Friday, 31 August 2018

LIBELLUS II

I

Ēn tibi cor patulum, poteris jam multa vidēre;
quōmodo sit morbus quī mea crūra secat
mox capiēs melius quam multī, callida vulpēs:
ut salvem mēmet tende benigna manum.

II

Suprā mē mundus cecidit, cor frangitur umbrīs,
somnia franguntur, crūra revīncta cadunt,
sed cantūs laetī panguntur in ossibus albīs,
dulciter hic jaceō: trīstis, amātus, egēns.

III

Carminat atque silet calamus, flet, signa recondit
sub pelagō nigrō: tibi vult compōnere laudēs,
dētersīs lacrimīs, tibi vult sōlāmina ferre,
pangere pertrīstī sibi vult sōlāmina mīlle;
tē videō pulchellam nunc, pavefacta puella,
exōrāre meum cor nē tibi lūminis albī
hunc cesset radium tenebrārum maximus hostis.

IV

Albiniae fluviī cupiō contingere flūctūs,
oppositae rīpae lēvia saxa petam;
cōnfluitem tēcum, juvenis pulcherrima vīsū,
dum nōs undātim dīra senecta rapit.

V

In quōdam foliō panguntur carmina linguā
īnsolitā, prīscā: nōn capis atque timēs!
"an mihi nunc pangās?"  mihi dīcis, stulta puella,
ītalicē loqueris: nōn mea verba tenēs.

VI

Vīvus hyperboreōs potuī percurrere campōs,
quam pulchrum dōnum, quam mihi magnus honor!
nōn potuit vīvēns tunc summus Horātius ille,
vātēs magnanimus, mortuus īvit eō.

VII

Molliter in paleā cubet inque forāmine Vulpēs
quae timuit vigilāns spectra maligna diū,
Rēgulus est semper juxtim pugnāre parātus
nam bellae Vulpis nōn timet ille metūs.
VIII

Mox dīcam "valeās, Eurōpa vetusta genetrīx!
mē manet in mundō fīda puella novō"
nōn "valeās" dīcam "semper" nam perdere tusca
perpetuō nōlō, lītora magna, mare.

IX

Cōnfūsē loqueris, dīcam sine mente gorillō
tē similem prōrsus: vix tua verba sonant.

X

Trāns pelagus mittō mea bāsia pūra puellae
quam numquam tetigī, quae mihi semper erit,
multī nōn capiunt, cupiunt sibi semper amātam
quae vīvat juxtim nescia, vāna, loquāx.

XI

Nōn tibi cantōrem cantōrum, Laura, sodālem
vīs, vītās illum, tam placet esse procāx!
nōn cupit ille tuum corpus mulcēre nec alget:
nōn tēcum, teneās, ille coīre cupit!
lingua latīna placet! tantummodo lingua latīna!
hujus sermōnis cūra suprēma viget.

XII

Ēbriola’st Virgō, loquitur mihi dulciter atque
occumbēns somnum vix retinēre potest,
ōribus haec rubidīs ait "es pulcherrimus orbis"
sub siliquae foliīs "es mihi sīdus" ait.

XIII

Ōh, juvenis moriar! nōn jam placet ista senecta
quae procul in tenebrīs prōtrahit ātra manum
imminet et prōdit lentē, cōnstanter in umbrā
mē capiet quondam, ossa vorāre cupit.

XIV

Mollis sub strātīs recubās neque tangeris umbrīs:
es tenerā pellī: pūra rubōre nitet,
frondōsī condunt palmum digitōsque capillī,
vix loqueris, dormīs: tē rapit alta quiēs.
Sīdera mox tangēs, volitāns super helvula tesca,
cojōtēs cānōs, ferriviamque vagam;
ex altō poteris dīvōs spectāre bisontēs
altōs per cactōs currere mente tuā.

XV

Es similis multum, vix possum dīcere līmen
nostrōrum cordum singula parva cavēns.

XVI

Ōlim semper erās tū suēta poēsis Alexis
lēctrīx et fautrīx; fūgit Alexis amor:
nunc neglegis quidquid scrībam! nunc pangere possum
tē longē melius! sīc sibi vult hoc enim.

XVII

Miselle, nocte tū meam petēns malam
īram, pusille; nīl capis, patet!
Mūnus mihī nec ōtior sub arboris
comā quotīdiē! quiēsce nunc!
Semel tibī, Deus velit precor, caput
frūctūs adultulōs ferat, senex!

XVIII

Excoriāta cutis rubefacta ā lūmine fortī
austrālis sōlis mē capit atque rapit,
lenticulāta cutis quam trādidit ipsa triōnum
gēns tibi mē cantat celtica mēque lacit.

XIX

Īnsula mē sūmat viridis per inarbora plāna,
reddat mē muscum, mē terat atque voret.
Ursīnae stēllae glaciātō rīvora summō
lūmine condūcant per mea membra nova.

XX

Nōn hodiē possum propter tua verba maligna
pangere versiculōs, māter amāra, tacē.

XXI

Nigricolor mercāns sēcum fert mīlle colōrēs:
vestītūs variōs, vēla pilāsque rubrās,
caeruleās, helvās, viridēs, gilvās et eburnās;
fert pondus magnum. Mollis harēna micat
dum trānsit lentus rīdēns ad lītoris omnēs
convīvās pavidōs quī neglegunt hoc opus.
XXII

Bella puella silē, tibi subveniat sub amictūs
nocturnōs somnus, cūra maligna fugit!
somnia dē nōbīs cōnāre capessere pulchra
jūnctīs et laetīs, somnia vēra putā.

XXIII

"Dēge diem tōtum mēcum, mī belle poēta."
flēns lacrimōsa mihī dīxit amāta mea,
et minimē capiō quid eī sim, lūmen an umbra?
antithesis vīvēns sum bonus atque malus.

XXIV

Lūna plēna prōdit,
jam ferē vidētur,
ēn! volat levāta,
forsan est deōrum
cochlear relūcēns
jūsculum remiscēns
piscis astrophegnūs.

XXV

Sardiniam didicī cippum genuisse remōtum,
hoc mīror multum, mātris et omnis homō
cui nārrō patulum dīcit sibi saepe fuisse
hoc propter nōmen quod mea māter habet
sīc rīsum parvum nequeō retinēre, revincor, 
sumne magis reliquīs īnscius ipse meī?

XXVI

Quid sum? dīc! mōnstrum? foedissimus atque malignus
sum populō stultō: gurdus inānis ego,
sat doleō miserōs hominēs mē dīcere mīrum
quāvīs mōmentī nūllius hōs faciam.

XXVII

Mēlopepō tibi sum lūcēns, castissima virgō,
sōle rubrō tāctus, tū mihi dulce pirum;
nē tot formīcae comedant pulpamque cutemque
quae circumveniunt tē bene fronde tegam.

XXVIII

Merdifluum rīvum spectā redolēnsque miasma
herbōsī summī cui bene merda favet,
hōs inter flōrēs sine jūre vidēntur adesse
undae tam spurcae! syndicus ipse natet!

