Wednesday, 19 April 2017

I

Spōnsa volō tēcum vītam leviter, mea mūsā,
dēgere perpetuum, tū mihi sōla manē.

II

Respondit iactāns, sapiēnsque puella neglexit,
nōn cūrat mōrēs ille pusillus homō,
pol, Dēsīderiae mihi fuste necāre placēret
frātrem dum plōrāns vulnera multa gemit.

III

Spōnsula vult studiō subitōque domāre viverram
per librōs rapidam currere fingit eam.

IV

Tē, Mīranda fugāx, operam segetī dare vīvam
vīdī post mortem, multicolōra fuit:
dum tū tangis eam flōret sub sōle perennī,
laeta colis grānum quod tibi rīdet erae;
mors tua laetitiam nōn vincere velle vidētur, 
ossa sed intereā continet urna tua.

V

Murmurat et strepitat caespes quī mūnus onustum
sustinet in rāmīs nec datur ūlla quiēs,
"nōnne placent apium tibi tunc alvāria magna,
mellis sunt dulcis plēna, puella mea".

VI

Mentula magna placet tibi valdē, dulcis amīca;
tentīgō tetigit mē cerebrumque tuum,
sūgere vīs mēmet, pariter cupiō bene sūgī:
fac quod vīs quaesō, pūra manēre nequīs.

VII

Lūx sōlis caecat mea sīdera lūmine plēnā
fortior est victor, stēlla tenella perit.

VIII

Tū mihi semper ades quamquam iūrgāvimus armīs,
an sit amor dubitō morbidus ille furor.

IX
Omnēs indoctī poterunt blaterāre Latīnē
cum doceat puerōs Pīpius ille dicāx,
lingua perībit eō, quae mortua saepe putātur,
quod nova nāscētur sed vitiōsa, patet.

X

Pīpius est foedus nisi vīdistī tibi pōnō:
est calvus, parvus, crassulus atque loquax.
porcīnum sonitum vōx eius parvula gignit
at iactāns loquitur, sē putat esse patrem
vix linguae nostrae. Patulum semper quid agātur,
est humilis numquam nampe silēre nequit.

XI

Fulgida lūx caelī iubet omnia trīstia ferre
sed sōl mē caecat nec iuvat ille manū.

XII

Nēmō mē sēcum voluit condūcere nocte
hīc sōlus peream dēnique laetus erō.

XII

Prīmum iam annum scrībō tibi carmina blanda
longē tū māvīs attamen ista mala,
morbida pars certē tibi saepe placēre vidētur:
obscūram faciem tangis, amāta, meam.

XIII

Per vacuum stēllae fluitant ubi lūmina rāra
ātrum vēlāmen findere posse putant,
nox mē terret enim quia suspēnsī sumus omnēs,
in nihilō vastō vōx oculīque cadunt.

XIV

Mē percontāris genetrīx dē lītore suāvī
quō veniam fessus cis glaciāle mare,
nē caveās dīcō nitidās mihi semper et aptās
praebērī callēs mēque redīre domum.

XV

Perlege tū librōs quōs Plīnius arte sublīmis
scrīpsit dē mundō, nunc lege cāra mea!

XVI

Caelum nocturnum mūtātur, amīca, repente
suprā nōs madidōs, sollicitātur amor.

Saturday, 1 April 2017




DĒ SIGNŌ MEŌ

"Quid sibi vult?" quaeris signum quod pāgina mōnstrat

haud est rēs dictū limpida prōrsus adhūc:
dē lōlīginibus magnīs nārrāre solēbat
mī, quī parvus eram, perbene cārus avus;
fulgida semper erit stēllae rubrae bona fōrma
quae faciet  populōs nōbilitāte parēs;
candidus est ursus signum, licet, Arctidis albae
quae iam cor cēpit surripuitque sibi;
extrāmundānus discus notat esse, cavētō,
stultum, quī scrībit garrulus, atque novum;
sī quis mē nōvit subitō mē fingit in hortō
herbās cūrantem denticulōsque ferōs,
proptereā posuī similem vaccae prope centrum
dūmum carnivorum quī sine fīne comēst;
post omnēs fōrmās color est ūnus sine cultū,
vērāx et simplex, est color ille maris.

Friday, 31 March 2017

I

Quot nunc sunt nitidī resplendentēsque colōrēs?
Mūsica fit corpus, saltat amīca fugāx:
mē rapuit vortex, īris scrīpsit mihi carmen,
septicolōris amor brāchia tēxit aquā.

