Sunday, 5 March 2017

LATĪNITĀS OMNIBUS!

Conteror invidiā nec dīcere mē pudet umquam:

omnēs neglegitis carmina multa mea,
nam vōbīs valdē placet auscultāre magistrōs
dē lānā caprae, pectore flante, loquī.
Sint paucī, quaesō, paucī maneantque Latīnī,
nē mundus fīat pessimus inter eōs
quī spatium vastum caeleste colunt super undās
ōceanī, cētī magna, profunda domus.
Damnentur Dānī puerīlēs quīque libellī,
sunt lābēs nōbīs: quisque Latīnus erit.

Thursday, 2 March 2017

I

Ārbiorgae faciēs flāvīs ōrnāta capillīs
pulchra vidētur eī cui nivis aura placet;
caesia vīvit ubī cōnstant algōre perennī
tum pelagus pullum tum glaciāle solum.

II

Per vacuum vēnī quondam trāns sīdera vectus
et nebulās pulchrās saepe diūque silēns,
in parvō spatiō modulābar iter sine mendīs
pallidus et sōlus, lūmine sōlis egēns;
longum per tempus, meminī, flēvisse parentēs
aevum per magnum signa remōta domūs.
Dēnique prōdīvit mundus vester mihi pulcher,
explēvī mūnus nāviculaeque viam
sed mendum quoddam digitōs oculōsque fefellit
sīc mīrāns vīdī crēscere quippe solum:
dē caelō cecidī tunc in tellūre rigentī,
nunc iaceō sōlus, condit arēna caput.

III

Noctū iam vomuit quater puella
quam semper cecinī pudōre cassus,
dum scrībō vomuit misella multum
tempore paucō.

IV

Tractantem spectā Dēsīderiam bene lānam:
īnsecat et nōdat, cōnserit illa capāx.

V

Sunt fēlēs multīs, multīsque canēs et asellī,
est nūllī tigris bēlua quippe ferōx,
serpentēs adeō nōnnūllōs cōnstat habēre;
ēnormem cocleam, cāre, domāre velim.

VI

Quid faciam? scrībam, crucior febrī sine pāce
nōn valeō quiddam scrībere: membra dolent.

VII

Tē laudō valdē, pulcherrima terra remōtā,
quam voluī semper vīsere parvus adhūc,
tē quae cangūrōs gignis tenerōsque coālās:
tangere tē vellem calce meāque manū.

VIII

Dēbilis hīc iaceō sōlus neque crūra resistunt
sed flūmen videō fundere membra virēns;
quondam summittent flōrēs ea vulnera taetra,
sīc vōbīs cūnctīs causa pudōris erō.

IX

Hīc et nunc vellem mihi tē cōnstanter adesse
sed vēsānus amor cor cerebrumque vorat.

X

Historiam Rōmae nārrāstī multaque facta
valdē cārus eris semper, amāte, liber.

XI

Vīsere vult Thȳlēn aestū quī frīgora māvult
quam semper solitum per mare nāre frequēns.

XII

Omnēs mē prōdunt, ego nūllī fīdere possum
hoc mereō, nōvī, mors mihi fīda tamen.

XIII

Crās tē conveniam tibi cor, cārissima, gaudet
sed fugiam vēlōx, mūnus abīre iubet.

XIV

Carmineae fēlēs volat in caelō sine cūrīs:
est sānum corpus, laeta salīre valet;
sed vigilāre iubet lūctus nocturnus amīcam,
ferre puella nequit spem vacuamque domum.
Cernere nunc possum maculam per sīdera nigram
eiulat illa, salit, pondere membra vacant.

XV

Cor parvum, frāctum, studiōsum surge repente,
iam tē dēfessum nūllus amīcus avet.

XVI

Stultior est longē gallīnā dēcerebrātā
dum iūrgat genetrīx asperiorque leā.