XXIX

Dīcēbās jactāns "tibi sint majōra canenda!"
cum canerem nūgās ut mihi nullus honor!
sed semper pangis longissima carmina noctū
bēstiolae parvae plūrima gesta canēns.
Est tibi foeda canis: nīl, vāna poētria, dignī
laudibus aeternīs est et honōris eī,
fac sileās quaesō! nōn possum ferre furōrem!
cōnspuerem faciem sī prope labra forēs.
XXX

Trāns terrās nostrās vīvit mea sāgula docta
fēlīx et saltāns in regiōne suā
tot lautē pāscunt illīc animālia mīra
quae tantum videās sī veniās ad eam.

Monday, 13 August 2018

Plūrima scrīpsī, plūrima omittuntur.

LIBELLUS I

I

In caelō strūxī loculum tibi nūbibus albīs
concīnctum, būbō cūcubat atque volat
hanc circum nostram tūtam variamque latebram,
et noctū cantat stēlla polāris ibi.

II
Est perpulcher avō minimē fēcundus agellus
cui cōnstat dūrō terra rubrōque solō,
sed cupiit neglegēns ibi condere sēmina sulcīs
hortī pōmōrum parvula, cānus avus.
Nocte tamen nāsīs vulsērunt fortibus aprī
ignārae messis sēmina multa sata,
et dolor et rabies cordī vēnēre satōrī
sīc quadrīs vitreīs rēteque cīnxit eam
terram quam coluit. Post tempus contulit illūc
nōn multum mēmet quī puer āter eram;
portula mox patuit mōnstrāns bene mīllia multa
pāpiliōnum mī, vix relatēbat humus!
nōs tēxit volitāns variānsque colōribus unda,
nūllus frūctus erat: vīdit hoc aeger avus,
nōn hanc cūrāvit nebulam variōsque colōrēs;
nōn sēnsit sēsē vortice quippe rapī.

III

Errāns "hīc fīnit tua cūra" cucurbita quaedam
per segetem dīcit, sōl mea crūra cadēns
permulcet tenerē plānē rubrefactus in agrīs:
sunt clāmor taeter verba benigna mihī.

IV

Rīdiculus, stultus, foedus, tū Quacce, vidēris,
magnanimus multum cassus honōre tamen;
forficibus caedam rīsum buccāsque serēnās,
ōra, bonōs habitūs gaudiolumque tuum;
numquam vīdistī quidnam sibi vīvere vellet
ūnus maeror erat mors canis, osve dolēns.

V

Nōn scōpae tālēs manibus tūtōris aguntur
aulās per magnās, sē sine lēge movent!
ēverrent rapidē prae cursum quidquid adībit
rēs, hominēs, puerōs: quisque volāre velit
ante viam pōnat sēsē dum sentit in aurā
"tempus mundandī'st!" verba tonāre citē.

VI

Post mortem nigror, nigror loca mīra creābit
quae, mea dulcēdō, mox super astra petēs
sed paulum tempus superest ut splendeat ultrā
lūx oculī viridis, Trillia cāra, tuī.

VII

Neglēctus videor mihi, cāra poētria, mūsīs:
vix hodiē scrībō carmina pauca mala.

VIII

In tenebrīs dēnsīs errō sine lūce fidēlī,
caecum mē reddit fōrma venusta tua
quae vacat et neglegit mē variāns mēque relīquit:
hās lacerat vēnās, dēspicit omne decus.

IX

Saltūs perviridēs, nōn arboris astat imāgō
tam magnō viridī sat mihi suēta marī:
sunt vallēs nūdae; pellis mundāna vidētur,
igniferae vēnae, saxea membra nigra.

X

Particulam vīdī quae sēcum fragmina pauca
hūc ad mē tetulit palmea: grāna salis
et sōlis frūctūs. Ad mē California vēnit,
ventūs perdulcēs et levis unda maris.

XI

Tē patrius capiat solus et tua terra beāta
offerat in ventū dulcia pōma tibi,
astra velint caelī sat taedī parcere vōbīs
ut bene complendum perficiātur iter.

XII

Tē vīdī tandem, bona, tē, Dīlēcta, revīdī
in sabulō calidō forte venīre mihi,
perparvum fētum pretiōsum ventre ferēbās
subrīdēns mītis plēnaque lūce novā.

XIII

Mē terit et sequitur semper vaga cūra maligna,
causa tamen cūrae nōn patet ūlla mihi!
cor sēcum retinet sibi clam longinqua puella
et quamvīs tepeam dulcis amāre jubet
mē magis atque magis manibus mulcēre capillōs
sed timet hunc sēnsum: plēna pavōre fugit.
Rēs est difficilis sed tantum gaudia ferre
suspicor hunc sēnsum: lacrima nūlla cadit.

XIV

OMISSUM

XV

Tam mihi pulchra venīs tū per longissima fīla
pervariī mundī: terra venīre potest,
verba, puella, genae rubicundae sōle remulsae,
undārum lābor, lūmine plēna via!
Caeruleōs mōnstrās oculōs et palmea rūra
et truncōs tenuēs. Hujus adesse patet
lignī nātūrae tē: fīs regiōnis imāgō
dum scrībis cōmptē, dulcis amāta, mihi.

XVI

Mē tēcum quaesō fer ad undās, tegminis umbram
palmētī dēnsī; nā levis atque manum
carpe meam tremulam, fer quō pede tangere fundum
nōn valeam, tēcum mē fluitāre juvēs;
ōceanus poterit tunc corpora mergere nostra
dum sōl dēvictus mīlle sub astra cadit.

XVII

Es tenerō cordī tū stēlla polārior ipsā
ursīnā firmā lūcidiorque Canis
Majōris stēllā calefactā nōmine Sōthī:
es vertex caelī, tegmen et hujus apex.

XVIII

Montēs ēmōvī, tenebrās, immānia bella
in mēmet gessī: victor, amāta, fuī.
Crās super umbrārum legiōnēs, ōmen et horror,
adveniam volitāns et fugient sub humum.

XIX

Hīc sōlus jaceō complētus amōre sub astrīs
dum cor trāns terrās ōceanumque nigrum
cujusdam mundī mulcētur in urbe remōtā,
in vitreō vāsō vīvificōque tubō,
ā tenerā tantum mihi nōtā virgine glaucā:
nōn sine corde meō vīvere laeta potest.

XX

Mē domināre, precor, dēdūc mē lūmen obortum
fac nī sim peream pūrus amātus eī.

XXI

Est radius lūcis noctū sine sīdere quōvīs
buccae purpureae mī faciēsque tua.

XXII

Quod nōbīs ōmen? Mea lympha rubella resultat,
ex ōvī crustīs eximus, alma tege
pectora quae cordis dūrissima tegmina fīant
nē pereās bellāns: lēgimus exta mea.

XXIII

Pendet ad ōre tuō, quot gaudia corde recondās,
an mihi laetitiae sēnsus an umbra mala
sit quaedam mendāx in pectore ficta tenācī
et nequit ob sēnsum culpa deesse tibi.

XXIV

Hīc nēmō cūrat mea carmina, nūllus amīcus,
sed trāns ōceanum saepe leguntur ea
et mēcum semper colit armentāria docta
mūsās et linguās dulcis amōris egēns.
Ā patriā neglegor, mē nūlla vidētur amāre
vōx hujus terrae, stultus ad astra canō.