II

"Ad multōs annōs" iam dīcimus atque beāmur,
cāre poēta sagāx, sit tibi mūsa bona.

III

Sōl erit in caelō cum lītora nigra vidēbō
mē numquam noctū dēseret umbra mea,
vincet hyperboreum frīgus Vīcinga puella,
quō libet atque placet mē comitētur ea.

IV

Mox Dēsīderiae faciēs pulchella revīvet,
mē faciet parvum, pulchra puella redit.

V

Is dormīre nequit propter sua plūrima menda 
esset enim melius perdere crūra male.

VI

Cui socolāta placet bene crustula nigra placēbit
pulmentō soiae lacteque farta bonō,
sunt oreī sapidī, nōn plangeret ūllus amōrem
sī, pol, cōnstāret mundus, inermis, eīs.

VII

Quōmodo tū loqueris? Virgō tibi lingua misella
dīcere vīs multum sed tua verba carent.

VIII

Ignis tē cēpit Mārcelle miserrime frāter,
effūmāvistī vītaque fūgit inops.
Tē nēmō flēbit nisi nōs quī ferre nequīmus
saevitiam stultam; mors tua cassa tamen
nam pergent hominēs īnsontēs ūrere noctū,
sunt patrēs nostrī. Cāre quiēsce bene.

IX

Quis superat fōrmīs vix ingeniōque Melōram?
"est senior" dīcunt: nīl capiunt et amant.

X

D
īlēxit tenerē tribadem Laurentius āmēns,
mentula nōn prōdest, displicet, illa fugit.


XI

Corvus amīca tuōs oculōs raptābit in antrō,
in tenebrīs lūcet pellis amāta tua.

XII

Parvam scriblītam comedō cui fulva farīna
ē grānō vēnit, farre gravīque molā.

XIII

Iūs comedam laetē quod tōtō pectore coxī,
quid gustū superat, cāra puella, fabās?

XIV

Rōstrum perparvum nigrum mihi cygnula praebet
drēnsat dēmissē lallat, amīca, levis.

XV

Ursae nōn pariunt, Plīnī, catulōs sine fōrmā
sed parvōs nātōs cōnsimilēsque pilīs.


XVI

Illa meī īnsānit, perpulchra sodālis, amōrem,
hoc retinēre nequit cum mihi verba dicat.

XVII

Dīxistī patulus carnēs omnēs tibi cārās
nam vītāre nequīs languida crūra suis,
hystrix est similis puerō parvō sine pelle
mortua dum coquitur, tūne vorāre valēs?

XVIII

Tē nōn ferre potest quī stulta putat tua verba
nam verbīs cōnstās faeceque, corde carēs.

XIX

S
ī male calvēscam tunc cōnscīscam mihi mortem,
est longē melius perdere sē sub humō.

XX

Quis dīxit foedās tibi crassās esse puellās?
Multae sunt pulchrae, crassula nympha mea.

XXI

Mē fugit et fallit prōrsum quidnam sit amāre,
ignōrō plānē pondus, amīca, tuum.

XXII

Fēlēs, cūstōdēs animārum, mēmet adumbrant,
noctū mē spectant: proxima busta mea.

XXIII

Tē nōn ferre potest quī stulta putat tua verba
quod cōnstās verbīs faeceque, corde vacās.

XXIV

Annī sunt Chrīstī tibi, callida cāra magistra,
tam fīēs sapiēns ut mea verba fugās.

XXV

Pellex, mē sōlum tibi carpe colōre rubentem
salvā mē quaesō dūc mea membra mala.

XXVI

Umbra profunda, vidē, caecat discrīmina magna
est spōnsus cordī, nōnne sodālis item?

XXVII

Nōn cupiō nūdam tē, candida nympha, vidēre
sed mālō sōlus perdere tempus egēns.

XXVIII

Est longum corpus muliebre vidētur et album
parvae sunt mammae, mascula saepe coma;
mās an fēmina tū? Tibi fallere mē placet arte
sīs quid sīs futuam tē sine mōre bene.

XXIX

Saepe, pusille puer, rīsum vīs, Calve, movēre
sed melius rīsum fūnera multa movent;
cui placeās quaerō, tibi, callide docte Latīne,
calvitiēs barbam tempore vīcit enim.

Sunday, 5 March 2017

LATĪNITĀS OMNIBUS!

