Friday, 31 March 2017

I

Quot nunc sunt nitidī resplendentēsque colōrēs?
Mūsica fit corpus, saltat amīca fugāx:
mē rapuit vortex, īris scrīpsit mihi carmen,
septicolōris amor brāchia tēxit aquā.

II

"Ad multōs annōs" iam dīcimus atque beāmur,
cāre poēta sagāx, sit tibi mūsa bona.

III

Sōl erit in caelō cum lītora nigra vidēbō
mē numquam noctū dēseret umbra mea,
vincet hyperboreum frīgus Vīcinga puella,
quō libet atque placet mē comitētur ea.

IV

Mox Dēsīderiae faciēs pulchella revīvet,
mē faciet parvum, pulchra puella redit.

V

Is dormīre nequit propter sua plūrima menda 
esset enim melius perdere crūra male.

VI

Cui socolāta placet bene crustula nigra placēbit
pulmentō soiae lacteque farta bonō,
sunt oreī sapidī, nōn plangeret ūllus amōrem
sī, pol, cōnstāret mundus, inermis, eīs.

VII

Quōmodo tū loqueris? Virgō tibi lingua misella
dīcere vīs multum sed tua verba carent.

VIII

Ignis tē cēpit Mārcelle miserrime frāter,
effūmāvistī vītaque fūgit inops.
Tē nēmō flēbit nisi nōs quī ferre nequīmus
saevitiam stultam; mors tua cassa tamen
nam pergent hominēs īnsontēs ūrere noctū,
sunt patrēs nostrī. Cāre quiēsce bene.

IX

Quis superat fōrmīs vix ingeniōque Melōram?
"est senior" dīcunt: nīl capiunt et amant.

X

D
īlēxit tenerē tribadem Laurentius āmēns,
mentula nōn prōdest, displicet, illa fugit.


XI

Corvus amīca tuōs oculōs raptābit in antrō,
in tenebrīs lūcet pellis amāta tua.

XII

Parvam scriblītam comedō cui fulva farīna
ē grānō vēnit, farre gravīque molā.

XIII

Iūs comedam laetē quod tōtō pectore coxī,
quid gustū superat, cāra puella, fabās?

XIV

Rōstrum perparvum nigrum mihi cygnula praebet
drēnsat dēmissē lallat, amīca, levis.

XV

Ursae nōn pariunt, Plīnī, catulōs sine fōrmā
sed parvōs nātōs cōnsimilēsque pilīs.


XVI

Illa meī īnsānit, perpulchra sodālis, amōrem,
hoc retinēre nequit cum mihi verba dicat.

XVII

Dīxistī patulus carnēs omnēs tibi cārās
nam vītāre nequīs languida crūra suis,
hystrix est similis puerō parvō sine pelle
mortua dum coquitur, tūne vorāre valēs?

XVIII

Tē nōn ferre potest quī stulta putat tua verba
nam verbīs cōnstās faeceque, corde carēs.

XIX

S
ī male calvēscam tunc cōnscīscam mihi mortem,
est longē melius perdere sē sub humō.

XX

Quis dīxit foedās tibi crassās esse puellās?
Multae sunt pulchrae, crassula nympha mea.

XXI

Mē fugit et fallit prōrsum quidnam sit amāre,
ignōrō plānē pondus, amīca, tuum.

XXII

Fēlēs, cūstōdēs animārum, mēmet adumbrant,
noctū mē spectant: proxima busta mea.

XXIII

Tē nōn ferre potest quī stulta putat tua verba
quod cōnstās verbīs faeceque, corde vacās.

XXIV

Annī sunt Chrīstī tibi, callida cāra magistra,
tam fīēs sapiēns ut mea verba fugās.

XXV

Pellex, mē sōlum tibi carpe colōre rubentem
salvā mē quaesō dūc mea membra mala.

XXVI

Umbra profunda, vidē, caecat discrīmina magna
est spōnsus cordī, nōnne sodālis item?