XXV

Claude meōs oculōs, nunc quōmodo prōrsus amārī
nōn ā tē possim dīc mihi, cāra comes.

XXVI

Sīs poterō semper circumdare pectore lūctum
dum flēs et miserē quaeris, amāta, mea
bracchia vix retinēns singultūs vōce tenellā,
tē semper stringam, semper amātor erō.

XXVII

In Thūlē niveā nātus celebrātur Alexis:
omnēs adveniunt ut bona dōna ferant!
Albertus Perlēx, Ārbjorga magistra, poētae,
Patricius Parius, Marrius ille Petrus,
grammaticī doctī, levis armentāria Gemma,
Mella, Diānus, Halīx, mītis amīca Dana,
Mārtīnus doctus, Quaccus sine lēge lupaster,
Appius et Teretus, Mūscula, Marga, Simōn
adsunt et gaudent ubi lignea magna taberna
albō sub caelō crēbrula nocte sonat,
rēx, lūmen magnum, super omnēs Vulpius ipse
laudat graecātim callida dīcta Leae;
hī mēcum nōtī sociīque loquuntur amoenē
dum commūnistae, turma rubella canēns,
hūc clam perveniunt, dīcunt mihi pessima verba!
"Hic puer est prāvus, verba maligna suō
nam dīcēbat avō quī cārē semper amābat
quidquid eī vēcors ēgerit ille nepōs!".

XXVII (BIS)

Numquam nātālem celebrāvī nūlla voluntās
est mihi laetandī, somnia mīra tamen:
ad fēstum sociī vēnērunt undique mundī
quamquam nōn aderant optima cēna fuit.

XXVIII

Exlēx, cāra manē, nōlī sine pāce perīre,
intrent fac pectus verba benigna mea;
fac mea cor capiat sōlāminis omnia signa,
tē fingō tenerē mente cubāre levem.

XXIX

Lūcēs nōn videō tremulās procul omnibus astrīs
errāns in vacuō tē meditābor ubi
fingere mē fōrmās sinitur, mihi pāgina nigra
est spatium vacuum quod tua signa refert.

XXX

Tunc dēsīderium cordis tibi, cāra, referre
colloquiī cupiī, nōn tibi ferre metūs;
nūlla, puella, fuit tibi culpa, poētria quaesō!,
mōrēs flēre tuōs nōn opus est nec erit:
es perfecta mihī, nōlī lacrimōsa dolēre!
Bāsia vix poterō pūra manēre tua.

XXXI

Texia mē capiās mōnstrā mihi līmina caelī
siccīs in campīs trāns ea pelle meās
ālās ad Flūmen Rubrum, sine linquere tesca
ut videam silvās indigenāsque dapēs.

XXXII

Dormī nunc tenerē, mea Trillia, sīdera tange
in rubrā terrā bēlua parva jacē
quae flōrēs generat tantummodo corpore rārōs,
nūbiferum caelum mollis inīre potes.

XXXIII

Mundus erit semper nōbīs aliēnus et asper,
nōbīs quōs stultōs dissimilēsque putat
ingenuus populus, morbōsus, mortuus intus!
huic turmae dēmus pondus ināne tamen.

XXXIV

Accipiat fragilis dīgnam commūnibus illam
bellīs pugnandīs nē sit in arce simul
trīstis ut umbra vagāns et sōlus ut albida musca,
corporis haud semper fōrma manēbit enim.

XXXV

Mē teneās magicīs manibus, mea sāga tenella,
fac mihi sit faciēs semper et umbra tua.

XXXVI

Vītam conjūnctam mēcum, nec ināniter ajō,
flentēs fīliolōs fingit amāta mea
et nostrōs oculōs intentōs lūmine plēnōs;
tōtō corde cupit semper adesse mihi.

XXXVII

Bāsia pūra placent, lūmen lūnāre per umbrās,
pallida pellis ubī sīdera clāra manent,
post iter immēnsum, super albida crūra reflexa,
ōs adamō laetum, gemmea membra tua.

XXXVIII

Candida pellis,
rubra labella,
caesia lampas
et coma fusca
mūta sigilla
sunt mihi pūpae
quae procul orba
mollis amātī
carmina multī
aestimat ista.

XXXIX

Fac et Deī velint morī, meō metū
patente; gutta permeāns stilī novī,
vidē specum tenebricumque cor tremēns
quod haud potest viās bonās sequī tuās,
quod in sinū tuō jacēns timet diū
volēns sibi magis magisque suāvium,
quod hūc tuam fugam videt venīre jam.

XL

Nāvigat in nebulīs dēnsīs antarctica turma
ferre potest longē frīgora dīra polī;
ignōtum magnum cupit haec terrāsque vidēre
quās nēmō vīdit, quae sine lūce manent
annō dīmidiō sōlis vel noctibus orbae
cōnfūsē praebent undeque cāna sola,
tangitur, at cōnstat, manibus famis illa per undās,
pinguīnōs vītat: spectra marīna putat
illōs nautārum, māvult sine carne perīre;
fert hujus nāvis vēla perennis honor.

XLI

Ō, blaterās, blaterās, cūr linguam caedere nōlunt
concīvēs stolidī? perbene posse putās
ūtī grammaticā sed numquam dīcis amoenē!
fac melius studeās aut pereās, fac ita!

XLII

Dā tempus magnum mihi quō capiam cor onustum,
plēnum maerōris, Dīve suprēme, meum.

XLII

Taedet tē semper mihi dīcere facta jocōsa,
prō flētū vērō bāsia mīlle darem
mellifluōsque meō tibi versūs corde dicārem;
sacrum dōnārem vās ubi verba latent.

XLIII

Perdidimus nostrī partem neque possumus illam
nōbīs jam quondam reddere, missa comes,
bāsia nōn poterunt! tua vōx jam perdidit omnem
vim magicam mendāx at bene velle volō.

XLIV

Lūna subest undīs, procul urbs nōn lūmina mōnstrat
in caelō fuscō; sīdera sōla micant,
caecantēs ignēs sunt ōra tenella puellae:
dulciter illa rubet bāsia plūra petēns.

XLV

Dormīs dum vigilō, mystēria sāga; silenter
tē spectō bellam, immaculāta manēs:
nōn oculīs tangam corpus neque mente deerrem,
es juvenis, mortem, pulchra, fugāre potes,
sed fallor miserē: nōn est aeterna juventūs,
ut pereat tandem vīvere vīta velit.

Sunday, 31 December 2017

I

- Cūr nōn jam scrībis pulcherrima carmina nōbīs
per quae tū nārrās improba gesta tua?
Verpane perfūgit? Cūr tū fīs sānctior illō
Singō quī soccōs vult tunicamque sibi? -
Dīcis, docte, mihī: mē tangit nūlla voluntās
rērum quās studuī dulciter atque male.

II

Tē breviter cupiō calamō cantāre benignam,
parvula gutta silēns rōris, amāta mea,
sī possem tōtum cosmon tibi corde dicārem
sed meus es cosmos, maeror et ūna salūs.

III

"Bau bau bau!" dīcet mea vāna poēmata discēns
discipulus quīdam dēnique, mōre canis,
dormiet in pedibus stultī calvīque magistrī
quī dē mē nescit nūllaque verba capit;
fac numquam tangat mē glōria magna poēsis,
dēlē mē quaesō, Juppiter alte pater.