XVII

Sollicitus quaeris quōnam dēfūgerit ille
quem taedēre notīs nūntiolīsve solēs; 
mortuus est tandem, vītāre potest tua verba
nunc dīcit Brūnō Darviniōque salūs.

XVIII

Nōlō tē semper lacrimōsē quaerere trīstis
aevum flōreat hinc incipiatque novum.

XIX

Heu doleō valdē quasi perdiderim mea crūra
sed splendor vītae pergere bella iubet.

XX

Saepe velim vēlās animumque resistere ventō
sed valeō rārē, mergor in amne silēns.

XXI

Cōnāris calidē mē cōnsōlāre, puella,
mostrāstī prāvē crūra tuāsque natēs,
quod tempus frīget timeō nē sit tibi tussis
quaesō nunc vestēs redde repente cutī.

XXII

Cōnfutuam semper sat fōrmōsās meretrīcēs
quae verpam sūgunt nāviter atque bibunt.

XXIII

Vēnistī tandem, poterisne, puella, tacēre?
Nunc tē nōn valeō linquere, cāra mea.

XXIV

Dēficiō spōnsā num vīvam lūmine caecus?
mē maestum capiet lūx rapietque nova.

XXV

Clam Dēsīderiam quaerō stultus, mea Mūsa,
Dum mihi iam dīcō "causa dolōris erit".

XXVI

Cūr minimē laetus sim quaeris, amīce Pusille,
Trumpum quam subitō fuste necāre velim.

XXVII

Crassus erō, moriar, poterōne placēre puellīs?
Merdae sum plēnus saccus amōre carēns.

XXVIII


Nōs fragilēs aliquem dē stēllā vīdimus orbem,
lentē dīvertet quem tenet ursa polum,
post octingentōs annōs. Tua pellis abībit
et tumidās mālās pessima musca teret
nam veniet senium, mors fōrmaque nostra perībit
attamen immōtē stēlla manēbit ibī.

XXIX

Rīvī nōn capiunt lūmina parvula
stēllārum, minuit iam sonitus maris:
vānēscunt populī mox solitae viae
sīc nōn inveniēs fugam.

Obscūrī nemoris mōnstra latent mala,
sub dēnsīs foliīs et madidō solō,
dum lārvae querulae saepe vagantur ubi
lūx lūnae minimē venit.

Nōlī tū stolidus quaerere tunc loca
quae nox fusca tremunt agminibus ferīs
sāgārum, fuge nunc, tē miserum vorent,
umbrārum caveās minās.

XXX

Hīc viret et flōret nātūra benigna colōre
est arcus pluvius quī micat atque fluit;
flōrilegam spectā sub lūmine sōlis amīcam:
murmurat et currit parva vidētur apis.

XXXI

Tē fūgēre, miser, cūrīs terrōreque pressī
ob faciem foedam quam tibi mamma dedit.

XXXII

Vellere nōn facilis rēs est cunnum sibi cōmptē
sīc edit auxilium Narca sodālis Amī
quae voluit tōtam pūbem bene reddere glabrem
caedī tunc fēlīx annuit illa pilōs;
Narca puella sagāx sēnsum cēlābat amīcae
nam speciēs eius forte placēbat eī.
Nūda fuit plānē dum lēniter altera tondet:
fōrmae splendēbant
, optima membra quoque.
Sīc minimē valuit retinēre libīdine linguam
cum
faceret lēvem lingere coepit eam.                       

XXXIII

Carmina longa velim compōnere corde refertā
sed cōgor semper scrībere mōre canis.

Friday, 24 February 2017

A. D. IX KAL. MART. - MMDCCLXX

Bulgara, mē Rōmae vīsistī, grāta sodālis,
et multum tempus dēgimus inde simul.

