Sunday, 29 January 2017

I

Glōria vāna tibī quia sub tellūre iacēbis,
verminibus caecīs, pulchra, placēbis ibi.

II

Bellus eram iuvenis: iam coepī perdere fōrmam,
advertō, moriar mox nisi pulcher erō.

III

Cūr numerōs scrībam quamvīs excellere metrō
nōn valeam quaeris, callide cāre, patet,
scīs Dēsīderiam semper flōrenter amāre
per versūs paucōs verba pusilla mea.

IV

Vōs miserōs falsōs vellem mox fuste necāre
nī mortem facerem rem mihi saepe bonī.

V

Parvula tū quondam, virguncula laeta labābās
nunc mulier trīstis plēna dolōre labās.

VI

Ānxius est animus cōnstanter amōre refectus
at caelum spectāns omnia vāna putō,
sōlum sōlāmen mihi fistula farta venēnō
cum fūmat leviter sīdera flāva tegēns.

VII

Mē comitātur avī pictūra colōribus ātrīs
carmina dum cōnor scrībere parva mea
pondus nam videō cordis plērumque furentis
cernitur atque patet mortuus ille libet.

VIII

Multī contemnunt tribadem mē mālle puellam
quā tantum verpam sūgere laeta potest,
mē pudet atque piget vōs dīcere verba sevēra
atque poētastrum verba nefanda quidem.
Mōrēs nōn mūtō quia vīta fuit mihi saeva
at mihi tentīgō dōna venusta dedit,
mūnus erit melius cum mors suāvissima pellex
mē capiet dulcis praedita corde levī.

IX

Errōnī mortem tulit algor atrōciter ācer
dum dītēs dōnant aurea vīna sibi,
est foedus mundus sed lūsitat alba puella
nōn capit illa, silet, dēliciāsque iacit.

X

Omnia vult iactāns neque vult minus omnibus illa
sed nihil accipiet quī male dōna petit.

XI

Parthenopē genuit tē, dēmēns adsecla Chrīstī,
spernere quem renuit dogmata falsa solēs;
foedior es talpā quia talpa benigna vidētur
tū tamen es prāvus, mē fuge, cāre, placet.

XII

Nunc glaciālis amor capiet mea membra quiēta
sit caelum nitidum caeruleumque cadat.

XIII

Mē cēpit somnus, cecidit sine pondere corpus
multaque pervīdī: somnus rapuit mea membra.
Ursus erat magnus quī longus ad oppida nigra
perveniēbat atrōx per grāmina flāva latendō
“vīvus avus” dīxit genitor mihi vōce serēnā
“sed peregrīnātur per mundum longus ut ursus”.
Est imprōvīsē mūtāta figūra locōrum
sōlus versābar cis putrida, foetida corda
et vomuī stomachō mea vīscera tōta cruenter:
pulmōnēs pullōs, iugulum, iecur atque liēnem;
cor cecidit madidum, nec viscida vēna manēbat.

XIV

Nunc tibi nōn possum trīstissima māter adesse
hoc doleō valdē, paenitet atque pudet.

XV

Sanguineum bellum virgō mea candida gessit
in mundum prāvum mōre leōnis hiāns.

XVI

Nunc Dēsīderiam futuam tentīgine captam
dum lingit cunnum virginis atque fricat.

XVII

Flōrea flāva tuōs oculōs dōnāre solēbās
caeruleōs, stultōs; pessima mūsa mihi.

XVIII

Nōn bene nunc valeō quia carmina foeda videntur
omnia quae scrībō, mūsa pusilla mihi.

XIX

Thȳlēn nōn speciam neque tangam lītora fusca
quae Pytheās prīmus vīdit amicta nive,
nōn speciam sōlis pernoctīs lūmina rāra
umbrās quae longās īnsolitāsque ferunt
nē doleam minium dīcam tibi tristia verba
vīdit cētōrum cor tetigitque viās.

XX

Sit tibi magnus amor cōmptissima nympha benigna
somnus nē rapiat membra gravāta tua.

XXI

Maximus et virgō noctū sub lūmine parvō
sēdērunt tenerī lūnaque mūta fuit.

XXII

Alcārum rēgem vīdī tremulāns in Alascā
parvula vestis erat nam mihi dīxit “hebēs”.

XXIII

Dīc, elephante, mihī quō tū vadis, alte, silenter
“heu rēfertne tuā? Quō placet atque licet".

