Friday, 30 September 2016

DIABOLOMENĪ ALEXIPALIŌNIMACHIAE

Nunc tandem vōbīs recitētur pessima lucta
quam gessī quondam rabiōsē cum Paliōne,
nōn dīcam nōmen nitidē: populus bene nōvit.
squālida Mūsa, venī nōn hērōes tibi fandī,
īnfima gesta canō, breviter nunc versibus ūllīs.
Laurentī nātum celebrābam dulcibus atque
sat fatuīs nūgīs; Paliōne furente, suātim
crassō, mē dīxī Dēsīderiae tetigisse
cor speciē pulchrā. Zēlābat amōre carēns
sīc simul ac tetigī pugnōs ingessit in alvum,
eius pulsāvī certē male membra vicissim.
Intercessērunt puerī verbīs manibusque
quī nōbīs iterum pācem prōferre volēbant:
optima pāx vēnit, nōn vērē, nam mihi brūte,
post quoddam tempus monitus verbīs inimīcī,
optāvit mortem pater illīus sine mente.
PRŌ SALŪTE HOLERIS CARNIVORĪ

I

Iuppiter omnipotēns quaesō salvā Tiberīnam,
stultus neglēxī quod mūnera multa gerēbam
namque nigrās frondēs et siccās praebet Alexī,
heu redeat tempus quō vēlōx praeda timēbat
cum dentēs fugiēbat edācēs et metuendōs.
Frondeat inde mihī capitum fīatque rubētum,
quot faucēs hȳdrae tot sint iterum Tiberīnae;
nunc meminī nitidē cum laeta rubēns renitēbat
ā Dēsīderiā pulchrā simul atque rigāta,
flēbiliter plangō dum spērō vīvere longē.
Ōrō nē pereat tē, Iuppiter albe dynastēs,
audī mē, quaesō, tam maestitiā cruciātum.


II

Iam scrīpsī
carmen Pluviō patrī lacrimōsum
quō querulus dīxī plantae mē velle salūtem
at paulum fallor nam dīcitur esse perīta
fēlīx atque virēns bene Flōra salūtis eārum.
Flōrida nympha venī, māter perfecta resurge
prō vītā miserā quam dēgit nunc Tiberīna,
sōlem dā foliīs et aquam rādīcibus adfer;
nē moriātur agam quidquid dīcās mihi, nūmen!
Cūrāvī semper teneram terram sine pausā
et grāmen comitāns quod fertile saepe tegēbat,
nunc tamen illa perit, dum trīstis carmina pangō;
morbum dēbellā, tibi grātus erō, bona Flōra.

Wednesday, 28 September 2016

DIALOGON NĀTŪRAE ET ISLANDĪ CUIUSDAM
Obsequium ad Leopardium

"Cūr cruciās nātōs, Nātūra noverca, pusillōs? 
Vīsere tē doleō nunc, inimīca fera"
"Nōn vōbīs mundus! Neque cōnsultō perimuntur
nātōrum vītae, quae mihi culpa fuit?"


Tuesday, 27 September 2016

I

Oppressam videō vītam sub pondere magnō
nam genus omne perit, post obitum sit amor.
Ignōrō quid crās, metuō, vīvam breve tempus,
Chrīstō nōn crēdō, signa vidēre velim.

II

Caeruleum pelagus lavat atque libenter amātae

permulcet pellem, sēmipuella natat.

III

Sēmipuella venit vēlōciter, orca vidētur,
nam crīnem nigrum praebet et alba natat.
Squāmigeram capiō caudam quae rubra relūcet
sub Lūnā timidē, mergor amōre tremēns.

IV

Heus comitēs, comitem vōbīs dōnet speciōsam
fātus amābiliter, tēcta rubente modo
vēxillō nostrō vōbīscum accumbet Hibēra,
estō commūnis: cuique puella satis.

V

Nīl hodiē faciam nisi dulciter abdere mēmet
in superō caelō, discite, postque globum.

VI

Nōn tibi, vāna, dicō benedīcēns carmen, amīca,
nam minus īnsulsā pūlice cāra mihi’s.

VII

Dormit amīca levis, tetigit lōdīcula corpus

namque relīquit eam fervida mēns nec amor.

Thursday, 22 September 2016

I

Īnsula, iam glaciēs redit atque diēs minuuntur
dum viridis serpēns signa nitōre secat;
nam sōl dēscendit, tibi lūx minor est ratiōne
nox erit inde tenāx, frīgida, corde carēns.

Reyciavīca cum lūcibus polāribus











II

Candida nunc amicit nix summum turris acūtae
templī quod vertex albulus urbis erat.

III

Fertilitātis honor laudātur ab omnibus ūnā
praefectīs sacrīs, nam sine mente monent
quōs minimē generant! Quid dem puerō miser ut sum?
Heu veniat Subiō vōsque repente necet.

AD DĒSĪDERIAM

Tē spernunt miserī, falsum dīcunt odiōsī;
aurō tū similis, callida vincis eōs!
Mē tibi nunc tōtum dō, flōscula dulcis amāta,
oblectāmen erō prōgeniēsque tibi.

Tuesday, 20 September 2016

I

Flūctus aquōsus adest, madidī sabulum capiāmus!
Lūx nōs permulcet, splendida Lūna, tua.


II

Quid scrībam? Rabiēs vīcit mea verba quiēta
merdōsōs hominēs nunc iugulāre volō,
mē dēlūsērunt fīdum, super omnia, cārīdum
dum fragilis nūtō! mors veniās ad eōs.