IV

Rūmōrēs taetrōs resonat vīcīnia noctū,
fēlem noctivagam caespitis umbra tegit
quae movet in creperō frondēs concinnula nāsō,
lūcibus extīnctīs, quaeque fenestra tacet
ante nigrum caelum cōnsparsum lūmine lūnae
stēllārumque vagō fulgure, signa patent!
At faculam vigilāns īnsomnis Clārula lūcet
in tenebrīs, quid agit? Num memor illa meī?

V

Arcus stat pluvius, lūstrat faciem sub amātīs
nūbibus et nebulīs, spōnsa venusta, tuam;
dēfluit in vēnīs sanguis novus atque beātus
tū fīs, cāra, tamen cordis aorta meī.

VI

Fēminior videor quam tū, mea cōmis amīca!
dulcis erat faciēs et coma longa mihi.

VII

Annōs per multōs voluit subvertere flūctūs
cānus piscātor, cui sinus iste domus,
ut caperet praedam dignam vix ōre cyclōpis
quae centum brūmās vīxit amicta marī,
austrālis pelagī tepidī perpulchra coralla
et scopulōs hujus nōverat illa bene.
Ille senex numquam valuit sibi carpere piscem
at quīdam valuit forte necāre puer;
sīc lacrimāns vēnit tunc, vīsō corpore cētī
exanimī, socium nōverat esse suum;
dīxit "tū, quaesō, pālā nunc suffode terram
fac bustum dignum rēge, diserte puer!".
Piscis permagnus cubat hōc in lītore parvō,
Harrius est nōmen, belligerātor erat,
jam corrōsa ferē sunt ossa tenellula forsan
sed numquam linquet fāma perennis eum.

VIII

Consēdī tacitus, stupefactus, vectus ad ōrās
Thūlēs, cum subter līmina rubra novae 
noctis vēnisset timidus sōl lūmine plēnus,
dīcēbat tergēns hūmida vitra senex
"Nox mediast! spectā, mulier - nōn crēdere possum -
exortum sōlem rumpere vēla nigra!"

IX

Dē glaciē fluitāns super undās ursa polāris
ad vacuās terrās sōla tetendit iter;
spēs mea tam fragilis numquam trānāre parumper
aequora fuscātō magna liquōre valet.

X

Sōl moritur praecox sed multum tempus in umbrīs
taetrīs et tacitīs perplacet esse mihi.

XI

Mē calidum castē reddēbās frīgore captum
tentō sub vēlō nocte, magistra bona,
mē cōnstringēbant tua brāchia candida semper
et contingēbant corpora nostra simul;
fōrmās perpulchrās juvenīlis pectoris atque
coxae praebēbās, plēna vigōris erās,
cōnsultē xenium mihi tū fortasse dedistī:
nōn est mōmentī solvere gesta tua.
Nōnnumquam faciēs, longīs flāvīsque capillīs
tācta, fuit propior tē labiumque rubrum
sed sōlis lūmen vetuit dēpōnere vestēs
et gelidum tempus jūgiter ossa terēns.

XII

Scabrula lingua latet pellācis in ōre Mathildae,
quid male mīrāris? quōmodo fellet amā!

XIII

Dīva palūstris aquam servābit semper in annōs
hujus perparvī saxaque casca lacūs,
hīc ubi campestrēs vallēs convergere trādunt
sōl moriēns pingit prāta colōre rubrō
flūctibus ac brevibus tribuuntur flōrida serta
ā radiīs sērīs namque balūca datur.
Hūc ut nent pulchrae veniant aestāte puellae
membraque dēmergant victa calōre sua.

XIV

"Lūminis est fēstum, fēlīx encaenia vōbīs!"
in foliō pangit lentus alumnus avīs,
"Fac pereant omnēs, fēstōrum taedet, Elōhīm!"
plēnus maerōris cōgitat ille tamen.

XV

Cūr rutilae tribadis prūrīs tū lingere cunnum?
Ā tē vult tangī lenticulāta cutis,
lingua rapāx cupit īre per ōs trāns molle labellum
ad faucēs serptum: perplacet illa tibī!
Quid studeat fīat, nōn plōrō vulnus amōris,
dummodo mē tēcum, spōnsula blanda, ferās.

XVI

Pāx tibi sit semper, loculus sine pondere mundī
in quō tranquillus scrībere saepe potes,
hoc mihi nōn facitur mea māter jūgiter obstat,
propter eam stultam quōmodo vātis erō?

XVII

Carminibus folium cōnstanter, cāra, replētur
quod numquam cūrās carmina parva mea.

XVIII

Brūma tamen tibi perdulcis vēnisse vidētur,
quid faciēs fēstō? Cacton, amīce, parā;
mox, sōdēs, nātāliciīs, age, mōribus ōrnā!
Fac resonet tescum carmina Vergiliī!


XIX

Expedit hīc, Alberte, domī nunc fēsta parāre!
Hūc meretrīx veniat! Mamma parumper abest.

XX

Cannabis haec crēvit sub sōle, sodālis amāte,
texānō viridis: maxima verba dedī!
nōmine quam flammās fūmāsque dracunculus illa,
ā multīs doctīs, herba vocātur enim.

XXI

Cūr Dēsīderiam nōn fers, mea Mūsa maligna,
cūr numquam suādēs scrībere carmen eī?

XXII

Raeda rapāx vellit sē pellēns grāmina rāra
quae tangunt timidē termina nigra viae,
lūmina mē caecant apothēcae plēna colōris:
fulgent haec nitidē cum variāta micent.
Nōn pāx nocte replet vīcōs et pallida tēcta:
perpetuus rūmor frangit et ūrit eōs.
Lūx quōcumque venit dum umbrās pingit acerbās
atque tenāx semper somnia nostra terit.
Nōn dormīre potest quī cūrīs tangitur umquam,
et vigilāre jubet mē renovātus homō:
prīsca ruīna venit dum cōgor pangere tempus
praesēns, sīc animum lingua latīna rapit.
Nōn cantāre volō quod jam cecinēre poētae
perbellē veterēs: mūscula parva putor!
Nōn multum rēfert dīvīnōs fingere versūs!
Ūnus multōrum, sum mediocris homō
sed cupiō quondam fierī rhapsōdus eārum
rērum quās nēmō scrībere vellet ita.

XXIII

Flūmen correptum prope nōs sub frīgore magnō
lentum vorticibus mergit in amne rudēs
quae vectae porrō veniunt ad lītus in undīs:
haec vix dīcuntur posse vorāre pecus!
In rate lignōsā nunc dēscendāmus ad umbrās
ut fingam fluitāns inter amāta loca
prīncipiō Thūlēn mihi semper adesse venustam,
ut fingam semper tē mea nōsse labra.

XXIV

Gemma, tibī dīxī mala verba sed optima pergis
firmē cor stultum semper amāre meum,
quid dīcam? terrae nūmen benedīcat amoenae
in quā trāns pelagus vīvis et alta colat
mūsa tuum cantum. Placeat concurrere dīvō
jūdiciō quondam nōs ubicumque velit.