Conteror invidiā nec dīcere mē pudet umquam:

omnēs neglegitis carmina multa mea,
nam vōbīs valdē placet auscultāre magistrōs
dē lānā caprae, pectore flante, loquī.
Sint paucī, quaesō, paucī maneantque Latīnī,
nē mundus fīat pessimus inter eōs
quī spatium vastum caeleste colunt super undās
ōceanī, cētī magna, profunda domus.
Damnentur Dānī puerīlēs quīque libellī,
sunt lābēs nōbīs: quisque Latīnus erit.

Thursday, 2 March 2017

I

Ārbiorgae faciēs flāvīs ōrnāta capillīs
pulchra vidētur eī cui nivis aura placet;
caesia vīvit ubī cōnstant algōre perennī
tum pelagus pullum tum glaciāle solum.

II

Per vacuum vēnī quondam trāns sīdera vectus
et nebulās pulchrās saepe diūque silēns,
in parvō spatiō modulābar iter sine mendīs
pallidus et sōlus, lūmine sōlis egēns;
longum per tempus, meminī, flēvisse parentēs
aevum per magnum signa remōta domūs.
Dēnique prōdīvit mundus vester mihi pulcher,
explēvī mūnus nāviculaeque viam
sed mendum quoddam digitōs oculōsque fefellit
sīc mīrāns vīdī crēscere quippe solum:
dē caelō cecidī tunc in tellūre rigentī,
nunc iaceō sōlus, condit arēna caput.

III

Noctū iam vomuit quater puella
quam semper cecinī pudōre cassus,
dum scrībō vomuit misella multum
tempore paucō.

IV

Tractantem spectā Dēsīderiam bene lānam:
īnsecat et nōdat, cōnserit illa capāx.

V

Sunt fēlēs multīs, multīsque canēs et asellī,
est nūllī tigris bēlua quippe ferōx,
serpentēs adeō nōnnūllōs cōnstat habēre;
ēnormem cocleam, cāre, domāre velim.

VI

Quid faciam? scrībam, crucior febrī sine pāce
nōn valeō quiddam scrībere: membra dolent.

VII

Tē laudō valdē, pulcherrima terra remōtā,
quam voluī semper vīsere parvus adhūc,
tē quae cangūrōs gignis tenerōsque coālās:
tangere tē vellem calce meāque manū.

VIII

Dēbilis hīc iaceō sōlus neque crūra resistunt
sed flūmen videō fundere membra virēns;
quondam summittent flōrēs ea vulnera taetra,
sīc vōbīs cūnctīs causa pudōris erō.

IX

Hīc et nunc vellem mihi tē cōnstanter adesse
sed vēsānus amor cor cerebrumque vorat.

X

Historiam Rōmae nārrāstī multaque facta
valdē cārus eris semper, amāte, liber.

XI

Vīsere vult Thȳlēn aestū quī frīgora māvult
quam semper solitum per mare nāre frequēns.

XII

Omnēs mē prōdunt, ego nūllī fīdere possum
hoc mereō, nōvī, mors mihi fīda tamen.

XIII

Crās tē conveniam tibi cor, cārissima, gaudet
sed fugiam vēlōx, mūnus abīre iubet.

XIV

Carmineae fēlēs volat in caelō sine cūrīs:
est sānum corpus, laeta salīre valet;
sed vigilāre iubet lūctus nocturnus amīcam,
ferre puella nequit spem vacuamque domum.
Cernere nunc possum maculam per sīdera nigram
eiulat illa, salit, pondere membra vacant.

XV

Cor parvum, frāctum, studiōsum surge repente,
iam tē dēfessum nūllus amīcus avet.

XVI

Stultior est longē gallīnā dēcerebrātā
dum iūrgat genetrīx asperiorque leā.

XVII

Sollicitus quaeris quōnam dēfūgerit ille
quem taedēre notīs nūntiolīsve solēs; 
mortuus est tandem, vītāre potest tua verba
nunc dīcit Brūnō Darviniōque salūs.

XVIII

Nōlō tē semper lacrimōsē quaerere trīstis
aevum flōreat hinc incipiatque novum.

XIX

Heu doleō valdē quasi perdiderim mea crūra
sed splendor vītae pergere bella iubet.

XX

Saepe velim vēlās animumque resistere ventō
sed valeō rārē, mergor in amne silēns.

