Tuesday, 28 November 2017

I

Tempus nōn multum mihi laeve venīre vidētur
maeror permagnus mē sine fīne quatit.

II

Hās gelidās terrās aeternō frīgore vīctās,
continuō creperō continuōque diē, 
phōcā perpinguī regiōnēs vulpeque dīgnās,
flāva camēna colit; carmina prīsca docet
dē Thōrī nātū dē clādibus atque duellīs,
lentibus est vultus commaculātus eī.

III (AD ERNESTUM SHACKLETŌNEM EPITAPHIUS)

Hic bene nauta cubet quī vīdit tesca nivōsa
et sociōs omnēs rettulit inde domum
jactātus multum super obruta saxa gelāta
et gelidum pelagus. Naufragus ille fuit,
adstrictā glaciē nāvī prope lītora Ronnī,
hērōs historiae plēnus honōris erit.












IV

Claudia, respectō mēcum tē nōlle libenter
pergere colloquium quod mihi suāve fuit,
mē numquam dīcam tē mente tenēre silenter
nātālemque tuum clam celebrāre dolēns.
In ventō vectus veniet fortasse papȳrus
in qu
ō nunc pangō carmen ināne tibi
ast iter est longum: pluviā dēlētur, amīca,
ēdita sī possem sīdera mīlle darem.

V

Numquam tē dīcam comitem neque, perdita mūsa,
dōnābō stultē carmina vāna tibī.

VI

Nōn loquitur flūmen, sine flūctū mōnstrat amātās
stēllās quae multae velle videntur aquam
immōtam, similem speculō, turbāre parumper;
tū dormīs placidē, tangeris atque natās
sub stēllīs nitidīs: tam clārus flātus habētur
ut pateant in tē signa reflexa cute.

VII

Quōmodo tē falsē poterō sufferre, puella?
Nōn tibi jam simulō verba benigna, vidēs.

VIII

Quōmodo, dīc, placidē possem recubāre beātus?
Nōn mihi vīta placet, nōn mihi fīdus homō.

IX

Fēlēs Trilla tuī semper meminisse vidētur
nam serpēns, lentē, mōre leōnis ea
ad tua crūra venit. Vetus est sed cernere pulchrē
quis sit blanditiīs plēnus, amīca, potest!

X

Vulpius hūc rediit! Nōs omnēs corde levātō
stultum doctōrem nōvimus esse bene!
Nunc iterum loquitur dē cunnīs atque puellīs,
dē mammīs Emmae! Tempora maesta cadunt.

XI

Cōnstanter fatuās et taetrās tangere nūgās
vīs sine pāce, rogās mē bona verba tibi,
sed nūllum verbum possum tibi dīcere laetum
nam repleor magnō, disce, furōre, fuge.

XII

Groenlandum lītus nive tēctum, callide Dāvīd,
sustinuit lūctum trīstitiamque meam;
dum loquimur perdō flētūs nigra fragmina, rīdēs.
Ultimus et fēlīx est liquor ille mihi.

XIII

Est odor in strātīs ubi tū dormīre solēbās
dulcis et amnifluus corporis atque comae,
sīc meminī pācīs noctis lūnaeque nitōris;
librōs perlēctōs, carmina vāna tua
prō mē nunc videō. Vix corpus adesse vidētur,
sed jam trāns montēs pergis, amāta, viam.

XIV

Tē spectō noctū, via fusca meātur et alba
lūx mulcet faciem, lūx mihi rīdet item.

XV

Tamquam dēns trichechī praebētur flāvulus ōre,
līchēn in scopulīs flēns pluviamque bibēns
est helvum corium viridātum grāmine dēnsō
quod rigidae brūmae vix superesse valet.

XVI

Innumerōs annōs crēvit doctrīna Platōnis
sed vēnit quondam callidus atque sagāx,
lūmen salvificum, bene Vittgenstīnus et omnēs
nūgās dēlēvit: lingua monarcha fuit.

XVII

Quid latet in gelibus spissīs Antarctidis amplae?
cūr noctū videor vīsere saepe nivēs
aeternās; laetus, sine cūrā currere lēnis?
nīl timeō prōrsus nec male corde gerō
longinquam patriam: nūllus pavor advenit umquam,
sed sentīre placet frīgora taetra mihī;
quidnam sī vērē veniam sub līmina terrae
inveniam mīrum? Num mea fāta patent?

Cūr odiō teneam capitāle repente rogātur;
Vulpius aegrōtāns, pauper - amīce, vidē! -
vix comedit nequiēns quōvīs nunc mūnere fungī,
complōrent omnēs: indiget amplus homō.

XVIII

Pellem caeruleam mōnstrat mea mūsa diserta
cum sōl invictus conglaciāta loca
verticis austrālis tellūris mulcet et albat,
illīc perparvam mente vidēre casam
possum quae colitur super altum lignea clīvum
quam gelidī flātūs algificusque furor
plānitiae vexant ventū ningōris inermem
rārō sed dīrō. Callida mūsa polī
frīgora nūlla timet cum cōnstet corpore dīvō
crīneque cāntūtō candidiōre nive;
noctū sub stēllīs hiemālibus ēnitet illa:
dum glaciem sacrat carmina mīra canit.

XIX

Dormīvī multum quia mūnere nocte molestā
fūnctus sum longē: pāx mihi magna redit.

XX

Quid tibi, cāra comes, dīcam fēlīcis et aptī
nātālī? doleō, scrībere nūlla valet
hic calamus lentus tibi disticha laeta, dicābō
immānem nīsum, fac bene corde ferās.