XXV

Linguīs flammiferīs cōnstāre vidētur et igne
caelum cum veniat fēmina dīra mihi;
ignōrō prōrsus quae sit nec scīscere possum.
Unde venit? Daemōn? Quō modo tendit iter?
Mē spectat tacitē, fluitat mammōsa per aether,
ex mē cōnātur somnia flāre mea.

XXVI

Clārula, tē vīdī, tanquam mihi flōsculus albus
tempus post multum, cāra, vidēris adhūc,
in manibus jūnctīs saturās quās Persius ēgit
tunc ēvolvēbam lēniter atque cito,
clam mē spectāstī rīdēns et plēna lepōris,
tē vīdī, firmō, nōnne negāre nequis?

XXVII

Mortius ut saxum cecidit sub vorticis undās
lūcificās viridēs: perdidit ille fidem
vītae sē dignae neque jam spērāre volēbat
rem pulchram fierī, nōverat ille bonī
nīl sibi ventūrum. Quis nostrum scīre valēbit
num flātum pergat post iter illud adhūc?

XXVIII

Ō mulier fēlīx, oculōs in pectus et īnfrā
cāsū conversī: quam tibi compta nates!
per tē mīrandam mihi pulchra Bonōnia cordī'st,
nōn propter comitēs conciliumve rubrum!

XXIX

Quam mihi dulcis erās! nōn possum pergere laudem,
quid fuerit servō: immemor esto meī,
sī tantum dīcēs duo verba pusilla "valēsne,
cāre" silē quaesō! Nōn bene menda ferō.

XXX

Sāturnum vīdī mihi post iter esse planētam
in prōmptū tandem; nordica docta mea,
mēcum vēnistī temerāria vecta sub astrīs
ignivolō tēlō per spatiāle gelum.
Ānellī nitidē lūcēbant nūbibus umbrās
pingentēs tenuēs, nīl superāre potest
hunc vīsum prōrsus, cūr nōn meminisse vidēris?
Somnia vāna tibī, cāra, libenter agō.

XXXI

Est nātus Dāvīd, agedum laetāre sodālis!
quis nostrum poterit nōn tibi velle bene?
prō tē scrīpsissem sī fēmina carmen amōris
sed careō mammīs, hoc satis esse putā.

XXXII

In gregibus nōlī versārī tempore quōvīs,
fac sōlus studeās: scrībe, repinge, lege!
rōmānus mundus scatet atque redundat ubīque
merdā perliquidā, nūllus amīcus erit.

XXXIII

Clāra, manūs digitīs gelidās circumdare vellem
sed numquam fīet: displicet atque placet.

XXXIV

Sōl hodiē nūbēs post magnās attulit ōmen,
praesāgium vēlat quod mihi trīste liquet:
tē semper vellem sed crās adamābis amīcam,
dissolvar tacitē. Sponsula cāra, valē.

XXXV

Incōnīvus eram noctū sine pondere somnī,
spectābam cameram, pallida lūna mea.

XXXVI

Per speculum quoddam patuit mors, ossea crūra
et siccae costae: mortuus ipse putor.

XXXVII

Quis Dēsīderiae vacuum pergrande replēbit?
Nōn lūnae faciēs est mihi magna satis!
Ignifluum corpus, cardō systēmatis hujus,
sōlis nōn tenebrās caedere lūce potest.

XXXVIII

Fac videam palmum, distende, vidēre requīrō
quid post tē lateat, mēne misella timēs?
Nunc veniās mēcum, nam nōlō sōlus, inermis,
aestīvum tempus dēgere mōre meō.
Nōn cūrō, mēcum fugiās, audēsne perīre?
hoc nōbīs animum reddet in aeva novum.

XXXIX
Combustum mundum videō, spēs nūlla manēbit.
quārē mē fugiēns hic muliebris amor
tam lacerat carnēs? numquam mea terra vetusta
spōnsam mī genuit! vīsne repente volem
ad gelidam Thūlēn Naddoddī, Tuscia mītis?
hīc modo nāscuntur scorta pusilla, vidē!
scortula quae nonnās sē fingunt tempore missae
quae cunnum retinent, quae mala verba timent.
Vīs mē pāstōrem boreum, sīc perge tacēre,
cēpī, candēscam sōle neglēctus ibī.

Tuesday, 28 November 2017

I

Tempus nōn multum mihi laeve venīre vidētur
maeror permagnus mē sine fīne quatit.

II

Hās gelidās terrās aeternō frīgore vīctās,
continuō creperō continuōque diē, 
phōcā perpinguī regiōnēs vulpeque dīgnās,
flāva camēna colit; carmina prīsca docet
dē Thōrī nātū dē clādibus atque duellīs,
lentibus est vultus commaculātus eī.

III (AD ERNESTUM SHACKLETŌNEM EPITAPHIUS)

Hic bene nauta cubet quī vīdit tesca nivōsa
et sociōs omnēs rettulit inde domum
jactātus multum super obruta saxa gelāta
et gelidum pelagus. Naufragus ille fuit,
adstrictā glaciē nāvī prope lītora Ronnī,
hērōs historiae plēnus honōris erit.












IV

Claudia, respectō mēcum tē nōlle libenter
pergere colloquium quod mihi suāve fuit,
mē numquam dīcam tē mente tenēre silenter
nātālemque tuum clam celebrāre dolēns.
In ventō vectus veniet fortasse papȳrus
in qu
ō nunc pangō carmen ināne tibi
ast iter est longum: pluviā dēlētur, amīca,
ēdita sī possem sīdera mīlle darem.

V

Numquam tē dīcam comitem neque, perdita mūsa,
dōnābō stultē carmina vāna tibī.

VI

Nōn loquitur flūmen, sine flūctū mōnstrat amātās
stēllās quae multae velle videntur aquam
immōtam, similem speculō, turbāre parumper;
tū dormīs placidē, tangeris atque natās
sub stēllīs nitidīs: tam clārus flātus habētur
ut pateant in tē signa reflexa cute.

VII

Quōmodo tē falsē poterō sufferre, puella?
Nōn tibi jam simulō verba benigna, vidēs.

VIII

Quōmodo, dīc, placidē possem recubāre beātus?
Nōn mihi vīta placet, nōn mihi fīdus homō.

IX

Fēlēs Trilla tuī semper meminisse vidētur
nam serpēns, lentē, mōre leōnis ea
ad tua crūra venit. Vetus est sed cernere pulchrē
quis sit blanditiīs plēnus, amīca, potest!

X

Vulpius hūc rediit! Nōs omnēs corde levātō
stultum doctōrem nōvimus esse bene!
Nunc iterum loquitur dē cunnīs atque puellīs,
dē mammīs Emmae! Tempora maesta cadunt.

XI

Cōnstanter fatuās et taetrās tangere nūgās
vīs sine pāce, rogās mē bona verba tibi,
sed nūllum verbum possum tibi dīcere laetum
nam repleor magnō, disce, furōre, fuge.

XII

Groenlandum lītus nive tēctum, callide Dāvīd,
sustinuit lūctum trīstitiamque meam;
dum loquimur perdō flētūs nigra fragmina, rīdēs.
Ultimus et fēlīx est liquor ille mihi.

