et amīca
sōla silet dēmēns, prōdigiōsa tremit,
mūtātur faciēs mihi vix aliēna vidētur:
nōn viridēs oculōs praebet ut illa solet;
subrīdet stolidē, digitōs sūgit neque dīcit
verbum cui loquitur, stulta puella canit;
rubrī sunt oculī cutis alba nigella vidētur,
dentēs sunt rōsī, pallida lingua cadit.
Currere nōn poterō vermis magnus fit amīca,
fōrma fugit corpus, charta referre nequit,
nam vestēs turgent, lacerantur et ātra salīva
effluit in mēnsam: mē capit inde vorat.
Nōn morior tandem, fluitant in corpore mersa
membra, renāscor enim perfidus atque sagāx:
rēpēns sum mōnstrum tanquam mea māter amāta
quae cūnās puerī concutit atque movet;
incubus est genetrīx, genitor mihi trīstis et orbus,
pessimus est daemōn: sum pater ipse meī.

IX

Ut sōl lūce lutum tangit neque perdit honōrem
tū replēs oculōs casta puella manēns.

X

Nunc Dēsīderiae nūdum corpus revidēbō
sub pluviā spissā quod micat atque rubet.

XI

Quis melius valeās cōnscrībere verba Latīna
quam tū, Iōannēs, semper ubīque rogō,
sed dīcunt omnēs nūllum tē vincere posse;
tam rapidē, lepidē, perbene lingua movēs!
Vīvās ad multōs annōs sapiēns, bene vīve!
Quam minimē doleās, crēscat, amīce, favor.

XII

Dormiat alba cadat somnō concussa puella,
torpor eī tribuat somnia pulchra diū.

XIII

Vīsere tē nōlō quia pessima saepe fuistī
quamvīs nunc fingās, Cassia, esse bonam.

XIV

Scurrae sunt foedae: mihi causa repente pavōris,
sed palomēna magis, nīl magis, illa fugat.

XV

Subcosa mē genuit regiō pulcherrima Tusca,
caelum mē rapuit, frīgida terra teret
at vellem quondam studeōque per astra vagārī
perlevis ut flātus, limpidus atque fugāx.

XVI


Arctica terra placet mihi valdē, pulchra puella,
cūr placeat quaeris: frīgor amīca placet.

XVII

Quis tē pulchrior est et dulcior, albida Mārta?
Fac crēscās rapidē, docta vidēris enim.

XVIII

Cum sentit caudex aliquid quod nōn placet illī
mox intermittit verbula blanda, vidē!
contemnit Balbus mē strēnuus atque malignē
fingit mē puerum, sīc agit ille miser.

XIX

Dēnūdātrīcēs praebent mihi corpora pulchra,
nummōs sīc quaerunt, rēte lupānar eīs.

XX

Fac stringant trīstem mē bracchia mollia, quaesō,
nē fugiās tenebrās fortior adsit amor:
herbae noctēscunt nam sōl moritur sub acerbīs
montibus et nebulā cum regit ācris hiems.

XXI

Māter amāta tibī nunc vellem dīcere multa,
pauca tamen valeō verba dicāre bona;
nam superus sēnsus mē cōgit amāre silenter
et, genetrīx, nūllum scrībere carmen adhūc.


XXII

Lingua Latīna videt mentem capit atque benigna
cūrat sed stultus scorta maligna sequor.

XXIII

Poscere mē nōlī nātōs quia taedet habēre
mē parvōs stultōs, vīvere fessa cupis.

XXIV

Sōlī per segetem vastam sub nocte vagāmur
sunt captī frūctūs agricolaeque cubant,
vēscitur hoc caelum mē, nigrō gurgite mōtō,
fit faciēs subitō quae vorat ossa mea.

XXV

Īslandās tribades soleō spectāre glabellās
cum nūdae mōnstrent corpora pulchra palam,
in nōdīs mīrīs gerit altera saepe capillōs
quae loquitur multum dum cita fūmat eās
chartās īnfartās quās ēmit amīca venēnō,
altera, quae timidam praebet mentem, fit amōris
causā dēlinctrīx et sine mōre fricat.

XXVI

Noctū persēnsī manuum digitīque rubentis
tāctum tam tenerum quam cava plūma cadēns.

XXVII

Scrībere nunc statuī sed nōlō scrībere semper
nam nūgās pangō: taedet, amīce, valē.

XXVIII

Carpe meum leviter cor sed tibi carpe, puella,
hōs trānsī montēs carpeque quidquid egēs.

XXIX

Tot pānēs ederem dūcēs ut crassulus ursus
ēveniam rapidē nī sit amāta mihi.

XXX

Caeruleus cētus natat in maribus sub amārīs
undīs quae crēscunt, surripit atque necat
parvōs et pavidōs puerōs quōs vīta recussit:
saltū sē jaciunt praecipitantque levēs.
Jam taetrum lūdum potes hunc ubicumque vidēre,
nōn est hūmānum quod movet ista mala.