XXI

Lūdī sunt fictī mihi temporis atque poēsis
āmissae multae causula, mē pudeat.

XXII

- Versūs tū nimiōs compōnere, cāre, vidēris!
fac melius scrībās, plānius atque minus! -
dīcunt jūre mihī permultī saepe magistrī
et bene contemnunt: carmina vāna vident!
Cōnstat vōs omnēs antarctica disticha nōlle,
- ultrā nōn ūnum - dīcitis ōre ferō:
quis stultus capiet quid prōrsus dīcere vellem?
Nōn sunt Vergiliī causa poēsis agrī
nec mare gurgitibus quod nāvēs haurit in altō:
rēs mīrās meditor quās sine mente canō.

Monday, 6 November 2017

I

Nīl hodiē scrīpsī trīstissimus atque relictus
ā mūsīs prāvīs quae mea crūra secant.

II

Mūsica pulchra mihī dōnātur amōre tenellō
ā nymphā dulcī quae sonat atque canit.

III

Tēcta sub immānī nive trānsantarctica rūpēs
mōlibus ē glaciē vīvit et omne videt
saxum, rēgīnae mōrēs habet illa silentis
quam vīcit somnus quem mala sāga dedit.

IV

Nōnne deus quīdam tē laetam reddere vellet
sī mentem caperet trīstitiamque tuam;
sī prōdest multum tibi maestae saepe precāre,
in tē - Gemma - tamen crēde - puella - magis.

V

Utrum tū vigilēs annōn tē saepe rogātō
ut tēmet recubāns saepius ista rogēs
dēnique tē quondam capiēs dormīre profundē
et fīēs dominus cosmicus atque deus.

VI

Anglica lingua simul mē concupit  atque repellit,
ōdī grammaticam verbaque mīlle placent.

VII

Dē Dēsīderiā vītō cōnscrībere versūs
nam nihil est fandum: rēcula trīstis amor.

VIII

Sīdera sub caelō vīdī cōnfundere fōrmam
signōrum nitidam, cum patre sōlus eram
et cēpī placidē noctū recubāre levātum
mōtum mē somnus fūgit, amīca mea.

IX

Semper, Elissa, manēs juvenis: nōn tempore rumpī
vultum quī rīdet firmaque crūra valent
nec commūtābit speciē candōre capillōs
tempus quod statuit morte secāre viam.

X

versūs īnsolitōs mihi pulchra poētria pangis,
essent ut speciēs carmina pulchra tua!

XI

Ut passer pavidus cōnfūgit in arboris umbrās
post ventum fēlis, tū petis astra levis.

XII

Dā mihi, rēx somnī, virtūtem nocte volandī:
fac vīvam, quaesō, somnia pulchra mea.

XIII

Fragmina crustārum rumpuntur amōris inānis
sub pedibus parvīs ōva teruntur item.

XIV

Fac fugiās vēlōx tū, virgō dulcis, Alexim
quī stultus, fatuus, sōlus honōre caret.

XV

Quis, Mārtīne, tamen poterit contemnere gustum
perdoctī Thōmae: fēmina nūlla placet,
ut vērum dīcam, quae vix mihi foeda vidētur
illī furciferō, nūlla puella quidem.

XVI

Persōnās gerimus cūnctī neque saepe referre
quōmodo sint possum, cāra puella, meae.

XVII

Sōl, iterum, quaesō, surgēns dā līmina nōta
innumerō caelō reddeque corpus eī.

XVIII

Francus Zappa potest vēlōcius Hendrice chordās
tangere sed nēmō dat decus atque parem
laudem nī paucī subiātō lūmine plēnō,
hic pereat mundus quī male cēnset eum.

XIX

Thūlē, tē meditor quoniam nunc frīgore tangor,
hībernum rediit sed tibi major erat
aestīvum frīgus. Cupiō tū, nordica mūsa,
mē calidum reddās, tū mea fīda comes.

XX

Quamvīs nōn placerem tibi, versūs pangere coepī
jam noctū vigilāns: cor mala cūra terit.
Quod vōbīs nitidē patet est mihi causa rogandī,
simne malus vērē? simne malignus homō?
Sum sed clam superest aliquid fulgentis amōris,
quod subter tenebrīs splendet et ārdet adhūc.
Ut vērum dīcam, quondam mihi cāra fuistī;
ad multōs annōs vīve magistra mea.

XXI

Pulcher sum quamquam mihi tū mala verba dicāstī
sum magnus vortex, nīl tua lingua ferit.

XXII

Vīsū sum parvus: breve corpus, candida pellis
et viridēs oculī sint tibi signa mea;
auriculāta solet semper lānōsa mitella
in summā calvā mīra jacēre meā,
quae gerit et mōnstrat longōs clārōsque capillōs,
est nāsus parvus fēmineaeque genae,
sunt rubra labra mihī mentōque novācula crēbrē
concīdit barbam quae mihi pauca tamen;
gibbere nōnnūllō mea membra labāre videntur
quārē mē multī lūdere saepe valent.

XXIII

Mūneribus missīs est factus pauper Alexis,
ōrās groenlandās nunc petat ille miser,
vērē nōn emitur lībertās assibus ūllīs:
nōn paucīs nummīs impediētur iter.

XXIV

Nē lacrimās fundās lībellae murmure mōta
ālārum tandem, cāra puella, cubā.

XXV

Dormī, sūs oculīs nigrīs pusille;
dēscendās puteum statim profundum
lārvīs indomitīs ferīs replētum
lūmine cassum.