Urbem per veterem maiōrum vīdimus umbrās
quae mīrābantur nōs ita posse loquī,

dum puerī rīdent nōs dīcere cūncta Latīnē
Flāvius ēminuit circus ubīque patēns
fīnximus esse tamen Rōmānōs tempore vectōs
quī contemnēbant vulgus et aeva nova.
Patris Cȳrillī quoque vīsimus ossa silentēs
in cryptā magnā terrificāque mihi;
mūnera dōnāstī mihi laetō parvula bīna:
mīlitis effigiem quae gerit arma sua
et nummum minimum quī sānctum mōnstrat equestrem;
accēpī timidē quod tibi nūlla dedī.
S
ed tempus fūgit, sub nocte dolenter abīvī,
tē sum complexūs; cāra Diāna valē.

Sunday, 29 January 2017

I

Glōria vāna tibī quia sub tellūre iacēbis,
verminibus caecīs, pulchra, placēbis ibi.

II

Bellus eram iuvenis: iam coepī perdere fōrmam,
advertō, moriar mox nisi pulcher erō.

III

Cūr numerōs scrībam quamvīs excellere metrō
nōn valeam quaeris, callide cāre, patet,
scīs Dēsīderiam semper flōrenter amāre
per versūs paucōs verba pusilla mea.

IV

Vōs miserōs falsōs vellem mox fuste necāre
nī mortem facerem rem mihi saepe bonī.

V

Parvula tū quondam, virguncula laeta labābās
nunc mulier trīstis plēna dolōre labās.

VI

Ānxius est animus cōnstanter amōre refectus
at caelum spectāns omnia vāna putō,
sōlum sōlāmen mihi fistula farta venēnō
cum fūmat leviter sīdera flāva tegēns.

VII

Mē comitātur avī pictūra colōribus ātrīs
carmina dum cōnor scrībere parva mea
pondus nam videō cordis plērumque furentis
cernitur atque patet mortuus ille libet.

VIII

Multī contemnunt tribadem mē mālle puellam
quā tantum verpam sūgere laeta potest,
mē pudet atque piget vōs dīcere verba sevēra
atque poētastrum verba nefanda quidem.
Mōrēs nōn mūtō quia vīta fuit mihi saeva
at mihi tentīgō dōna venusta dedit,
mūnus erit melius cum mors suāvissima pellex
mē capiet dulcis praedita corde levī.

IX

Errōnī mortem tulit algor atrōciter ācer
dum dītēs dōnant aurea vīna sibi,
est foedus mundus sed lūsitat alba puella
nōn capit illa, silet, dēliciāsque iacit.

X

Omnia vult iactāns neque vult minus omnibus illa
sed nihil accipiet quī male dōna petit.

XI

Parthenopē genuit tē, dēmēns adsecla Chrīstī,
spernere quem renuit dogmata falsa solēs;
foedior es talpā quia talpa benigna vidētur
tū tamen es prāvus, mē fuge, cāre, placet.

XII

Nunc glaciālis amor capiet mea membra quiēta
sit caelum nitidus caeruleumque cadat.

XIII

Mē cēpit somnus, cecidit sine pondere corpus
multaque pervīdī: somnus rapuit mea membra.
Ursus erat magnus quī longus ad oppida nigra
perveniēbat atrōx per grāmina flāva latendō
“vīvus avus” dīxit genitor mihi vōce serēnā
“sed peregrīnātur per mundum longus ut ursus”.
Est imprōvīsē mūtāta figūra locōrum
sōlus versābar cis putrida, foetida corda
et vomuī stomachō mea vīscera tōta cruenter:
pulmōnēs pullōs, iugulum, iecur atque liēnem;
cor cecidit madidum, nec viscida vēna manēbat.

XIV

Nunc tibi nōn possum trīstissima māter adesse
hoc doleō valdē, paenitet atque pudet.

XV

Sanguineum bellum virgō mea candida gessit
in mundum prāvum mōre leōnis hiāns.

XVI

Nunc Dēsīderiam futuam tentīgine captam
dum lingit cunnum virginis atque fricat.