XIII

Est odor in strātīs ubi tū dormīre solēbās
dulcis et amnifluus corporis atque comae,
sīc meminī pācīs noctis lūnaeque nitōris;
librōs perlēctōs, carmina vāna tua
prō mē nunc videō. Vix corpus adesse vidētur,
sed jam trāns montēs pergis, amāta, viam.

XIV

Tē spectō noctū, via fusca meātur et alba
lūx mulcet faciem, lūx mihi rīdet item.

XV

Tamquam dēns trichechī praebētur flāvulus ōre,
līchēn in scopulīs flēns pluviamque bibēns
est helvum corium viridātum grāmine dēnsō
quod rigidae brūmae vix superesse valet.

XVI

Innumerōs annōs crēvit doctrīna Platōnis
sed vēnit quondam callidus atque sagāx,
lūmen salvificum, bene Vittgenstīnus et omnēs
nūgās dēlēvit: lingua monarcha fuit.

XVII

Quid latet in gelibus spissīs Antarctidis amplae?
cūr noctū videor vīsere saepe nivēs
aeternās; laetus, sine cūrā currere lēnis?
nīl timeō prōrsus nec male corde gerō
longinquam patriam: nūllus pavor advenit umquam,
sed sentīre placet frīgora taetra mihī;
quidnam sī vērē veniam sub līmina terrae
inveniam mīrum? Num mea fāta patent?

Cūr odiō teneam capitāle repente rogātur;
Vulpius aegrōtāns, pauper - amīce, vidē! -
vix comedit nequiēns quōvīs nunc mūnere fungī,
complōrent omnēs: indiget amplus homō.

XVIII

Pellem caeruleam mōnstrat mea mūsa diserta
cum sōl invictus conglaciāta loca
verticis austrālis tellūris mulcet et albat,
illīc perparvam mente vidēre casam
possum quae colitur super altum lignea clīvum
quam gelidī flātūs algificusque furor
plānitiae vexant ventū ningōris inermem
rārō sed dīrō. Callida mūsa polī
frīgora nūlla timet cum cōnstet corpore dīvō
crīneque cāntūtō candidiōre nive;
noctū sub stēllīs hiemālibus ēnitet illa:
dum glaciem sacrat carmina mīra canit.

XIX

Dormīvī multum quia mūnere nocte molestā
fūnctus sum longē: pāx mihi magna redit.

XX

Quid tibi, cāra comes, dīcam fēlīcis et aptī
nātālī? doleō, scrībere nūlla valet
hic calamus lentus tibi disticha laeta, dicābō
immānem nīsum, fac bene corde ferās.

XXI

Lūdī sunt fictī mihi temporis atque poēsis
āmissae multae causula, mē pudeat.

XXII

- Versūs tū nimiōs compōnere, cāre, vidēris!
fac melius scrībās, plānius atque minus! -
dīcunt jūre mihī permultī saepe magistrī
et bene contemnunt: carmina vāna vident!
Cōnstat vōs omnēs antarctica disticha nōlle,
- ultrā nōn ūnum - dīcitis ōre ferō:
quis stultus capiet quid prōrsus dīcere vellem?
Nōn sunt Vergiliī causa poēsis agrī
nec mare gurgitibus quod nāvēs haurit in altō:
rēs mīrās meditor quās sine mente canō.

Monday, 6 November 2017

I

Nīl hodiē scrīpsī trīstissimus atque relictus
ā mūsīs prāvīs quae mea crūra secant.

II

Mūsica pulchra mihī dōnātur amōre tenellō
ā nymphā dulcī quae sonat atque canit.

III

Tēcta sub immānī nive trānsantarctica rūpēs
mōlibus ē glaciē vīvit et omne videt
saxum, rēgīnae mōrēs habet illa silentis
quam vīcit somnus quem mala sāga dedit.

IV

Nōnne deus quīdam tē laetam reddere vellet
sī mentem caperet trīstitiamque tuam;
sī prōdest multum tibi maestae saepe precāre,
in tē - Gemma - tamen crēde - puella - magis.

V

Utrum tū vigilēs annōn tē saepe rogātō
ut tēmet recubāns saepius ista rogēs
dēnique tē quondam capiēs dormīre profundē
et fīēs dominus cosmicus atque deus.

VI

Anglica lingua simul mē concupit  atque repellit,
ōdī grammaticam verbaque mīlle placent.

VII

Dē Dēsīderiā vītō cōnscrībere versūs
nam nihil est fandum: rēcula trīstis amor.

VIII

Sīdera sub caelō vīdī cōnfundere fōrmam
signōrum nitidam, cum patre sōlus eram
et cēpī placidē noctū recubāre levātum
mōtum mē somnus fūgit, amīca mea.

IX

Semper, Elissa, manēs juvenis: nōn tempore rumpī
vultum quī rīdet firmaque crūra valent
nec commūtābit speciē candōre capillōs
tempus quod statuit morte secāre viam.

X

versūs īnsolitōs mihi pulchra poētria pangis,
essent ut speciēs carmina pulchra tua!

XI

Ut passer pavidus cōnfūgit in arboris umbrās
post ventum fēlis, tū petis astra levis.

XII

Dā mihi, rēx somnī, virtūtem nocte volandī:
fac vīvam, quaesō, somnia pulchra mea.

XIII

Fragmina crustārum rumpuntur amōris inānis
sub pedibus parvīs ōva teruntur item.

XIV

Fac fugiās vēlōx tū, virgō dulcis, Alexim
quī stultus, fatuus, sōlus honōre caret.

XV

Quis, Mārtīne, tamen poterit contemnere gustum
perdoctī Thōmae: fēmina nūlla placet,
ut vērum dīcam, quae vix mihi foeda vidētur
illī furciferō, nūlla puella quidem.

XVI

Persōnās gerimus cūnctī neque saepe referre
quōmodo sint possum, cāra puella, meae.

XVII

Sōl, iterum, quaesō, surgēns dā līmina nōta
innumerō caelō reddeque corpus eī.

XVIII

Francus Zappa potest vēlōcius Hendrice chordās
tangere sed nēmō dat decus atque parem
laudem nī paucī subiātō lūmine plēnō,
hic pereat mundus quī male cēnset eum.

XIX

Thūlē, tē meditor quoniam nunc frīgore tangor,
hībernum rediit sed tibi major erat
aestīvum frīgus. Cupiō tū, nordica mūsa,
mē calidum reddās, tū mea fīda comes.

XX

Quamvīs nōn placerem tibi, versūs pangere coepī
jam noctū vigilāns: cor mala cūra terit.
Quod vōbīs nitidē patet est mihi causa rogandī,
simne malus vērē? simne malignus homō?
Sum sed clam superest aliquid fulgentis amōris,
quod subter tenebrīs splendet et ārdet adhūc.
Ut vērum dīcam, quondam mihi cāra fuistī;
ad multōs annōs vīve magistra mea.

XXI

Pulcher sum quamquam mihi tū mala verba dicāstī
sum magnus vortex, nīl tua lingua ferit.

XXII

Vīsū sum parvus: breve corpus, candida pellis
et viridēs oculī sint tibi signa mea;
auriculāta solet semper lānōsa mitella
in summā calvā mīra jacēre meā,
quae gerit et mōnstrat longōs clārōsque capillōs,
est nāsus parvus fēmineaeque genae,
sunt rubra labra mihī mentōque novācula crēbrē
concīdit barbam quae mihi pauca tamen;
gibbere nōnnūllō mea membra labāre videntur
quārē mē multī lūdere saepe valent.