XXVI

Hāc noctū potuī recubāns in līmine mentis
austrīnae terrae pergelidīs sub aquīs
nāre parumper ubī glaciēs regit aequora fusca
sīc vīdī barathrum trīste patēre maris.

XXVII

Cōnstanter cōnor pulcherrima carmina ferre
vōbīs sed nīsūs impedit illa lupa;
fellet, mē fellet, potius quam dīcat ineptās
nūgās ōs verpam sūgat ināne meam.

XXVIII

Quis melius recitat quam Mūsa Pedestris amātōs
versūs Vergiliī vel sibi mente tenet,
mīrar sī dīcās, tot carmina pulchra Catullī?
Quis poterit speciē vincere prōrsus eam?


XXIX

Occultat quoddam sēcrētum Quappa* benigna,
hoc quid sit nequeō scīre, camēna mea.

(*nōmen occultātum)

XXX

Noctividōs oculōs dedit ēbrietās et amoenōs
rīsūs quī numquam sōbria menda tegent,
tunc spectā fīnēs minimōs lūcēre marīnōs
sub scopulīs altīs frangere lūmen agrī.

XXXI

Aegrē vōs cūnctōs sufferre potest, nec amāre,
vīle cor ātrātum, cor sine pāce meum;
sīc āmittere vult studium quō lingua latīna
efficit ut laeter, vōs mihi saepe refert.

Wednesday, 11 October 2017

I

Cycnī perleviter peragrant utrimque palūstrēs
ōrās et siccī frustula pānis edunt.

II

Quōmodo merdōsam pilulam scarabaeus in umbrīs
nocturnīs valeat volvere saepe rogō,
collēs praeteriēns breviter dēsertaque magna
rēctōs per cursūs ut mare nauta secat:
stēllās is sequitur, nēmō scit quōmodo certē
sit caelestis eī lactea nōta via.

III

Nūbēs permagnae referunt mihi frīgora tandem
sīc nātūra bibit terraque sicca madet,
exsurgunt iterum cochleae pluviamque resorbent
post aestum calidum, prāta novella virent.

IV

Nūda puella jacet super herbam tēctaque muscō
mollia saxa terit corpus et alba cutis.

V

Prīvārī māllem mox testibus atque puellīs
quam linguā Rōmae, spōnsula cāra mea.

VI

Pessima tū mulier cōnārīs verba latīna
nōbīs effārī nē tua lingua labet
sed tē cūrābō minimē, fellāre redoptā
percrassum puerum, mē fuge, prāva lupa.

VII

Cūr foedus videar mihi semper, amīca, requīrō;
nōn jam sūs crassus sum neque turpis homō,
quod reputem mēcum, crassēdō corporis astat
mentī vexātae cum sit oblīta diū.

VIII

Nōn nōvī nitidē quod noctū vīdimus ambō
inter dēsertōs arboreōsque veprēs,
sed meminī pellem spissam resecāre bisōntem
et sceletum propriā sponte venīre forās.

IX

Fōrmōsum reserat largē curvāmina corpus
dum prōnum recubat, lēve: cubīle replet;
mollis et alba cutis lūcet sine vestibus ārdēns,
mammās nōn tangam, tē, bona mūsa, colam.

X

Laudās tū semper mea carmina, Parvule, laetor;
hoc tantum doleō - nē male, cāre, ferās -
tē nihil hanc linguam quā scrībō cernere posse
ex reliquīs linguīs, nec tua firma tibi.

XI

Fūmum summittō nebulōsō strāmine tēctum
ad caelum Thūlēs sōlstitiīque fruor
lūmine nocturnō. Mē nūllus tanget amōris
hōc major sēnsus: sōlus et orbus erō.

XII

Plānitiēs albae tibi sunt, antarctica terra,
et montēs niveī quī grave pondus habent
in dorsīs amplīs. Nequeunt animālia quaevīs
haec nisi pinguīnī frīgora ferre fera.

XIII

Corpus amāre tuum cōnāre, puellula dulcis,
arbor enim viridis fuste vidētur adhūc.

XIV

Tam multum minuor nunc ut formīcula major
mē prope dīcātur, bēstia dīra ferē; 
rōs oculōs umbrat tenuī vēlāmine māne
et prīmum videō corpus ināne tuum:
ērūcīna cutis tegit exta tenellula, dīva,
in dēnsīs herbīs est tua parva domus.

XV

Gemma cavē ventum nocturnō tempore mīrum
extrāmundānae sīdereaeque ferae
quae capiet carnēs oclahōmēnsēs et ad altās
stēllās extollet, cāra puella, tuās.
Forsan dum recubās jam mordāx intret in hortum
tamquam cojōtēs ad loca vasta silēns.

XVI

Linguārum studium nōn vult sibi mīllia multa
īnstrūmentōrum nam cerebrum sat erit.

XVII

Cūr praebēs faciem foedam quae saepe movēre
cōnātur stomachum, cūr tibi nūllus amor?

XVIII

Tū falsē Minerō laudās mea carmina vāna
quae scrībō, quaesō, fac tua menda fugam.

XIX

Trīstitiam numquam mihi vix prōdesse putāvī
sed maeror quīdam sat mihi, Gemma, placet.

XX

Ad multōs annōs veniās mī, cāre sodālis,
sed juvenis maneat spīritus atque color.

XXI

Quid tū, cāre velīs, stultē blaterāns et inānis
nātī vix miserī maxima bella canēns,
fac capiat folium per quod fit dūcere raedam
concrētum factum, pessime vāne pater.