XVII

Flōrea flāva tuōs oculōs dōnāre solēbās
caeruleōs, stultōs; pessima mūsa mihi.

XVIII

Nōn bene nunc valeō quia carmina foeda videntur
omnia quae scrībō, mūsa pusilla mihi.

XIX

Thȳlēn nōn speciam neque tangam lītora fusca
quae Pytheās prīmus vīdit amicta nive,
nōn speciam sōlis pernoctīs lūmina rāra
umbrās quae longās īnsolitāsque ferunt
nē doleam minium dīcam tibi tristia verba
vīdit cētōrum cor tetigitque viās.

XX

Sit tibi magnus amor cōmptissima nympha benigna
somnus nē rapiat membra gravāta tua.

XXI

Maximus et virgō noctū sub lūmine parvō
sēdērunt tenerī lūnaque mūta fuit.

XXII

Alcārum rēgem vīdī tremulāns in Alascā
parvula vestis erat nam mihi dīxit “hebēs”.

XXIII

Dīc, elephante, mihī quō tū vadis, alte, silenter
“heu rēfertne tuā? Quō placet atque licet".

XXIV


Nunc Dēsīderiae comam vidēre
et longīs niveīsque saepe coxīs
blandīrī leviter natīque possum
sed paulum doleō carēre tempus
quod semper placidē dabam quiētī.

XXV

Sīs fortis semper quia sōla, puella, valēbis;
sīs
pugnāx semper dum fugis hinc et abīs.

XXVI

Lūctus mē rapuit, nōn dormīvī, vigilāvī,
dēposuī sēnsūs: fulgida lūna valē.

Sunday, 8 January 2017

I

Heus hominēs, hodiē celebrētur amīcus amātus
Dāvīd quī semper mē comitātur ovāns
ille fidēlis erit quia corde manēbit amoenus,
nunc extollātur plēnus amōre calix.

II

Tū iūrgāvistī sine causā cum omnibus ergō
quōmodo nunc possum dīcere grāta tibi?

III

Sub tenuī caelō iacuit stēllīsque diurnīs
corpus quod somnus levior quam plūma gravāvit;
in prātō iacuī iuxtā nemus atque rubētum,
sūs mē turbābat quia morsibus
ēsse volēbat,
sed coniēcit eum vēlōx in vincula magna
ē nihilō ventus genitor tandem mihi cārus.
Sōl perparvus erat: cēpī dēesse planētam
quī genuit gentem quam nōvī pervigil illīc,
et violācea lūx caelum lūstrābat ubīque.
Plēnus laetitiā dīxī mihi verba solūta:
"Splendor mē caecat Dēsīderiamque minūtam,
sum tamen immēnsus, vīvam sī fūgerit illa".

IV

Īnsula, tē glaciē tēctam videam, mare frīgēns
et sōlem invictum, sēmita longa mihi.

V

Limpidus et gelidus ventus saltāre coēgit
stēllās in caelō. Mīror adesse mihi,
lūcent per noctem, dēfessa puella, capillī
quōs tetigit radiō Lūna lepōre micāns.

VI

Tōtam per noctem recubāvī, candida nympha,
nōn expectāvī mediam noctem quia somnus
incoepit tenerīs manibus certāre gravātus
sīc cecidī vīctus laetusque repente labōre.
perdoleō pompās sed tēcum, parva puella,
lūx perpulchra mihī, paulum vigilāre volēbam,
ut bona verba darem dōnō cui multa dicāvit.
Tertius annus erit neque postrēmus, mea cāra,
crēscere mox sēnsūs hoc spērō corde frementī.

VII

Pessimus est annus quī fūgit, amīca fidēlis,
est mundus stultus, cūr celebrātur ita?
Nam cārī multī periērunt tempore parvō
dum magnī dūcēs bella cruenta gerunt.

VIII

Orphana parva tibī rīsum nunc reddere vellem

et
numquam valeō maesta puella manēs.