Monday, 19 September 2016

MŌTUS QUĪNQUE STĒLLĀRUM

Stēllās nox praebet, stat Calbalacrab rubicunda
,
fulget dum subitō sub mare quīnque cadunt
;
disce tamen, virgō, nōn astra relinquere cōnstat
cursūs aeternōs, saxa
perīre vidēs.
I

Post iter ad terram Dēsīderiae mea cāra
lītora iam spectō spūmigerumque mare.

II

Nigra puella cubat tamen est perpulchra vidēte
nam placidē stertit dum resupīna manet.

III

Somniat alba nimis mea amāsia captā sopōre
aut bene mī simulat quod futuī renuit.

IV

Mīlle, puella, tibī nōn sunt satis, optima, versūs
et nōndum possum scrībere mīlle tibi.

V

Crīsat amīca, Venus tetigisse vidētur amātae
cunnum vix digitīs, clāmat ut ursa furēns.

Thursday, 15 September 2016

Urbs Dēsīderiae, Vīcētia pulchra, remōtae
ad boreās vergit trāns nebulōsa loca,
Ā
rbiorgae tamen urbs longē iactāns super omnēs
in nive versātur frīgore capta ferō;
quō tē posterior feret alba puella, poēta?
num vīvēs in iglū trāns glaciāle mare?"

Iglū (-ūs) in regiōne polārī.
AD PUELLAM QUONDAM

Nunc tibi condoleō, nēmō fēlīx erit atque 

aspiciet lūctum quī premit exta tua. 
Semper habēbis eam prōfunde in pectore trīstī 
et vīvet quotiēns fīnxeris esse prope.

I

Zōdiacī lūcēs per signa remōta redūcunt
fragmentum vītae quod sine fīne fleō.


II

Nūlla puella velit cum falsō, disce, coīre,
quid nisi tū futuēs? Ūllane culpa mihi?

AD PATREM

Quīnquāgintā annī tibi sunt, pater, atque senēscis!

Vītam vīve tuam, dēsine velle fugam.

Wednesday, 14 September 2016

I

Cassiopēa potest ex altō dīcere prīma
suāvia quae vīdit sollicitāta mea,
in tēctō superō, statuit volvente lagēnā
fātum, mē virgō cēpit acerba sibi.

II

Cor Dēsīderiae mihi semper adest manifēstum
dum lacrimās fundō vōciferānsque fleō,
numquam oppressa nimis maerōre relinquere
pugnam
optāvit, mānsit fortis amāta mea.
AD LEŌNEM TROTSKIUM

Trotskī praefectī rubrae legiōnis honōrem
nunc meminisse volō nōbilitāte gravis,
“imperium spernit, timidē regit ille coāctus
et rēgem Russum corde leōnis adit”
hoc populō tantum fēcit quod nūlla voluntās
usserat hunc fāmae, glōria cēpit eum.

Comes Trotskius cum legiōne rubrā

Sunday, 11 September 2016

I

Phasmata nigra videt manibus sua tangere crūra,
nōn movet atque silet: torpida membra tremant,
quae metuenda velint agitantia phasmata nescit;
redditur inde quiēs. Vērane vīsa tamen?

II

Iuppiter omnipotēns, elementa superba repōne
quae tempus frīgēns vī graviōre ferunt.

III

Carpere vult flōrem prīmum Hectoris ōre puella,
nam flōs virgineus causa dolōris eī.

IV

Hector amīce tibī bene vult Islanda puella
sed nimis illa dolet dum magis ipse dolēs.

V

Rumpitur atque micat caelu
m, tibi mōnstrat, alumne,
arcum magnificum, nōnne revēlat opēs?











VI

Strāgula nōn possunt ex tōtō condere noxam
:
volvitur et fellat nūda puella gemēns.

VII

Omnēs tē laudant modo macrum, corpore pulcrum
et nummīs plēnum: sōlus amīce manē,
crassēscam tēcum, melius procul omnibus annōs
dēgere cēnsēbō quam simulāre parum.

VIII

Nunc Claiō scrībam laudēs per carminis ālās
ut volucrīs veniant trāns maris alta ad eum
sit tibi nātālis laetus procul omnibus aegrīs,
aestūs fīnem det mox Alabāma madēns.

IX
Vulva pilōsa mihi glabra sit tibi cāre cinaede 
lingere cui placeat trānseat ātra loca.

Wednesday, 7 September 2016

TRIA CARMINA AD ISLANDICAM

Gibber, amīca, mihī! Melius
liceat tibi velle:
perpulchrīs puerīs īnsula plēna tua'st.

Arbiorgam velit at semper Cora pulchra resistit
iūgiter et renovat fōrma venusta fidem.


Dīxit amāre virum cupiēns Islandica iūnctum
cum Dēsīderiā quae tenet atque tegit,
nunc silet et plōrat miseranter pectore maestō;
mox ignōscet eī, fīdus amīcus erat.

Monday, 5 September 2016

I

Cōram vīvārī dīxit Iannīnā ministrā

esse bibendum tunc at bibit illa modo.

II

Prīscārum meminī bene cōnspiciēns lacrimārum
caeruleam faciem sīderis atque maris,
Mencab iam cecidit lentē longinqua sub undās
flūctibus in nigrīs nunc rubicunda micat.

III

Plantae caulis habet caput īnsolitum sine fronde
nam speciē vaccae cōnstat et ōre lupī.

IV

Ā
rbiorgae nostrae tū dulcis, amīce, sodālis
post longum tempus factus, amāre libet.

V

Cōnfugit in silvās agitātus ab omnibus ursīs
et potius moritur quam manet inter eōs.

Thursday, 1 September 2016

DIĒS FERTILITĀTIS

Quōmodo ferre tamen poterit iuvenis sine nummīs

āmentem suāsum quem lupa turpis ait?
Laurentīnae nunc caput obtruncāte ministrae:
vīvere nōn meret, hanc laena timenda voret.