XXII

Lābidus est cunnus tāctūque vidētur, amīca,
mī spolium cochleae cum pluit atque tonat.

XXIII

Somnia nōn plānē vīvis, tibi nūlla potestās
vertendī cāsūs ut placet atque libet,
nōn corpus regitur cerebrō sed somnia vincunt, 
hoc perdis tempus quod tibi nocte fugit.

XXIV

Irrīsus vīvit dēspectus et orbus amōre
quī servit mūsīs, quī canit ossa sua.

XXV

Fac valeās iterum, mea Gemma, dolēns et adaugē
vim juvenisque vigor sit tibi magnus item.

XXVI

Somnivagum fierī cōnor quī rēgna peragrat
obscūrae noctis, quī regit illa quoque.

XXVII

Cūr tibi nōn placeō? Nōn jam mihi magna sodālis
es messāpa, queror. Dulcis amīca redī.

XXVIII

Auscultāre tuās quis nostrum pergit et urget
nūgās porcīnās? Quid remorāre morī?

Thursday, 5 October 2017

CARMEN ĪSLANDICUM

Ad Thūlēn cursum cupiō nārrāre recentem
et peregrīnātus multum post tempus in albō
aeternōque gelū, per lītora nigra vetusta
lūmine nocturnō sōlis lūstrāta sub undīs,
in prātīs magnīs ovium lānāque sacrātīs
templīs, et reditum trīstem super aequora fusca,
nārrārī studeō flāvās rutilāsque puellās
quās illīc vīdī bene maxima frīgora ferre,
ō, spīrāte mihī ventum boreumque furōrem
quō nunc afficior quoniam cor perdidit illīc
mōrēs atque modum, mūsae prīscaeque camēnae,
ut paucōs versūs valeam cōnscrībere dignōs.
Ālātā vectus nāvī, licet Urbe relictā,
aestātem sēnsī dēcrēscere quippe calōre,
noctem corrumpī placidō sub lūmine mīrō
et terrās fierī rārās trāns anglica saxa;
septem post hōrās super arctica lītora vēnī 
sed nūbēs magnae retegēbant omnia subter:
īnsula cēlābat faciem mē plēna pudōre,
attamen ē caelō vēnī nūbis sub amictum
et patuit prīmum faciēs pulcherrima Thūlēs,
nōn similem dīcam reliquīs regiōnibus orbis
nam fundī speciem mīram maris atque colōrem
haec referēbat eundem taetraque lūmina terra,
nox erat at nebulā sōl conturbātus in arvō
lūcēbat viridī. Tetigit tunc nāvis amātam
tellūrem, tetigit muscōs et prāta tenella.
sīc prīmum pedibus sabulum dēscēnsus in amplam
plānitiem tutudī nigram quae pāret ubīque.
In portū mediō mē tunc Ārbjorga manēbat
sīc commōtus eam convēnī prōrsus amīcam
quae cēpit sēcum subitō mē frīgore vīnctum
et raedā vectum tulit ad caput illud amoenum,
Portum Fūmōsum. Minimē dormīre valēbam
nam tōtam noctem sine mētā lūmine tāctus
errāvī, stultus nitidē praesentibus illīs
admīrāns multum nova singula plūra vidēbar:
nox erat atque diēs, aderant violācea flōre
in prātīs lātīs ubicumque lupīna viīsque
dum montēs viridēs dē longē collibus astant.
Dormīvī paulum quod jam vigilābat amīca
quae cupiēbat iter mātūrē tendere parvum
ad fontēs gelidōs simul atque forāmina pulchra
quae jaciunt fūmōs vapidōs et tempore parvō
ēructant tonitrū. Sīc vīdimus omnia dicta,
et mihi mox patuit sulcus quī sēparat orbem:
Eurōpam veterem nostram mundumque novellum
quem, didicī, Leifus bene nōverat ante Columbum.
Trēs noctēs vigilāns errāvī prōmptus in urbe
inde velut saxum cecidī sub strāgula mūtus:
convēnī multōs puerōs multāsque puellās
Ārbjorgae sociōs et Vīcum vīsimus ambō
oppidulum parvum sed pulchrum, dulce, quiētum,
crēbrum puffīnīs avibus parvīs at ineptīs
nam dīcuntur eae semper male posse volāre
sed, piscātrīcēs habilēs, callēre natātum;
sunt lapidēs magnī quibus est sexangula fōrma,
magnae sunt turrēs ventūsque gigantis imāgō;
vēlivolum frāctum jacet hīc ā tempore bellī
in pedibus mōlis glaciātae nōmine M
ȳrdal.
Conversō digitō, trānsvectī mōre Jacōbī,
scrīptōris clārī, fuimus sub tegmine tēctī,
paulum cervisiae bibimus dormīreque coepī.
Cum pater Ārbjorgae rediisset vīdit in hortō
ōllās cervisiae quās fīlia, magna bibitrīx,
hausit et īrātus sat contemnēbat amīcam
quae respondēbat vehementer vōce furentī:
Sīc prīmum Carolum convēnī māne serēnum,
prōfectūrus eram sōlus per grāmina vasta
ad Vatnae glaciem mihi cum dōnāverit ille
album thōrācem quia frīgora dīra timēbam.
Silvās nōn multās vīdī neque flūmina magna,
rīvī sunt minimī lūcentibus amnibus omnēs,
īride signātī dējectūs mīlle putantur!
Post multās hōrās, ubi maxima mīra patēre
mūtus spectābam, commūnis ad ultima currus
vēnit et inde morāns mē tandem contulit Hofnum.
Cum nātūra locī mihi dēnūdāta nitēret
lectum quaerēbam sine pāce, vagābar in urbe
cui parvus populus nec dēversōria multa;
illō mōmentō mē vīdit adīre misellum
urbānus vetulus sē tunc condūcere nummīs
sat paucīs statuit calidum conclāve libenter
sed, positīs sportīs, jam sōlus gānea quaedam
dēerrāns iterum per pāgum forte petēbam
sub mediam noctem permulctus lūmine sōlis.
Multum per tempus certē nihil esse putāvī
sed patuit tandem mihi jānua parvula fessō
īnscrīptumque minus quod cōnstat adesse tabernīs,
hīc inter madidōs hominēs rosa rubra micābat
trāns tabulam surdam clam caupōnāria compta.
Paulum sīc pōtāns hydromel dēspectus ab illīs
haud pavidus coepī vaga dīcere verba puellae,
“Unde venīs sōlus, mihi dīc, peregrīne benigne?”
ā mē cōnfūsō tunc quaesiit illa quiēta
“Ītaliae lītus genuit mē, Tuscia patrēs”
respondī trepidus vīcingae vōce superbā
et mīrāns rīsit vīcinga puella jocōsē,
juxtim caupōnam sē vīvere dīxit et inde,
mūnere cōnfectō, paulum simul ōtia vāna
ēgimus in vīcō. Nihil illā nocte quiēvī.
“Cāra puella, valē, poterō tibi dīcere quondam
quōmodo Vatna fuit?” dīcēbam trīstis et āter
nam raedā vectus reliquēbam lītoris undās
interiōra petēns loca quae ningōre teguntur.
Indūtīs crepidīs clāvātīs scandere mōlem
cum duce groenlandō coepī per spīcula saeva
quae generat glaciēs compressa perenniter alba,
attamen ūdātum tussis mē cēpit et aegror,
sīc reditus sērō sūmpsī medicāmina multa.
Nōn sēnsī febrim neque maxima frīgora noctū
sollicitātus eram sed tantum gutture maerēns.
Ignivomōs montēs multōs nebulōsaque tesca
in reditū vīdī bālaenīs aequora plēna
et phōcās nitidās ad mēmet forte venīre.
Heu, quantum scrīpsī! quis vēnit ad ultima verba?
Multās rēs reliquās vīdī sed taedet, amīcī,
scrībere nunc iterum quoddam dē corpore nūdō
fēmineō sub aquīs calidīs tepidīsve jacentī:
jam certē pepigī mihi dē rē carmina multa
et multum pepigī dē mōribus atque decōrē
Thūlēs perpulchrae, lege sīs tibi singula ferre.
Hōc dictō, subitō conclūdō carmen ināne.