XXVII

Nōn cupiō nūdam tē, candida nympha, vidēre
sed mālō sōlus perdere tempus egēns.

XXVIII

Est longum corpus muliebre vidētur et album
parvae sunt mammae, mascula saepe coma;
mās an fēmina tū? Tibi fallere mē placet arte
sīs quid sīs futuam tē sine mōre bene.

XXIX

Saepe, pusille puer, rīsum vīs, Calve, movēre
sed melius rīsum fūnera multa movent;
cui placeās quaerō, tibi, callide docte Latīne,
calvitiēs barbam tempore vīcit enim.

Sunday, 5 March 2017

LATĪNITĀS OMNIBUS!

Conteror invidiā nec dīcere mē pudet umquam:

omnēs neglegitis carmina multa mea,
nam vōbīs valdē placet auscultāre magistrōs
dē lānā caprae, pectore flante, loquī.
Sint paucī, quaesō, paucī maneantque Latīnī,
nē mundus fīat pessimus inter eōs
quī spatium vastum caeleste colunt super undās
ōceanī, cētī magna, profunda domus.
Damnentur Dānī puerīlēs quīque libellī,
sunt lābēs nōbīs: quisque Latīnus erit.

Thursday, 2 March 2017

I

Ārbiorgae faciēs flāvīs ōrnāta capillīs
pulchra vidētur eī cui nivis aura placet;
caesia vīvit ubī cōnstant algōre perennī
tum pelagus pullum tum glaciāle solum.

II

Per vacuum vēnī quondam trāns sīdera vectus
et nebulās pulchrās saepe diūque silēns,
in parvō spatiō modulābar iter sine mendīs
pallidus et sōlus, lūmine sōlis egēns;
longum per tempus, meminī, flēvisse parentēs
aevum per magnum signa remōta domūs.
Dēnique prōdīvit mundus vester mihi pulcher,
explēvī mūnus nāviculaeque viam
sed mendum quoddam digitōs oculōsque fefellit
sīc mīrāns vīdī crēscere quippe solum:
dē caelō cecidī tunc in tellūre rigentī,
nunc iaceō sōlus, condit arēna caput.

III

Noctū iam vomuit quater puella
quam semper cecinī pudōre cassus,
dum scrībō vomuit misella multum
tempore paucō.

IV

Tractantem spectā Dēsīderiam bene lānam:
īnsecat et nōdat, cōnserit illa capāx.

V

Sunt fēlēs multīs, multīsque canēs et asellī,
est nūllī tigris bēlua quippe ferōx,
serpentēs adeō nōnnūllōs cōnstat habēre;
ēnormem cocleam, cāre, domāre velim.

VI

Quid faciam? scrībam, crucior febrī sine pāce
nōn valeō quiddam scrībere: membra dolent.

VII

Tē laudō valdē, pulcherrima terra remōtā,
quam voluī semper vīsere parvus adhūc,
tē quae cangūrōs gignis tenerōsque coālās:
tangere tē vellem calce meāque manū.

VIII

Dēbilis hīc iaceō sōlus neque crūra resistunt
sed flūmen videō fundere membra virēns;
quondam summittent flōrēs ea vulnera taetra,
sīc vōbīs cūnctīs causa pudōris erō.

IX

Hīc et nunc vellem mihi tē cōnstanter adesse
sed vēsānus amor cor cerebrumque vorat.

X

Historiam Rōmae nārrāstī multaque facta
valdē cārus eris semper, amāte, liber.

XI

Vīsere vult Thȳlēn aestū quī frīgora māvult
quam semper solitum per mare nāre frequēns.

XII

Omnēs mē prōdunt, ego nūllī fīdere possum
hoc mereō, nōvī, mors mihi fīda tamen.

XIII

Crās tē conveniam tibi cor, cārissima, gaudet
sed fugiam vēlōx, mūnus abīre iubet.