IX

Ut meretrīx āmēns pervēnerit,
horrida mūsa,
pangēmus nīsū carmina digna cane.


X

Numquam respondēs, tū pessima foedaque capra,
trīstitiam fundō taedet adesse mihi.


XI

Albida pellis erat cum nūda puella iacēret,
intereā lēvīs praebēbat sīdera caelī;
mollia nam tractim retegēbant strāgula fōrmās,
surrēxit turgēns ob frīgora rubra papilla,
tangēbat ventus suāvissimus ūbera parva
crūraque diffūsā splendentia lūce viārum,
somniculōsa tamen recubābat amāsia pulchra
ignōrāns sēsē spectācula ferre venusta.
Aetās fugiet, corpus mūtābitur atquī
vellem tē mēcum bene tempus dēgere tōtum:
cor tibi semper erit generōsum, mēns tibi pūra.

XII

Glōria vāna tibī quia sub tellūre iacēbis,
verminibus caecīs, pulchra, placēbis ibi.

XIII

Bellus eram iuvenis: iam coepī perdere fōrmam,
advertō, moriar mox nisi pulcher erō.

XIV

Cūr numerōs scrībam quamvīs excellere metrō
nōn valeam quaeris, callide cāre, patet,
scīs Dēsīderiam semper flōrenter amāre
per versūs paucōs verba pusilla mea.

XV

Vōs miserōs falsōs vellem mox fuste necāre
nī mortem facerem rem mihi saepe bonī.

XVI

Sēcrētum dīxtī populō, quamvīs mihi prīmum,
īnfima mīrāris scīscere saxa quoque.

Sunday, 25 December 2016

Est nātus Chrīstus tamen alget amīcus egēnus,
nunc salvātōris ventum canit omnis homullus,
cui venit ille rogō, moritur mox frīgore pauper
ōribus at plēnīs ructātis pectore cassī,
vōs miserōs spernō, doleō, doleō sine cūrā.

Sunday, 18 December 2016

I

Es mea lūcidior glaciē pulchella virāgō

tam splendēns corpus quam tibi curta coma.

II

Nē pereās ōrō, iuvenis taciturnaque virgō,
nōndum coepistī vīvere laeta parum
aegrōtās valdē; bis Tartaream regiōnem
vīdistī moriēns post tria colla canis.


III

Cūr mammae tumidae semper sunt causa furōris?
Num tū mātris egēs? ūbera parva volō.

IV

Ēn tibi cor miserum, vellem tē semper amāre
mē, puerum stultum, dulcis amīca mea.


V

Cūr nōn vīs mēcum tū cāra loquī nisi paucum?
Nunc ubinam foedus quod tibi molle latet?


VI

Nōn valeō pondus lacrimōsum ferre dolōris,
alte pater, quaesō salvā mihi, Iuppiter, illam,
nōn ea vīxit adhūc; iuvenis moriētur amīca
nī tū, summe deus, manibus cordis mala tollēs:
fulgure tū subitō lūstrā vestīgia rāra
cuius iam sēnsit magnum nimiumque dolōrem.
S
īdera nōn videō neque lūnae lītora vasta:
caecus eam comitor miseram noctū sine mētā.
Nox obscūra venit caelumque replētur abyssī
nigrōris, lūmen poteris tū reddere tantum,
nam sine lūce tuā nēmō superesse valēbit.

VII

Lūx sōlis, fūgit tenebrae veniunt, mea parva,
nē timeās cantō carmina vāna tibi;
fortior ut videar dīcō nihil esse timendum
sed pavidus lābor dum tua crūra cadunt.

VIII

Omnēs nascuntur sōlī sōlīque perībunt,
aeternē vītae nōn superesse licet.


IX

Turpēs rēs ēgī Dēsīderiaeque puellae
ēlīnxī cunnum dum gemit illa rubēns.

X

Omnia vīs cupidē; careō iam sanguine plānē,
cūr adeō vēnās sūgis avāra meās
?