Saturday, 9 September 2017

I

Lūnārēs vallēs haec lītoris arva videntur
tempore quō prīmum vēnerit hospes homō,
nam lūx collūstrat nitidam sat fortis arēnam
ōrae cūstōdis, sīc nihil est ut erat.

II

Nōn melius valeō trānsvectō tempore multō,
sānātur pellis vīscera saepe dolent,
intereā fugiunt mīrantia frusta celebrī
quae vītam rapiunt laetitiamque meam;
Pīpius et Singus stultī mea vulnera rīdent,
rīdēbō lacrimāns ultimus ipse tamen.

III

Cor concallēscit: nihil illud sentit amōris,
dūrum fit saxum quod subit omne malum.

IV

Cūr cupiam semper cōnscrībere carmina vāna
cum nīl sit fandum mē modo saepe rogō.
Cum mihi mūsa favet vīsus, dēlīria mīrā,
lūcem stēllārum, corpora fusca canō,
rēs quās nūllus homō cūrat nec sentit adesse:
splendida nauca notō parvaque gesta nova.

V

Ante tuam faciem corrumpor et omnia perdō,
tōtus dissolvēns, membra cruōre fluēns.
Collige tū mālās, oculōs et crūra recīsa,
concine perdulcem frācta per ossa melum.

VI

Martīnum nātum celebrēmus verbaque laudīs
omnēs tollēmus quam decet atque libet!
Quisnam dum loquitur nostrī superāre bohēmī
dīcendī cultum calliditāte potest?
Littera nūlla fugit mentem neque forte pusillum
ejus cōnfundit lingua perīta sonum,
longās vōcālēs prōdūcere mōre latīnō
vōce valet nitidā, corripit ille brevēs
ut nēmō nostrum poterit cōnāmine captus!
Ad multōs annōs vīvat et arte micet.

VII

Lūcēscunt silvae, nova lūx in grāmine fulget,
sōl ruber est discus, pallida lūna pila;
nōlī, cāra, loquī, fugiat tua corporis umbra!
nōlī tū tacitum rumpere lūcis iter.

VIII

Somnō captus eram cum tē, messāpa, vidērem
mīrantem mēcum lītus adīre latēns,
in sabulō noctū numerāvimus astra sedentēs,
nēmō turbāvit nōs neque vīdit eō.

VIII bis

Lūcēs urbis adhūc turbant oculōs et adumbrant
effigiem spurcam quae tremit atque labat
corporis indomitī, manuum sub līmine mēnsae
et fessī vultūs. Est mihi nūlla quiēs.

IX

Quis nōn invidiā complētur et igne flagrātur,
quis mihi dissimilis? Quis genuīnus homō?