XIV

Carmineae fēlēs volat in caelō sine cūrīs:
est sānum corpus, laeta salīre valet;
sed vigilāre iubet lūctus nocturnus amīcam,
ferre puella nequit spem vacuamque domum.
Cernere nunc possum maculam per sīdera nigram
eiulat illa, salit, pondere membra vacant.

XV

Cor parvum, frāctum, studiōsum surge repente,
iam tē dēfessum nūllus amīcus avet.

XVI

Stultior est longē gallīnā dēcerebrātā
dum iūrgat genetrīx asperiorque leā.

XVII

Sollicitus quaeris quōnam dēfūgerit ille
quem taedēre notīs nūntiolīsve solēs; 
mortuus est tandem, vītāre potest tua verba
nunc dīcit Brūnō Darviniōque salūs.

XVIII

Nōlō tē semper lacrimōsē quaerere trīstis
aevum flōreat hinc incipiatque novum.

XIX

Heu doleō valdē quasi perdiderim mea crūra
sed splendor vītae pergere bella iubet.

XX

Saepe velim vēlās animumque resistere ventō
sed valeō rārē, mergor in amne silēns.

XXI

Cōnāris calidē mē cōnsōlāre, puella,
mostrāstī prāvē crūra tuāsque natēs,
quod tempus frīget timeō nē sit tibi tussis
quaesō nunc vestēs redde repente cutī.

XXII

Cōnfutuam semper sat fōrmōsās meretrīcēs
quae verpam sūgunt nāviter atque bibunt.

XXIII

Vēnistī tandem, poterisne, puella, tacēre?
Nunc tē nōn valeō linquere, cāra mea.

XXIV

Dēficiō spōnsā num vīvam lūmine caecus?
mē maestum capiet lūx rapietque nova.

XXV

Clam Dēsīderiam quaerō stultus, mea Mūsa,
Dum mihi iam dīcō "causa dolōris erit".

XXVI

Cūr minimē laetus sim quaeris, amīce Pusille,
Trumpum quam subitō fuste necāre velim.

XXVII

Crassus erō, moriar, poterōne placēre puellīs?
Merdae sum plēnus saccus amōre carēns.

XXVIII


Nōs fragilēs aliquem dē stēllā vīdimus orbem,
lentē dīvertet quem tenet ursa polum,
post octingentōs annōs. Tua pellis abībit
et tumidās mālās pessima musca teret
nam veniet senium, mors fōrmaque nostra perībit
attamen immōtē stēlla manēbit ibī.

XXIX

Rīvī nōn capiunt lūmina parvula
stēllārum, minuit iam sonitus maris:
vānēscunt populī mox solitae viae
sīc nōn inveniēs fugam.

Obscūrī nemoris mōnstra latent mala,
sub dēnsīs foliīs et madidō solō,
dum lārvae querulae saepe vagantur ubi
lūx lūnae minimē venit.

Nōlī tū stolidus quaerere tunc loca
quae nox fusca tremunt agminibus ferīs
sāgārum, fuge nunc, tē miserum vorent,
umbrārum caveās minās.

XXX

Hīc viret et flōret nātūra benigna colōre
est arcus pluvius quī micat atque fluit;
flōrilegam spectā sub lūmine sōlis amīcam:
murmurat et currit parva vidētur apis.

XXXI

Tē fūgēre, miser, cūrīs terrōreque pressī
ob faciem foedam quam tibi mamma dedit.

XXXII

Vulsum nōn facilis rēs est cunnus sibi cōmptē
sīc edit auxilium Narca sodālis Amī
quae voluit tōtam pūbem bene reddere glabrem
caedī tunc fēlīx annuit illa pilōs;
Narca puella sagāx sēnsum cēlābat amīcae
nam speciēs eius forte placēbat eī.
Nūda fuit plānē dum lēniter altera tondet:
fōrmae splendēbant
, optima membra quoque.
Sīc minimē valuit retinēre libīdine linguam
cum
faceret lēvem lingere coepit eam.                       

XXXIII

Carmina longa velim compōnere corde refertā
sed cōgor semper scrībere mōre canis.