XXIV


Nunc Dēsīderiae comam vidēre
et longīs niveīsque saepe coxīs
blandīrī leviter natīque possum
sed paulum doleō carēre tempus
quod semper placidē dabam quiētī.

XXV

Sīs fortis semper quia sōla, puella, valēbis;
sīs
pugnāx semper dum fugis hinc et abīs.

XXVI

Lūctus mē rapuit, nōn dormīvī, vigilāvī,
dēposuī sēnsūs: fulgida lūna valē.

Sunday, 8 January 2017

I

Heus hominēs, hodiē celebrētur amīcus amātus
Dāvīd quī semper mē comitātur ovāns
ille fidēlis erit quia corde manēbit amoenus,
nunc extollātur plēnus amōre calix.

II

Tū iūrgāvistī sine causā cum omnibus ergō
quōmodo nunc possum dīcere grāta tibi?

III

Sub tenuī caelō iacuit stēllīsque diurnīs
corpus quod somnus levior quam plūma gravāvit;
in prātō iacuī iuxtā nemus atque rubētum,
sūs mē turbābat quia morsibus
ēsse volēbat,
sed coniēcit eum vēlōx in vincula magna
ē nihilō ventus genitor tandem mihi cārus.
Sōl perparvus erat: cēpī dēesse planētam
quī genuit gentem quam nōvī pervigil illīc,
et violācea lūx caelum lūstrābat ubīque.
Plēnus laetitiā dīxī mihi verba solūta:
"Splendor mē caecat Dēsīderiamque minūtam,
sum tamen immēnsus, vīvam sī fūgerit illa".

IV

Īnsula, tē glaciē tēctam videam, mare frīgēns
et sōlem invictum, sēmita longa mihi.

V

Limpidus et gelidus ventus saltāre coēgit
stēllās in caelō. Mīror adesse mihi,
lūcent per noctem, dēfessa puella, capillī
quōs tetigit radiō Lūna lepōre micāns.

VI

Tōtam per noctem recubāvī, candida nympha,
nōn expectāvī mediam noctem quia somnus
incoepit tenerīs manibus certāre gravātus
sīc cecidī vīctus laetusque repente labōre.
perdoleō pompās sed tēcum, parva puella,
lūx perpulchra mihī, paulum vigilāre volēbam,
ut bona verba darem dōnō cui multa dicāvit.
Tertius annus erit neque postrēmus, mea cāra,
crēscere mox sēnsūs hoc spērō corde frementī.

VII

Pessimus est annus quī fūgit, amīca fidēlis,
est mundus stultus, cūr celebrātur ita?
Nam cārī multī periērunt tempore parvō
dum magnī dūcēs bella cruenta gerunt.

VIII

Orphana parva tibī rīsum nunc reddere vellem

et
numquam valeō maesta puella manēs.

IX

Ut meretrīx āmēns pervēnerit,
horrida mūsa,
pangēmus nīsū carmina digna cane.


X

Numquam respondēs, tū pessima foedaque capra,
trīstitiam fundō taedet adesse mihi.


XI

Albida pellis erat cum nūda puella iacēret,
intereā lēvīs praebēbat sīdera caelī;
mollia nam tractim retegēbant strāgula fōrmās,
surrēxit turgēns ob frīgora rubra papilla,
tangēbat ventus suāvissimus ūbera parva
crūraque diffūsā splendentia lūce viārum,
somniculōsa tamen recubābat amāsia pulchra
ignōrāns sēsē spectācula ferre venusta.
Aetās fugiet, corpus mūtābitur atquī
vellem tē mēcum bene tempus dēgere tōtum:
cor tibi semper erit generōsum, mēns tibi pūra.

XII

Glōria vāna tibī quia sub tellūre iacēbis,
verminibus caecīs, pulchra, placēbis ibi.

XIII

Bellus eram iuvenis: iam coepī perdere fōrmam,
advertō, moriar mox nisi pulcher erō.

XIV

Cūr numerōs scrībam quamvīs excellere metrō
nōn valeam quaeris, callide cāre, patet,
scīs Dēsīderiam semper flōrenter amāre
per versūs paucōs verba pusilla mea.

XV

Vōs miserōs falsōs vellem mox fuste necāre
nī mortem facerem rem mihi saepe bonī.

XVI

Sēcrētum dīxtī populō, quamvīs mihi prīmum,
īnfima mīrāris scīscere saxa quoque.