X

Ignōrō plānē mihi quid studeamque velimque
nōn satis est quicquid, nīl mea membra replet.

XI

Permultās studuī jam tōtō corde puellās:
multās et variās quod mihi nūlla placet.

XII

Perdere tē nōlō, sub stēllīs lūcibus albīs
errās et lūgēs, nōnne redīre nequīs?
Sed tibi mox veniam, mea candida nympha, salūtī
dux mihi collūstrāns stēlla polāris erit.

XIII

Ad mare nāvigerum cinerēs veniant et amārus
cantus cētōrum conterat ossa mea.

XIV

Est amnis placidus, speculum mihi lēve vidētur
quod semper restāns undula nūlla movet
et pellēs, vēnae religantur corpore pulchrō,
ossa, carō, nervī, cor, jecur atque cruor;
tempus jam trānsit, liquidam corrumpit amīcae
fōrma superficiem fragminibusque subit.

XV

Pertenuis flātus mulcet tua crūra rubella
et sōlīs radium sanguine plēna manus
obstruit ut videās undās hominēsque natantēs,
candida pellis erit cocta locusta tibi.

XVI

Thūlē mē revocat, collēs montēsque nivōsī
mē tōtum rapiunt haec nebulōsa loca,
sīc illūc studeō quam prīmum saepe redīre
ut lūcēs boreās īnsequar atque canem.

XVII

Candidus ursus egēns agitābat mē per aperta
grāmina vēlōcem, nōn erat ūlla casa
vel domus apta fugae nam jānua nūlla patēbat,
sīc prōmptē faucī mē lacerāvit atrōx,
ut dolor est sēnsus sopor omnis fūgit ad umbrās
et vīdī lectum, strāgula fusca, librōs.

XVIII

Cāra Selēna, silēs neque cūrās amplius istum
stultum quī scrībit sōlus et aeger hebēs,
nōn multum rēfert sine cūrā vīve, puella,
hoc carmen moriēns ultima verba feret.

XIX

Vāgītus mundī populum conquassat et orbat,
dum cultus moritur, dum perit omne decus.

XX

Heu, nēmō nostrum cupiet Fabiāne parumper
nūgārī laetus verbave vāna dare,
est lūctus validus nam pressī pondere mortis
tē flēmus, sapiēns, quī levis atque fugāx
ad stēllās tendis tibi quae sunt ultima mēta,
nōn aliud scrībam, trīstis amīce, valē.

XXI

Quid studeam tōtī vulgō satis esse relātum
ā mēmet patulō, lēctor amīce, putō
sed nī scīs dīcam sine vēlīs versibus istīs,
rīdiculus videar, sit mihi fundus ubī
aedificāre licet casulam procul urbe molestā
in prātīs Thūlēs aequoribusque vagīs.
Sōl prō mē vigilet pernox aestāte renātā
et dōnent flōrēs alba lupīna mihi,
germina dum glīscunt ovibus jam pābula pullant
captum tunc veniam rhēa colōre rubrō
ut faciam blandum pulmentum, caespite caesō,
in madidīs herbīs frīgora magna ferēns.
In sellā sedeam spectāns in montibus umbrās
crēscere post longum perpetuumque diem,
post tenebrās moriar stupidus sub tegmine caelī,
signātō boreīs lūcibus, astra petēns.




XXII

Sint mihi tot fartae scriblītae nunc quot in orbe
terrārum nigrī repperiantur equī.

XXIII

Lingua latīna valet mihi trīstī reddere rīsum,
est hoc prōdigium quod sine pāce queror.

XXIV

Albior Ārbjorgā nēmō nī candidus ursus
est vīsū prōrsus! Sed caret illa pilīs.

XXV

Nē cūrem reliquās rēs nī tē, lingua latīnā!
quod nihil est melius, māter amāta, mihi,
tū numquam reliquīs mē sōlum; littera nūlla
mē fugiat vellem plēna nitōre tua!

XXVI

Mūsculus est cerebrum quem vōs īnsūmere taedet
semper dum loquitur garrula lingua tamen.

XXVII

Dum studet et relegit scrībens Ārbjorga silenter,
indāgor sōlus singula parva viae:
mōtāntur betulae fragilēs in līmite callīs
hūmānum praebēns ōs speciemque novam, 
Fūmōsī Portūs lūx candida percutit undās
sub ventō boreō quī mea membra gelat.

Thursday, 10 August 2017

I

Magnīs tam populīs hic noster mundus abundat
temporibus maestīs ut male vīvat homō:
nam sufferre potest pondus tōtumque labōrem
longum per tempus vix tener iste solus.
Dēcrēscat numerō speciēs hūmāna maligna
sīc erit ut Thūlē fulgida terra virēns.

II

Quam terram vīsam sparsam glaciē vel amictam
annō quī veniet? Mēmet Alāsca capit.

III

Tē videō maestam, stolidam, sub stīpite flentem;
cūr tondēs capitis sīc oculīque pilōs?
Cūr vīs, pulchra, tuam faciem turpāre furōre?
nam valdē doleō glīscere plūra mala.

IV

Quae fārī vellēs, ave, dē tē facta, paterne?
Quōmodo sunt tandem Tartara fusca tibi?
Nōnne puellārum pergis fōrmās et amōrēs
in tēlīs lepidē scrībere Mārte tuō?

V

Tū sapis et redolēs glaciem dē montibus ortam
perpulchram vīsū quae cadit ante mare,
tū sapis et redolēs līchēnem frustaque muscī
nūdīs ā pedibus mollia tācta tuīs,
bāsia mel sapiunt apium tua dulceque nectar:
sānctior es caelō candidiorque nive.