XXI

Cōnāris calidē mē cōnsōlāre, puella,
mostrāstī prāvē crūra tuāsque natēs,
quod tempus frīget timeō nē sit tibi tussis
quaesō nunc vestēs redde repente cutī.

XXII

Cōnfutuam semper sat fōrmōsās meretrīcēs
quae verpam sūgunt nāviter atque bibunt.

XXIII

Vēnistī tandem, poterisne, puella, tacēre?
Nunc tē nōn valeō linquere, cāra mea.

XXIV

Dēficiō spōnsā num vīvam lūmine caecus?
mē maestum capiet lūx rapietque nova.

XXV

Clam Dēsīderiam quaerō stultus, mea Mūsa,
Dum mihi iam dīcō "causa dolōris erit".

XXVI

Cūr minimē laetus sim quaeris, amīce Pusille,
Trumpum quam subitō fuste necāre velim.

XXVII

Crassus erō, moriar, poterōne placēre puellīs?
Merdae sum plēnus saccus amōre carēns.

XXVIII


Nōs fragilēs aliquem dē stēllā vīdimus orbem,
lentē dīvertet quem tenet ursa polum,
post octingentōs annōs. Tua pellis abībit
et tumidās mālās pessima musca teret
nam veniet senium, mors fōrmaque nostra perībit
attamen immōtē stēlla manēbit ibī.

XXIX

Rīvī nōn capiunt lūmina parvula
stēllārum, minuit iam sonitus maris:
vānēscunt populī mox solitae viae
sīc nōn inveniēs fugam.

Obscūrī nemoris mōnstra latent mala,
sub dēnsīs foliīs et madidō solō,
dum lārvae querulae saepe vagantur ubi
lūx lūnae minimē venit.

Nōlī tū stolidus quaerere tunc loca
quae nox fusca tremunt agminibus ferīs
sāgārum, fuge nunc, tē miserum vorent,
umbrārum caveās minās.

XXX

Hīc viret et flōret nātūra benigna colōre
est arcus pluvius quī micat atque fluit;
flōrilegam spectā sub lūmine sōlis amīcam:
murmurat et currit parva vidētur apis.

XXXI

Tē fūgēre, miser, cūrīs terrōreque pressī
ob faciem foedam quam tibi mamma dedit.

XXXII

Vulsum nōn facilis rēs est cunnus sibi cōmptē
sīc edit auxilium Narca sodālis Amī
quae voluit tōtam pūbem bene reddere glabrem
caedī tunc fēlīx annuit illa pilōs;
Narca puella sagāx sēnsum cēlābat amīcae
nam speciēs eius forte placēbat eī.
Nūda fuit plānē dum lēniter altera tondet:
fōrmae splendēbant
, optima membra quoque.
Sīc minimē valuit retinēre libīdine linguam
cum
faceret lēvem lingere coepit eam.                       

XXXIII

Carmina longa velim compōnere corde refertā
sed cōgor semper scrībere mōre canis.

Friday, 24 February 2017

A. D. IX KAL. MART. - MMDCCLXX

Bulgara, mē Rōmae vīsistī, grāta sodālis,
et multum tempus dēgimus inde simul.

Urbem per veterem maiōrum vīdimus umbrās
quae mīrābantur nōs ita posse loquī,

dum puerī rīdent nōs dīcere cūncta Latīnē
Flāvius ēminuit circus ubīque patēns
fīnximus esse tamen Rōmānōs tempore vectōs
quī contemnēbant vulgus et aeva nova.
Patris Cȳrillī quoque vīsimus ossa silentēs
in cryptā magnā terrificāque mihi;
mūnera dōnāstī mihi laetō parvula bīna:
mīlitis effigiem quae gerit arma sua
et nummum minimum quī sānctum mōnstrat equestrem;
accēpī timidē quod tibi nūlla dedī.
S
ed tempus fūgit, sub nocte dolenter abīvī,
tē sum complexūs; cāra Diāna valē.

Sunday, 29 January 2017

I

Glōria vāna tibī quia sub tellūre iacēbis,
verminibus caecīs, pulchra, placēbis ibi.

II

Bellus eram iuvenis: iam coepī perdere fōrmam,
advertō, moriar mox nisi pulcher erō.

III

Cūr numerōs scrībam quamvīs excellere metrō
nōn valeam quaeris, callide cāre, patet,
scīs Dēsīderiam semper flōrenter amāre
per versūs paucōs verba pusilla mea.