XXIII

Mūneribus missīs est factus pauper Alexis,
ōrās groenlandās nunc petat ille miser,
vērē nōn emitur lībertās assibus ūllīs:
nōn paucīs nummīs impediētur iter.

XXIV

Nē lacrimās fundās lībellae murmure mōta
ālārum tandem, cāra puella, cubā.

XXV

Dormī, sūs oculīs nigrīs pusille;
dēscendās puteum statim profundum
lārvīs indomitīs ferīs replētum
lūmine cassum.

XXVI

Hāc noctū potuī recubāns in līmine mentis
austrīnae terrae pergelidīs sub aquīs
nāre parumper ubī glaciēs regit aequora fusca
sīc vīdī barathrum trīste patēre maris.

XXVII

Cōnstanter cōnor pulcherrima carmina ferre
vōbīs sed nīsūs impedit illa lupa;
fellet, mē fellet, potius quam dīcat ineptās
nūgās ōs verpam sūgat ināne meam.

XXVIII

Quis melius recitat quam Mūsa Pedestris amātōs
versūs Vergiliī vel sibi mente tenet,
mīrar sī dīcās, tot carmina pulchra Catullī?
Quis poterit speciē vincere prōrsus eam?


XXIX

Occultat quoddam sēcrētum Quappa* benigna,
hoc quid sit nequeō scīre, camēna mea.

(*nōmen occultātum)

XXX

Noctividōs oculōs dedit ēbrietās et amoenōs
rīsūs quī numquam sōbria menda tegent,
tunc spectā fīnēs minimōs lūcēre marīnōs
sub scopulīs altīs frangere lūmen agrī.

XXXI

Aegrē vōs cūnctōs sufferre potest, nec amāre,
vīle cor ātrātum, cor sine pāce meum;
sīc āmittere vult studium quō lingua latīna
efficit ut laeter, vōs mihi saepe refert.

Wednesday, 11 October 2017

I

Cycnī perleviter peragrant utrimque palūstrēs
ōrās et siccī frustula pānis edunt.

II

Quōmodo merdōsam pilulam scarabaeus in umbrīs
nocturnīs valeat volvere saepe rogō,
collēs praeteriēns breviter dēsertaque magna
rēctōs per cursūs ut mare nauta secat:
stēllās is sequitur, nēmō scit quōmodo certē
sit caelestis eī lactea nōta via.

III

Nūbēs permagnae referunt mihi frīgora tandem
sīc nātūra bibit terraque sicca madet,
exsurgunt iterum cochleae pluviamque resorbent
post aestum calidum, prāta novella virent.

IV

Nūda puella jacet super herbam tēctaque muscō
mollia saxa terit corpus et alba cutis.

V

Prīvārī māllem mox testibus atque puellīs
quam linguā Rōmae, spōnsula cāra mea.

VI

Pessima tū mulier cōnārīs verba latīna
nōbīs effārī nē tua lingua labet
sed tē cūrābō minimē, fellāre redoptā
percrassum puerum, mē fuge, prāva lupa.

VII

Cūr foedus videar mihi semper, amīca, requīrō;
nōn jam sūs crassus sum neque turpis homō,
quod reputem mēcum, crassēdō corporis astat
mentī vexātae cum sit oblīta diū.

VIII

Nōn nōvī nitidē quod noctū vīdimus ambō
inter dēsertōs arboreōsque veprēs,
sed meminī pellem spissam resecāre bisōntem
et sceletum propriā sponte venīre forās.

IX

Fōrmōsum reserat largē curvāmina corpus
dum prōnum recubat, lēve: cubīle replet;
mollis et alba cutis lūcet sine vestibus ārdēns,
mammās nōn tangam, tē, bona mūsa, colam.

X

Laudās tū semper mea carmina, Parvule, laetor;
hoc tantum doleō - nē male, cāre, ferās -
tē nihil hanc linguam quā scrībō cernere posse
ex reliquīs linguīs, nec tua firma tibi.

XI

Fūmum summittō nebulōsō strāmine tēctum
ad caelum Thūlēs sōlstitiīque fruor
lūmine nocturnō. Mē nūllus tanget amōris
hōc major sēnsus: sōlus et orbus erō.

XII

Plānitiēs albae tibi sunt, antarctica terra,
et montēs niveī quī grave pondus habent
in dorsīs amplīs. Nequeunt animālia quaevīs
haec nisi pinguīnī frīgora ferre fera.

XIII

Corpus amāre tuum cōnāre, puellula dulcis,
arbor enim viridis fuste vidētur adhūc.

XIV

Tam multum minuor nunc ut formīcula major
mē prope dīcātur, bēstia dīra ferē; 
rōs oculōs umbrat tenuī vēlāmine māne
et prīmum videō corpus ināne tuum:
ērūcīna cutis tegit exta tenellula, dīva,
in dēnsīs herbīs est tua parva domus.

XV

Gemma cavē ventum nocturnō tempore mīrum
extrāmundānae sīdereaeque ferae
quae capiet carnēs oclahōmēnsēs et ad altās
stēllās extollet, cāra puella, tuās.
Forsan dum recubās jam mordāx intret in hortum
tamquam cojōtēs ad loca vasta silēns.

XVI

Linguārum studium nōn vult sibi mīllia multa
īnstrūmentōrum nam cerebrum sat erit.

XVII

Cūr praebēs faciem foedam quae saepe movēre
cōnātur stomachum, cūr tibi nūllus amor?

XVIII

Tū falsē Minerō laudās mea carmina vāna
quae scrībō, quaesō, fac tua menda fugam.

XIX

Trīstitiam numquam mihi vix prōdesse putāvī
sed maeror quīdam sat mihi, Gemma, placet.

XX

Ad multōs annōs veniās mī, cāre sodālis,
sed juvenis maneat spīritus atque color.

XXI

Quid tū, cāre velīs, stultē blaterāns et inānis
nātī vix miserī maxima bella canēns,
fac capiat folium per quod fit dūcere raedam
concrētum factum, pessime vāne pater.

XXII

Lābidus est cunnus tāctūque vidētur, amīca,
mī spolium cochleae cum pluit atque tonat.

XXIII

Somnia nōn plānē vīvis, tibi nūlla potestās
vertendī cāsūs ut placet atque libet,
nōn corpus regitur cerebrō sed somnia vincunt, 
hoc perdis tempus quod tibi nocte fugit.

XXIV

Irrīsus vīvit dēspectus et orbus amōre
quī servit mūsīs, quī canit ossa sua.

XXV

Fac valeās iterum, mea Gemma, dolēns et adaugē
vim juvenisque vigor sit tibi magnus item.

XXVI

Somnivagum fierī cōnor quī rēgna peragrat
obscūrae noctis, quī regit illa quoque.

XXVII

Cūr tibi nōn placeō? Nōn jam mihi magna sodālis
es messāpa, queror. Dulcis amīca redī.

XXVIII

Auscultāre tuās quis nostrum pergit et urget
nūgās porcīnās? Quid remorāre morī?