VI

Quis superāre potest oculōs faciemque lepōre
Ārbjorgae Carolī? Nūlla puella potest.
Quis Dēsīderiae poterit dēvincere sēnsum?
Anteferam neutram, nūlla puella mihi.

VII

Laeta vidētur adhūc faciēs stupefactaque caelī,
nostrārum manuum fōrma repente cadit;
Saltā tū mēcum, quamvīs nequeāmus et addūc
mē tēcum saltāns: mūsica corpus habet!
Dēmenter rogitō tē num sīs arbor adunca
quam ventus flexit flāns ubi terra gelat.

VIII

Sunt puerī cārī mihi Flāvulus atque Micilla,
dulcēs et lepidī cor lacrimāsque movent.

IX

Percurrī sōlus dūmēta vetusta sub astrīs
cum pervēnissem trāns loca nōta mihi
ad campum parvum sine frondibus atque rubētīs,
illīc cōnsēdī conticuīque simul
tunc vīdī subitō dē caelō nāscere lūcem
numquam stēlla fuit lūmine major eā.
Fūgērunt aprī pavidī vēlōciter omnēs
quod coepit strepitus pellere saxa solī,
dēscendēbat enim sabulumque movēbat in aurā,
fulgēns et strīdēns orbiculāta rota.
Immōtus mānsī neque dīxī verba pavōris,
exīvit virgō cui coma lēvis erat;
mōnstrāvit caelī nebulās ubi vīvit et astra
quae necdum juvenis nōverat illa bene;
rettulit inde domum mē flentem tempore parvō
et tamquam fēlēs fūgit ad astra levis.


IX BIS

Scrīpsī carmen herī quod nūllus lēgit amīcus,
nōn hodiē scrībam, mūsa superba silet.

X

Tardigradum parvum vīvit prope flūminis ōrās,
in muscīs madidīs foetidulīsque solīs
parvulus ursus erit sī tandem vīderis illud
per vitream lentem corpus in amne movēns,
omnia ferre potest: ignōrat mortis aduncōs
unguēs quī rapiunt nōs reliquāsque ferās,
nōn opus est animā, cūstōdibus atque tepōre,
in glaciē superest sīdereīsque locīs.

XI

Nī fueris laetus dīcent "laetāre, moleste",
complentur culpā nam pudet hujus eōs.

XII

Sōlus sum, sōlus sine verbīs, pectore cassō:
trīstēs sunt oculī, corpus amōre caret.

XIII

Urbs ibi magna fuit tamquam tua verba gravāta
quae spōnsae dīcis, quae tibi dīxit item;
dē caelō cecidit mōnstrum quī corpore magnum
urbem dēlēvit nīl superest ut amor.

XIV

Parvula mūsa venit, mihi lēniter atque modestē
nārrat rēs dignās versibus ipsa meīs;
sāgula silvestrīs nigrantī crīne vidētur
cui timor est hominum quōs fugit atque latet.

XV

post umbram terrae nunc candida lūna labōrat
īnsolitum vultum praebet inermis eī,
rem minimī faciunt hominēs hanc, forte vidētur
trītīs ex saxīs offula morsa mihi.

XVI

Cum sīs tū nemoris silvaeque perīta viātrīx,
dūc mē dēfessus per tua rēgna silēns
ad rapidōs rīvōs ubi nymphula candida mergit
fōrmās et corpus, dā nova membra mihi.

XVII

Singus cōnātur mē laedere menda pusilla
cōnstanter fingēns sed nihil ipse valet,
ignōrant reliquī neque verba molesta relāta
mōmentī faciunt, nōnne misellus homō?
Ast aliud faciat! Cum draucō Felle loquātur 
quī verbīs blandīs semper adōrnat eum
vel clam dēglūbēns meretrīcem spectet amātam,
ut libet āmentem, quae bene fellat equom.

Sunday, 23 July 2017

I

Nūdī summersī sumus in tepidīs et amoenīs
sūcīs ex petrā. Corpus, amīca, tuum
compalpō digitīs et blandior artubus albīs:
trāns vērī portās subque liquōre sumus,
nōn spīrāre licet quia nōbīs corpora dēsunt,
mortua jam fluitant jūncta sub amne nigrō.

II (DĒ PUELLĪS ITALĪS ET ĪSLANDĪS)

Pulchrae vōs omnēs estis neque foeda vidētur
quae barbam rādat crassa puella quidem,
nōn multum rēfert quid sit speciēs et amāta
fōrmae cūra, patet, fōrma tumōre datur.

Quae virgō poterit quondam superāre lepōre
illās Īslandās? Nūlla puella valet.
Caeruleōs oculōs spectā flāvōsque capillōs,
corpore sunt rēctae, candida pellis eīs;
nōn cūrant fāmam populī nec verba sevēra:
dulcēs esse solent nē rapiāre cavē.

III

Perditus et sōlus sēnsī mea vīscera pandī,
in magnō spatiō nūllus amīcus erat,
sīc tōtus mundus fuit illō tempore paelex
quae sibi mē rapuit, quae tulit inde domum.

IV

Ructant et spūtant, similēs clāmōre videntur
montibus ignivomīs ex quibus exstat Hecla,
ut nātūra jubet, Thūlēnsēs saepe puellae  
praecipuā, dīcam, nōbilitāte tamen.