IV

Vōs miserōs falsōs vellem mox fuste necāre
nī mortem facerem rem mihi saepe bonī.

V

Parvula tū quondam, virguncula laeta labābās
nunc mulier trīstis plēna dolōre labās.

VI

Ānxius est animus cōnstanter amōre refectus
at caelum spectāns omnia vāna putō,
sōlum sōlāmen mihi fistula farta venēnō
cum fūmat leviter sīdera flāva tegēns.

VII

Mē comitātur avī pictūra colōribus ātrīs
carmina dum cōnor scrībere parva mea
pondus nam videō cordis plērumque furentis
cernitur atque patet mortuus ille libet.

VIII

Multī contemnunt tribadem mē mālle puellam
quā tantum verpam sūgere laeta potest,
mē pudet atque piget vōs dīcere verba sevēra
atque poētastrum verba nefanda quidem.
Mōrēs nōn mūtō quia vīta fuit mihi saeva
at mihi tentīgō dōna venusta dedit,
mūnus erit melius cum mors suāvissima pellex
mē capiet dulcis praedita corde levī.

IX

Errōnī mortem tulit algor atrōciter ācer
dum dītēs dōnant aurea vīna sibi,
est foedus mundus sed lūsitat alba puella
nōn capit illa, silet, dēliciāsque iacit.

X

Omnia vult iactāns neque vult minus omnibus illa
sed nihil accipiet quī male dōna petit.

XI

Parthenopē genuit tē, dēmēns adsecla Chrīstī,
spernere quem renuit dogmata falsa solēs;
foedior es talpā quia talpa benigna vidētur
tū tamen es prāvus, mē fuge, cāre, placet.

XII

Nunc glaciālis amor capiet mea membra quiēta
sit caelum nitidum caeruleumque cadat.

XIII

Mē cēpit somnus, cecidit sine pondere corpus
multaque pervīdī: somnus rapuit mea membra.
Ursus erat magnus quī longus ad oppida nigra
perveniēbat atrōx per grāmina flāva latendō
“vīvus avus” dīxit genitor mihi vōce serēnā
“sed peregrīnātur per mundum longus ut ursus”.
Est imprōvīsē mūtāta figūra locōrum
sōlus versābar cis putrida, foetida corda
et vomuī stomachō mea vīscera tōta cruenter:
pulmōnēs pullōs, iugulum, iecur atque liēnem;
cor cecidit madidum, nec viscida vēna manēbat.

XIV

Nunc tibi nōn possum trīstissima māter adesse
hoc doleō valdē, paenitet atque pudet.

XV

Sanguineum bellum virgō mea candida gessit
in mundum prāvum mōre leōnis hiāns.

XVI

Nunc Dēsīderiam futuam tentīgine captam
dum lingit cunnum virginis atque fricat.

XVII

Flōrea flāva tuōs oculōs dōnāre solēbās
caeruleōs, stultōs; pessima mūsa mihi.

XVIII

Nōn bene nunc valeō quia carmina foeda videntur
omnia quae scrībō, mūsa pusilla mihi.

XIX

Thȳlēn nōn speciam neque tangam lītora fusca
quae Pytheās prīmus vīdit amicta nive,
nōn speciam sōlis pernoctīs lūmina rāra
umbrās quae longās īnsolitāsque ferunt
nē doleam minium dīcam tibi tristia verba
vīdit cētōrum cor tetigitque viās.

XX

Sit tibi magnus amor cōmptissima nympha benigna
somnus nē rapiat membra gravāta tua.

XXI

Maximus et virgō noctū sub lūmine parvō
sēdērunt tenerī lūnaque mūta fuit.

XXII

Alcārum rēgem vīdī tremulāns in Alascā
parvula vestis erat nam mihi dīxit “hebēs”.

XXIII

Dīc, elephante, mihī quō tū vadis, alte, silenter
“heu rēfertne tuā? Quō placet atque licet".

XXIV


Nunc Dēsīderiae comam vidēre
et longīs niveīsque saepe coxīs
blandīrī leviter natīque possum
sed paulum doleō carēre tempus
quod semper placidē dabam quiētī.

XXV

Sīs fortis semper quia sōla, puella, valēbis;
sīs
pugnāx semper dum fugis hinc et abīs.

XXVI

Lūctus mē rapuit, nōn dormīvī, vigilāvī,
dēposuī sēnsūs: fulgida lūna valē.