XXXI

Quid melius prōdest oleātō pāne, Michāēl,
nunc nostrō ventrī quī boat atque rugit?

XXXII

Dēfessus spectō trāns līmina noctis abyssum
quī dēnsus tōtam condit in urbe viam:
invidet et rigidus stat homō sub lūmine parvō
post vitrō salvat spissa fenestra mea.

XXXIII

"Dissolvar plānē nec particulae nec alacrīs
umbra supersit" ait mēns mea capta malō:
īnsectum foedum videor, Mārtīna venusta,
cum veniam lectum mūtus in ōre librōs.

Wednesday, 19 April 2017

I

Spōnsa volō tēcum vītam leviter, mea mūsā,
dēgere perpetuum, tū mihi sōla manē.

II

Respondit iactāns, sapiēnsque puella neglexit,
nōn cūrat mōrēs ille pusillus homō,
pol, Dēsīderiae mihi fuste necāre placēret
frātrem dum plōrāns vulnera multa gemit.

III

Spōnsula vult studiō subitōque domāre viverram
per librōs rapidam currere fingit eam.

IV

Tē, Mīranda fugāx, operam segetī dare vīvam
vīdī post mortem, multicolōra fuit:
dum tū tangis eam flōret sub sōle perennī,
laeta colis grānum quod tibi rīdet erae;
mors tua laetitiam nōn vincere velle vidētur, 
ossa sed intereā continet urna tua.

V

Murmurat et strepitat caespes quī mūnus onustum
sustinet in rāmīs nec datur ūlla quiēs,
"nōnne placent apium tibi tunc alvāria magna,
mellis sunt dulcis plēna, puella mea".

VI

Mentula magna placet tibi valdē, dulcis amīca;
tentīgō tetigit mē cerebrumque tuum,
sūgere vīs mēmet, pariter cupiō bene sūgī:
fac quod vīs quaesō, pūra manēre nequīs.

VII

Lūx sōlis caecat mea sīdera lūmine plēna
fortior est victor, stēlla tenella perit.

VIII

Tū mihi semper ades quamquam iūrgāvimus armīs,
an sit amor dubitō morbidus ille furor.

IX


Omnēs indoctī poterunt blaterāre Latīnē

cum doceat puerōs Pīpius ille dicāx,
lingua perībit eō, quae mortua saepe putātur,
quod nova nāscētur sed vitiōsa, patet.

X

Pīpius est foedus nisi vīdistī tibi pōnō:
est calvus, parvus, crassulus atque loquax.
porcīnum sonitum vōx eius parvula gignit
at iactāns loquitur, sē putat esse patrem
vix linguae nostrae. Patulum semper quid agātur,
est humilis numquam nampe silēre nequit.

XI

Fulgida lūx caelī iubet omnia trīstia ferre
sed sōl mē caecat nec iuvat ille manū.

XII

Nēmō mē sēcum voluit condūcere nocte
hīc sōlus peream dēnique laetus erō.

XII

Prīmum iam annum scrībō tibi carmina blanda
longē tū māvīs attamen ista mala,
morbida pars certē tibi saepe placēre vidētur:
obscūram faciem tangis, amāta, meam.

XIII


Per vacuum stēllae fluitant ubi lūmina rāra
ātrum vēlāmen findere posse putant,
nox mē terret enim quia suspēnsī sumus omnēs,
in nihilō vastō vōx oculīque cadunt.

XIV

Mē percontāris genetrīx dē lītore suāvī
quō veniam fessus cis glaciāle mare,
nē caveās dīcō nitidās mihi semper et aptās
praebērī callēs mēque redīre domum.

XV

Perlege tū librōs quōs Plīnius arte sublīmis
scrīpsit dē mundō, nunc lege cāra mea!

XVI

Caelum nocturnum mūtātur, amīca, repente
suprā nōs madidōs, sollicitātur amor.

Saturday, 1 April 2017




DĒ SIGNŌ MEŌ

"Quid sibi vult?" quaeris signum quod pāgina mōnstrat

haud est rēs dictū limpida prōrsus adhūc:
dē lōlīginibus magnīs nārrāre solēbat
mī, quī parvus eram, perbene cārus avus;
fulgida semper erit stēllae rubrae bona fōrma
quae faciet  populōs nōbilitāte parēs;
candidus est ursus signum, licet, Arctidis albae
quae iam cor cēpit surripuitque sibi;
extrāmundānus discus notat esse, cavētō,
stultum, quī scrībit garrulus, atque novum;
sī quis mē nōvit subitō mē fingit in hortō
herbās cūrantem denticulōsque ferōs,
proptereā posuī similem vaccae prope centrum
dūmum carnivorum quī sine fīne comēst;
post omnēs fōrmās color est ūnus sine cultū,
vērāx et simplex, est color ille maris.