Thursday, 5 October 2017

CARMEN ĪSLANDICUM

Ad Thūlēn cursum cupiō nārrāre recentem
et peregrīnātus multum post tempus in albō
aeternōque gelū, per lītora nigra vetusta
lūmine nocturnō sōlis lūstrāta sub undīs,
in prātīs magnīs ovium lānāque sacrātīs
templīs, et reditum trīstem super aequora fusca,
nārrārī studeō flāvās rutilāsque puellās
quās illīc vīdī bene maxima frīgora ferre,
ō, spīrāte mihī ventum boreumque furōrem
quō nunc afficior quoniam cor perdidit illīc
mōrēs atque modum, mūsae prīscaeque camēnae,
ut paucōs versūs valeam cōnscrībere dignōs.
Ālātā vectus nāvī, licet Urbe relictā,
aestātem sēnsī dēcrēscere quippe calōre,
noctem corrumpī placidō sub lūmine mīrō
et terrās fierī rārās trāns anglica saxa;
septem post hōrās super arctica lītora vēnī 
sed nūbēs magnae retegēbant omnia subter:
īnsula cēlābat faciem mē plēna pudōre,
attamen ē caelō vēnī nūbis sub amictum
et patuit prīmum faciēs pulcherrima Thūlēs,
nōn similem dīcam reliquīs regiōnibus orbis
nam fundī speciem mīram maris atque colōrem
haec referēbat eundem taetraque lūmina terra,
nox erat at nebulā sōl conturbātus in arvō
lūcēbat viridī. Tetigit tunc nāvis amātam
tellūrem, tetigit muscōs et prāta tenella.
sīc prīmum pedibus sabulum dēscēnsus in amplam
plānitiem tutudī nigram quae pāret ubīque.
In portū mediō mē tunc Ārbjorga manēbat
sīc commōtus eam convēnī prōrsus amīcam
quae cēpit sēcum subitō mē frīgore vīnctum
et raedā vectum tulit ad caput illud amoenum,
Portum Fūmōsum. Minimē dormīre valēbam
nam tōtam noctem sine mētā lūmine tāctus
errāvī, stultus nitidē praesentibus illīs
admīrāns multum nova singula plūra vidēbar:
nox erat atque diēs, aderant violācea flōre
in prātīs lātīs ubicumque lupīna viīsque
dum montēs viridēs dē longē collibus astant.
Dormīvī paulum quod jam vigilābat amīca
quae cupiēbat iter mātūrē tendere parvum
ad fontēs gelidōs simul atque forāmina pulchra
quae jaciunt fūmōs vapidōs et tempore parvō
ēructant tonitrū. Sīc vīdimus omnia dicta,
et mihi mox patuit sulcus quī sēparat orbem:
Eurōpam veterem nostram mundumque novellum
quem, didicī, Leifus bene nōverat ante Columbum.
Trēs noctēs vigilāns errāvī prōmptus in urbe
inde velut saxum cecidī sub strāgula mūtus:
convēnī multōs puerōs multāsque puellās
Ārbjorgae sociōs et Vīcum vīsimus ambō
oppidulum parvum sed pulchrum, dulce, quiētum,
crēbrum puffīnīs avibus parvīs at ineptīs
nam dīcuntur eae semper male posse volāre
sed, piscātrīcēs habilēs, callēre natātum;
sunt lapidēs magnī quibus est sexangula fōrma,
magnae sunt turrēs ventūsque gigantis imāgō;
vēlivolum frāctum jacet hīc ā tempore bellī
in pedibus mōlis glaciātae nōmine M
ȳrdal.
Conversō digitō, trānsvectī mōre Jacōbī,
scrīptōris clārī, fuimus sub tegmine tēctī,
paulum cervisiae bibimus dormīreque coepī.
Cum pater Ārbjorgae rediisset vīdit in hortō
ōllās cervisiae quās fīlia, magna bibitrīx,
hausit et īrātus sat contemnēbat amīcam
quae respondēbat vehementer vōce furentī:
Sīc prīmum Carolum convēnī māne serēnum,
prōfectūrus eram sōlus per grāmina vasta
ad Vatnae glaciem mihi cum dōnāverit ille
album thōrācem quia frīgora dīra timēbam.
Silvās nōn multās vīdī neque flūmina magna,
rīvī sunt minimī lūcentibus amnibus omnēs,
īride signātī dējectūs mīlle putantur!
Post multās hōrās, ubi maxima mīra patēre
mūtus spectābam, commūnis ad ultima currus
vēnit et inde morāns mē tandem contulit Hofnum.
Cum nātūra locī mihi dēnūdāta nitēret
lectum quaerēbam sine pāce, vagābar in urbe
cui parvus populus nec dēversōria multa;
illō mōmentō mē vīdit adīre misellum
urbānus vetulus sē tunc condūcere nummīs
sat paucīs statuit calidum conclāve libenter
sed, positīs sportīs, jam sōlus gānea quaedam
dēerrāns iterum per pāgum forte petēbam
sub mediam noctem permulctus lūmine sōlis.
Multum per tempus certē nihil esse putāvī
sed patuit tandem mihi jānua parvula fessō
īnscrīptumque minus quod cōnstat adesse tabernīs,
hīc inter madidōs hominēs rosa rubra micābat
trāns tabulam surdam clam caupōnāria compta.
Paulum sīc pōtāns hydromel dēspectus ab illīs
haud pavidus coepī vaga dīcere verba puellae,
“Unde venīs sōlus, mihi dīc, peregrīne benigne?”
ā mē cōnfūsō tunc quaesiit illa quiēta
“Ītaliae lītus genuit mē, Tuscia patrēs”
respondī trepidus vīcingae vōce superbā
et mīrāns rīsit vīcinga puella jocōsē,
juxtim caupōnam sē vīvere dīxit et inde,
mūnere cōnfectō, paulum simul ōtia vāna
ēgimus in vīcō. Nihil illā nocte quiēvī.
“Cāra puella, valē, poterō tibi dīcere quondam
quōmodo Vatna fuit?” dīcēbam trīstis et āter
nam raedā vectus reliquēbam lītoris undās
interiōra petēns loca quae ningōre teguntur.
Indūtīs crepidīs clāvātīs scandere mōlem
cum duce groenlandō coepī per spīcula saeva
quae generat glaciēs compressa perenniter alba,
attamen ūdātum tussis mē cēpit et aegror,
sīc reditus sērō sūmpsī medicāmina multa.
Nōn sēnsī febrim neque maxima frīgora noctū
sollicitātus eram sed tantum gutture maerēns.
Ignivomōs montēs multōs nebulōsaque tesca
in reditū vīdī bālaenīs aequora plēna
et phōcās nitidās ad mēmet forte venīre.
Heu, quantum scrīpsī! quis vēnit ad ultima verba?
Multās rēs reliquās vīdī sed taedet, amīcī,
scrībere nunc iterum quoddam dē corpore nūdō
fēmineō sub aquīs calidīs tepidīsve jacentī:
jam certē pepigī mihi dē rē carmina multa
et multum pepigī dē mōribus atque decōrē
Thūlēs perpulchrae, lege sīs tibi singula ferre.
Hōc dictō, subitō conclūdō carmen ināne.