V

Nē fīam crassus comedō tantummodo frūctūs:
sīc stomachus repleō, sīc fugit ipsa famēs.

VI

Nē jaceās trīstis tibi centum bāsia mittam
trāns totidem terrās et loca tēcta gelō;
adveniam quondam Thūlēn iterumque volābō
ad tē ductrīcem quae mihi multa dedit.

VII

Fac Dēsīderiae videās oculōs ut amāscēs,
sunt guttae minimae terrificaeque chaī.

VIII

Quid scrībam dignī tibi nunc quae perficis annōs?
nōn sum quem dīcis, cāra, poēta bonus
sed cōnor timidē nōnnūllōs pangere versūs
ut capiās cordī tē satis esse mihi.
Prōrsus sunt asinī stolidī plērīque magistrī
quī gaudent tantum caedere quemque micet,
sed tū jam splendēs! tua lingua Latīna refulget,
nēmō dēlēbit scrīpta venusta tua!
Es valdē juvenis, vīvāx, et plēna vigōre
fac scrībās multum trīstitiamque fuge.

IX

Undīs percutitur vērī vēlāmen et umbrīs;
nōn exstās, vērum, nam tibi nūlla basis.

X

Haud intellēctū facilis rēs saepe vidētur
maeror quem dīcō crēscere post reditum
perdita pars cordis mēmet latet atque vagātur
In Thūlēs prātīs, sub gelidīs scopulīs.

XI

Tē futuam validē quamquam tibi candida fōrma
ā mē praebētur, stulta puella mea;
est mendum stolidum, nōlī tū crēdere fōrmis!
dēsine nempe loquī, blanda cubīle pete.

XII

Hōs fugiam pulchrōs, sum longē foedior illīs,
nōlō tam miserum corpus adesse mihi.


XIII

Mūnere perdulcī vīvāx in lītore fungor
morbīs nunc medeor vulneribusque tuīs
quī mergīs corpus tepidīs sub aquīs et amātās
hīc feriās dēgis, sed nihil est quod agam
quod nūllus morbus male vōs vexāre vidētur
sīc scrībam multum scrīptaque multa legam.

XIV

Āmīsī mentem nec vīvere laetus in orbe
nunc valeō, doleō, perdoleōque mihi.

XV

Post reditum vīdī ferventia lītora Tusca
et doluī multum mōris inānis onus:
nūlla puella sinit nūdum spīrāre sub umbrā
corpus quod scītur causa pudōris eī.
Īslandae corpus nūdant sine pondere mōris,
quī nōbīs tribuit dēdecus atque metum,
et placidae vestēs crepidāsque repōnunt
ut pellem mergant atque natent in aquīs.

XVI

Doctrīnae Marxī teneor, licet ūror, amōre,
nam studeō tribuī vim pariterque cibum
cui meret et nōlō quidvīs opus esse labōrem,
sint hominēs operae nec sine jūre bovēs!
Hōc dictō, firmē spernō, cape, quemque tyrannum
et laudātōrēs quī mala gesta canunt;
multī sunt fūrēs cupientēs
commoda dōna
quī comitēs fingunt sē populīque virōs.
Spēs mihi magna fuit cūrandī vulnera plēbis,
nunc rabiēs major lātrat et ātra rugit
cum sit dēlētus puerīlis somnus et ārdor
stultīs ā sociīs, stultior ipse fuī:
"partēs nōn possunt Carolī perdūcere mōrēs"
ignōret nēmō trīstia verba mea.

XVII

In Tuscīs agrīs ole
ās, mihi mōnstra timenda,
vīdī quae noctū sūmere corda volunt
nam pedibus possunt omnem percurrere collem
:
ad summum veniunt ut videātur homō
quī fit praeda dolēns. Oleae convertere possunt
rādīcēs solidās in nova crūra suās,
et frondēs unguēs fīunt ubi pervenit ēsca:
sub caelō nigrō mōnstra vagantur e
a.

XVIII

Cūr maerēs? tibi tempora fausta fuērunt,
circulus est vītae cursus, amīca, manē.

XIX

Singus vult monachī vītam cōnscīscere trīstem
quod
pūram spōnsam vīsere forte nequit
nam fugit et clāmat quae quondam fīnxit amōrem
dum agitat vēlōx ille misellus eam.
Crēdidit atque dedit tōtum cor cuique puellae
quae teneram sēsē praebuit atque lupīs
fōrmōsīs, stultīs ex hīs Rhododactyla quaedam
est odiī vertex: is maledīcit eī.

Nunc dīcit miserum sē Chrīstō velle dicāre
sed nūgās prōfert, quōmodo laetus erit?

XX

Nōn lea tū prōrsus mordāx mihi, cāra, vidēris
cui vigor est magnus quō vorat ossa quoque,
es viridis mantīs, gracilīs taciturnaque certē:
post coitum comedis vīscera, crūra, caput.

XXI

Pāgina mē terret quae vult sibi signa venusta,
tunc ātrāmentī nūda parumper eget.

XXII

Omnēs sunt pulchrae nam fēmina foeda vidētur
interdum, rārē: tempora maesta mihi.
Ēvertit cosmum quaedam mala sāga, puellīs
ōs tribuit lepidum, corpora rēcta, manūs
longās et mammās patulās at adēmit honōrem
tōtum nam falsum tegmen in ōre locat:
sunt tacitae nōbīs timidīs mālunt et amāscunt
hōs puerōs stultōs quī sine mente boant.
Rārius est foedōs quam pulchrōs nempe vidērī:
fātō bis miser est īnspeciōsus homō.